Κωνσταντινίδου Ανθή

-1-

ΜΑΡΤΙΟΣ 2013

ΠΑΝΕΠΟΠΤΗΣ ή ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ;

(Προς γνώση και απόφαση)

End      National     Debt

  (Τέλος    Δημόσιου   Χρέους)

           

Η End National Debt βρίσκεται απέναντι από ένα διεφθαρμένο σύστημα, το οποίο έχει δημιουργήσει αυτό που λέμε: «κατεστημένο». Τροφοδότες και υπάκουοι συνεχιστές – υποστηρικτές αυτού του κατεστημένου υπάρχουν σε όλο τον κόσμο, και διαθέτουν πολλά «εργαλεία» διασποράς της διαφθοράς. Όλοι αυτοί είναι αντίπαλοι της οργάνωσης End National Debt.

            Το ύφος και το ήθος καθενός από αυτούς τους αντιπάλους καθώς και ο τρόπος διαχείρισης και έκφρασης του προφορικού λόγου τον οποίο χρησιμοποιούν, καθορίζει το ευ-γενές ή το ά-γενες των σκοπών τους. [Βλ. Γιαλτουρίδης από Φλώριντα στο www.artfmradio.com].

Ως πιο γνωστά πρόσωπα αυτής της οργάνωσης αναφέρονται ο Μανώλης Λαμπράκης (πρόεδρος της End), ο Αντώνιος Βαλσαμάκης, ο Αρτέμιος Σώρρας, ο κύριος Παπαδάκης (Δικηγόρος), ο κύριος Γεωργαντζάς και ο κύριος Αλεξάντερ. Πάρα πολλά ακόμη πρόσωπα –κατά ομολογία των ίδιων των προαναφερθέντων- βρίσκονται συστρατευμένοι σ’ αυτόν τον αγώνα κατά του συστήματος, που έχει καθιδρύσει ήδη την παγκοσμιοποίηση και επιχειρεί να ολοκληρώσει το σχέδιο αποδόμησης των κρατών – λαών, οικοδομώντας τη νέα τάξη πραγμάτων. 

            Στο ερώτημα κατά πόσο αληθής είναι η END ως προς τους σκοπούς της, η απάντηση βρίσκεται σε εκείνο το οποίο πολεμούν και εμείς το βιώνουμε στην καθημερινότητας μας.

Η δική μας κυβέρνηση μας θανατώνει ηθικά και υλικά, μέσα από τη διατροφική αλυσίδα, τα μεταλλαγμένα φάρμακα (γεννόσημα), τους αεροψεκασμούς, τα χρέη, την παράφραση της Ιστορίας, την αλλοίωση της γλώσσας, την προσπάθεια αφελληνισμού, την πώληση του Εθνικού πλούτου (φυσικού και ορυκτού), τον διαμελισμό της Ελλάδος με παράδοση της Θράκης, της Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Κρήτης σε Τούρκους.

Εκείνο το οποίο θα έπρεπε να λάβει υπ’ όψιν ο κάθε αμφισβητείας περί του λόγου του αληθές όσο αφορά την END, βρίσκεται και στη πρόσφατη έκδοση οφειλής φόρου –την οποία εξέδωσε η εφορία Πατρών- και αφορά τον Αρτέμη Σώρρα, το δε ποσόν το οποίο αναλογεί να αποδώσει το κράτος, κατόπιν δωρεάς αυτού, ανέρχεται σε 26 δις (το έγγραφο έχει αναρτηθεί σε ιστοσελίδα).

Το συγκεκριμένο έγγραφο σηματοδοτεί την αναγνώρηση ύπαρξης των χρημάτων, ο λογαριασμός των οποίων θα πρέπει να ενεργοποιηθεί, προκειμένου να προκύψει και η είσπραξη του αναλογούντος φόρου ο οποίος προκύπτει.

            Τα στοιχεία τα οποία, φέρει στη επιφάνεια ο κύριος Λαμπράκης (πρόεδρος της END), είναι συγκλονιστικά μεν, αλλά παράλληλα ερμηνεύει τον τεράστιο πόλεμο που έχουν κυρίξει οι ΑΠΕΝΑΝΤΙ εναντίον αυτής της οργάνωσης. Οι αληθείς προθέσεις της END, επιβεβαιώνονται και από την αείθη συμπεριφορά των αντιπάλων τους, οι οποίοι είναι και αντίπαλοι όχι μόνο των ελεύθερων Ελλήνων αλλά και των άλλων λαών.

Το σοβαρότερο όμως στοιχείο, βάση του οποίου αποδίδεται σε κάποιον η ευπιστία όσων διατείνει –(όπως η END)- βρίσκεται στην ικανότητα αναγνώρησης της αλήθειας την οποία διαθέτει κάθε άνθρωπος. Το μέγεθος της οποίας εξαρτάται από το ποσοστό της θετικής ή αρνητικής ενέργειας από την οποία διακατέχεται. Αν είναι προερχόμενη εκ Θεού (ως θετική) ή εκ του διαβόλου (ως αρνητική). Απαραίτητο είναι να γίνει σαφές ότι η θετική εκ Θεού ενέργεια, περιέχει ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ.

-2-

Η δε αρνητική (η εκ του διαβόλου προερχόμενη) έχει την ανάγκη στήριξης καθώς ο ίδιος ο διάβολος είναι παντελώς αδύναμος να πράξει οτιδήποτε άνευ της στήριξης εκείνων οι οποίοι έχουν αποδεχθεί να λειτουργούν ως πειθήνια υποχείρια όργανα του, υποστηρίζοντας και στηρίζοντας φοβιστικές μεθόδους, και νόμους υποτέλειας.  

            Η ευτέλεια όσων επιτίθενται στην END οδηγεί τους ίδιους τους επιτιθέμενους στον εξ-ευτελισμό καθώς εξάγουν και μάλιστα συστηματικά την πνευματική και ηθική τους ένδεια. Δυστυχώς όμως –ως φαίνεται- χωρίς να το αντιλαμβάνονται εφ’ όσον εξακολουθούν τη λασπολογία κατά των εκπροσώπων της END, καθώς και την επιτίμηση του αγώνα τον οποίο κάνουν υποδαυλίζοντας τις προθέσεις τους, υπονομεύοντας και διαστρεβλώνοντας τα στοιχεία τα οποία παραθέτουν αντικαθιστώντας αυτά, με άλλα ψευδή και πλαστά. Θεωρώντας την αξιοπρέπεια ως δεδομένη σε κάποιους ή ανύπαρκτη σε κάποιους άλλους, επιβεβαιώνεται μέσω της συνεχούς ασχημολογίας και κατασυκοφαντίας, καθώς και λυσσαλέας προσπάθειας παρεμπόδισης του έργου τους, ποίοι είναι εκείνοι που την διαθέτουν και ποίοι δεν ενδιαφέρονται αν τη χάσουν δεδομένου ότι δεν χάνει κάποιος κάτι το οποίο δεν έχει.

Με ύφος λοιδωρίας και ήθος ανύπαρκτο, καταδεικνύουν  ως απατεώνες, ακόμα και προδότες εκείνους οι οποίοι προσπαθούν να ελευθερώσουν την Ελλάδα από τις δυναστείες που την περιβάλλουν μέσα από αδελφότητες, στοές, και διάφορες λέσχες. Αν και καθόλου περίεργο γιατί και Ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός είπε:

 «Κατά δε τας ημέρας εκείνας θα δείτε

το άδικο να λέγεται δίκιο,

και το δίκαιο άδικο.

Ο σοφός θα ονομάζεται ανόητος

και ο απατεώνας σοφός.

Ο ευσεβής γελοίος

και ο ασεβής ευηπόληπτος. Ο ταπεινός ανόητος

και ο υπερόπτης σπουδαίος.

Όλα θα γίνονται και θα λέγονται

ενάντια του θελήματος Του Πατρός Μου.

Το ψέμα θα πιστεύεται ως αλήθεια

ενώ η αλήθεια θα λοιδωρείται.

Οι άνθρωποι θα πλανηθούν από το βδέλυγμα της ανομίας

δίνοντας αξία στα μικρά και ασήμαντα.

Η αλήθεια θα περιφρονείται και η ύλη

 θα υποκαταστήσει το Πνεύμα.

Όλα αυτά θα γίνονται επίσημα

καθώς λύκοι με μορφή προβάτου

θα λάβουν την εξουσία να τα πράττουν.»

Οι μέρες εκείνες είναι αυτές που ζούμε σήμερα.

Τι χειρότερο μπορούν να δουν τα μάτια μας, από το ανάποδο κράτημα του Σταυρού;

Την προσπάθεια γελοιοποίησης, Αυτού σε πόδια και μισόγυμνες τραγουδίστριες; Την τοποθέτηση Του σε μέρη που δεν επιτρέπεται και την αφαίρεση Του από αίθουσες στις οποίες η παρουσία Του είναι απαραίτητη;

Οι μέρες εκείνες είναι αυτές που ζούμε σήμερα, και βιώνουμε την αθλιότητα του νόμου, ο οποίος απαγορεύει την ανάρτηση της Σημαίας  στη Ακρόπολη. Ας θυμηθούμε:

27 Απριλίου του 1941 ο Κωνσταντίνος Κουκκίδης 20 ετών, Εύζωνας, τυλίχτηκε με το σύμβολο της Ελλάδας, και έπεσε στο κενό από το ιερό βράχο της Ακροπόλεως προκειμένου να μην  την παραδώσει στους Γερμανούς Γιάκομπι (αρχηγό ιππικού) και Έλσνιτς (λοχαγό της 6^ης ορεινής μεραρχίας).

-3-

Με ένα άτεγκτο «ΟΧΙ» και την ηρωϊκή του πράξη ο νεαρός Εύζωνας έγραψε τη δική του σελίδα στο βιβλίο της Ιστορίας Των Ελεύθερων Ελλήνων.      

Ελεύθεροι Έλληνες εξακολουθούν να υπάρχουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης καθώς και στον Ελλαδικό χώρο εν έτη 2013.

            Ο κύριος Λαμπράκης έχει αναφερθεί στον τρόπο δημιουργίας της END. Μέσα από πολλές αποκαλύψεις ξεδιπλώνει και εμφανίζει σε βάθος και πλάτος την ευρύτητα της δολιοφθοράς καθώς και τις μεθόδους λειτουργίας της.

Άγνωστες πτυχές λειτουργίας της παγκόσμιας οικονομίας έρχονται στο φως μέσα από αυτές τις αποκαλύψεις. Το κράτος εν κράτη σε Ελλάδα και Αμερική είναι μια από τις σπουδαιότερες των αποκαλύψεων. Συνδέεται με την Τράπεζα της Ανατολής και την Εθνική Τράπεζα από την οποία τα τελευταία χρόνια έχει αφαιρεθεί από την επωνυμία της ο όρος: «Της Ελλάδος». Ως γνωστό η Εθνική Τράπεζα αναφέρεται μόνο ως «Εθνική» και όχι πλέον ως «Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος». Αυτό –βάση των αποκαλύψεων- συμβαίνει διότι η Εθνική Τράπεζα δεν είναι Εθνική αλλά ιδιωτικών συμφερόντων.

Με την ιδιότητα αυτή λειτουργεί από ιδρύσεως της το 1841 εφ’ όσον κύριος μέτοχος ήταν και είναι η οικογένεια Rotheschild με ποσοστό –τότε- 90%. Αν και το ποσοστό της σήμερα έχει μεταβληθεί, διατηρείται πάνω από το 51% και δεν παύει να είναι ιδιοκτησία της εν λόγω οικογένειας, η οποία είναι μία εκ των 12 οι οποίες κινούν παγκοσμίως τα νήματα της οικονομίας. Οι σκοποί βεβαίως αυτών των οικογενειών είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από ανθρωπιστικοί. Είναι δε οι δημιουργοί της κάστας των illuminati εκ των οποίων πηγάζουν παρακλάδια όπως:  τέκτονες, lions, ροδόσταυροι, κ.τ.λ. Το Ελληνικό κράτος κάτω απ’ την οικονομική διαχείριση των τραπεζιτών Rotheschild ουδέποτε υπήρξε αυτόνομο και ανεξάρτητο. Έως τις στιγμές που γράφεται η ιστορία του παρόντος χρόνου και κάτω από το δόγμα του διαίρει και βασίλευε των illuminati οι διαπραγματευτές αλλότριων συμφερόντων με το όνομα Rotheschild και K.I.S. –(Κεντρικό Ισραηλιτικό συμβούλιο, για το οποίο επίσης έχει αναφερθεί ο κύριος Λαμπράκης κατονομάζοντας τους 40 Έλληνες μέλη αυτού και αφορούν πολιτικούς, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, κ.α. οι οποίοι γράφουν την ιστορία της Ελλάδας σε μαύρες σελίδες)- έχουν φέρει την Ελλάδα και εμάς τους Έλληνες στο τραγικό σημείο το οποίο βρισκόμαστε.

            Ο τρόπος λειτουργίας της Εθνικής Τράπεζας, είναι αντίστοιχα όμοιος με εκείνον της Αμερικής, όπου και εκεί οι Rotheschild εποπτεύουν την οικονομία ως κύριοι διαχειριστές του κεφαλαίου.

Η αντιστοιχία αυτή ερμηνεύεται ως εξής:

     ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:      

Μετά τη συγχώνευση – εξαγορά της Τράπεζας της Ανατολής από την Εθνική το 1932, η Εθνική εξακολουθεί να παραμένει στα χέρια του κυρίως μετόχου δηλ. της οικογένειας Rotheschild. Η εκκαθάριση όμως ενεργού και παθητικού προϊόντος μεταξύ των δύο τραπεζών δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Γεγονός εκ του οποίου συμπεραίνεται ότι η Τράπεζα της Ανατολής δεν έπαψε ποτέ να λειτουργεί ως οργανισμός. Παράλληλα δε τούτων όρισαν τον Γεώργιο Σταύρου ως διευθυντή και ονόμασαν την Εθνική Τράπεζα Α.Ε. (Ιδιωτικός οργανισμός).  Ωστόσο ο Γεώργιος Σταύρου –με την ανοχή της τότε κυβέρνησης- εξασφάλισε για τον εαυτό του τα εξής δικαιώματα:

α) Το κράτος δεν έχει το δικαίωμα να παρέμβει για έλεγχο των βιβλίων της Εθνικής Τράπεζας.

β) Δεν υποχρεούται η Εθνική Τράπεζα να πληρώνει δασμούς, ούτε τέλος, ούτε εφορία στο Ελληνικό Δημόσιο.

Στο άρθρο 48 του Συντάγματος αναφέρεται ακόμη και σήμερα η απαγόρευση του ελέγχου.         

Επιπλέον είχε το δικαίωμα να τυπώνει την Ελληνική δραχμή.

-4-

Το δικαίωμα αυτό (εκτυπώσεως) το μεταβίβασε η Τράπεζα της Ανατολής στην Τράπεζα της Ελλάδος το 1928 και κατέβαλλε εξ’ ολοκλήρου το τίμημα της δημιουργίας της Τράπεζας δηλ. το μετοχικό κεφάλαιο, το οποίο εκείνη την εποχή αριθμούσε σε 400.000.000. Ουδέποτε η Εθνική Τράπεζα εργάστηκε για το Ελληνικό συμφέρον καθώς το εκάστοτε χρέος της έχει επισυναφθεί στο κράτος, ορίζοντας αυτό ως εγγυητή των δανείων της. Αντιθέτως το Ελληνικό κράτος με το δάνειο της Τράπεζας αυξάνει το δικό του χρέος, γιατί ενώ οι υποτιθέμενες κρατικές ανάγκες σήμερα ήταν δυνατό να καλύψουν τις ανάγκες των πολιτών για τα επόμενα πέντε χρόνια, με το δάνειο των 233 δις, τα χρήματα περιήλθαν (ως δανειακή σύμβαση) στις Τράπεζες τη στιγμή που η χρηματική αξία όλων μαζί των Τραπεζών, δεν υπερέβαινε τα 3 δις. Το υπόλοιπα 230 δις βγήκαν έξω από την Ελλάδα, την αποπληρωμή όμως του χρέους έχει επωμισθεί το Ελληνικό Δημόσιο. Οι ιδιώτες διαχειριστές, σκοπό είχαν και έχουν την εκδίωξη του χρήματος απ’ την Ελλάδα, προκειμένου αυτή σταδιακά να  πτωχεύσει, και να περιέλθει στην απόλυτη κυριαρχία της τραπεζικής οικογένειας.

Ένα κράτος δε δύναται να δανεισθεί ποσό μεγαλύτερο από το 70% του Α.Ε.Π. (Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος). Το ποσοστό αυτό το κρατούν (υποτίθεται) ως δικαιολογία, δικαιολογώντας με τον τρόπο αυτό και την ατελείωτη αύξηση του δημόσιου χρέους.

Όμως ο ευτελισμός των ιθυνόντων για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει σήμερα η Ελλάδα δε σταματά εδώ. Το 1890 ίδρυσαν στην Ελλάδα το Κ.Ι.Σ. (Κεντρικό Ισραηλινό Συμβούλιο), το οποίο λειτουργούσε με δικό του καταστατικό έως το 1978. Το συγκεκριμένο έτος με ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ στο Φ.Ε.Κ. αρ. 182/22 Μαρτίου 1978 καταργήθηκαν όλα τα προηγούμενα άρθρα του καταστατικού του Κ.Ι.Σ. και έδωσαν το δικαίωμα στον οργανισμό να είναι δημοσίου δικαίου δηλ. ΚΡΑΤΟΣ. Περιείχετο όμως μέσα στο καταστατικό η λέξη «Ισραηλινό». Το 1978 όμως η Ελλάδα δεν είχε ακόμα αναγνωρίσει το του Ισραήλ, το οποίο αναγνωρίστηκε το 1991 από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Τα δεδομένα αλλάζουν εκ νέου για το Κ.Ι.Σ. Επήλθε άλλο νομοθετικό διάταγμα (αρ. 2572/98) περί αποφυγής διπλής φορολογίας των πολιτών. Έκτοτε το Κ.Ι.Σ. δεν πληρώνει φόρους στο κράτος αλλά μόνον στο ίδιο το Κ.Ι.Σ. το οποίο έχει εκδώσει ως επιβαλλόμενο φόρο τον οποίο πληρώνουν μόνο τα μέλη αυτού και ονομάζεται «ΠΕΤΣΙΑ». Το καταστατικό του Ισραηλινού Συμβουλίου δεν διαφέρει σε τίποτα από το Ελληνικό Σύνταγμα, είναι δηλ. ένα κράτος εν κράτη, μόνο που το κράτος στο οποίο εδρεύει, χάνει πάρα πολλά χρήματα από αυτό. Σε νεότερη οριστικοποιημένη μορφή έδωσε το δικαίωμα να είναι μέλη του και Έλληνες, οι οποίοι ως μέλη δεν πληρώνουν φόρους στο κράτος (Δασμούς, τελωνεία, εισαγωγές κ.τ.λ.). Με αυτόν τον τρόπο πολλοί οργανισμοί, επιχειρήσεις, καθώς και φυσικά πρόσωπα που έχουν γίνει μέλη, δεν πληρώνουν φόρους στο Ελληνικό Δημόσιο. Συμπέρασμα όλων αυτών είναι ότι:

            Η Εθνική Τράπεζα

            Η Τράπεζα της Ελλάδος

            και το Ισραηλινό Συμβούλιο

έχουν κατακλέψει την Ελλάδα τα τελευταία 178 χρόνια. Πλέον τούτου έχουν και νομική κάλυψη, ότι είναι πρόσωπα δημοσίου δικαίου.

     ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ:

            Οι ιδιοκτήτες ολόκληρης της οικονομίας της γης (12 οικογένειες), εδρεύουν σε μια περιοχή της Β. Αμερικής ως εταιρεία επονομαζόμενη ως Ουάσινγκτον D.C. (βλ.βικιπαίδεια) όπου με μια τρίτη η οποία βρίσκεται στο Λονδίνο με την επωνυμία City δημιουργούν και οι τρείς αυτοί οργανισμοί ένα τρίγωνο θανάτου, για τους κατοίκους αυτού του πλανήτη. Η Ουάσινγκτον D.C.  είναι αυτόνομη και δεν αποτελεί τμήμα καμίας πολιτείας των Η.Π.Α. Ελέγχει ωστόσο την οικονομία ολόκληρης της Αμερικής.  Το Σύνταγμα της δεν έχει καμία σχέση με το Σύνταγμα των Η.Π.Α.

-5-

Το 1913 οι 12 οικογένειες δημιούργησαν την εταιρεία αυτή των τραπεζιτών παράλληλα με το χρέος της Αμερικής το οποίο ανέρχεται σήμερα στα 16 τρισεκατομμύρια. Δημιουργούν το δημόσιο χρέος ενώ το ελέγχουν, ώστε η οικονομική εξάρτηση από αυτές τις οικογένειες να είναι απόλυτη (όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα).

            Η εγκυρότητα των ομολόγων του κυρίου Σώρρα τα οποία είναι Αμερικανικά, βρίσκεται στην νομολογία των συγκεκριμένων ομολόγων, τα οποία έχουν λάβει την γνησιότητα τους από αυτήν ακριβώς την εταιρεία. Αναφερόμενος ο κύριος Λαμπράκης λεπτομερέστατα σ’ αυτήν τη διατύπωση έδωσε τον τίτλο (31), τον υπότιτλο (3), το κεφάλαιο (31), το υποκεφάλαιο (2), και το τμήμα (3123) μέσω των οποίων επικυρώθηκαν, προς πληρωμή. Η τράπεζα η οποία δίνει την εντολή πληρωμής από την Ουάσινγκτον D.C. ονομάζεται Federal Reserve Bank. Άλλωστε ο κύριος Σώρρας επανελλημένως έχει πει ότι πολεμά το σύστημα με τα ίδια του τα όπλα. Η εντολή πληρωμής των ομολόγων από το Υπουργείο Οικονομικών της Αμερικής, περιέχει τα εξής τρία στοιχεία:  

α) Το ομόλογο αυτό κατατίθεται στην Τράπεζα και πληρώνεται μέσω του Υπουργείου Οικονομικών της Αμερικής.

            β)  Το συγκεκριμένο ομόλογο είναι υποχρέωση των Η.Π.Α. με κεφάλαια U.S.

            γ) Υποχρεούται το Υπουργείο Οικονομικών της Αμερικής να αναγνωρίσει το χρέος του ομολόγου σαν Δημόσιο χρέος.

Αντιλαμβάνεται εδώ ο καθένας οτι οι αυτοαποκαλούμενοι πανεπόπτες ελέγχουν εκείνα τα οποία διαχειρίζονται, με περισσή αλαζονεία, αγνοώντας όμως μέσα στην πνευματική τους ένδεια οτι η υπερδύναμη του παντεπόπτη δεν διαθέτει «μέσα» προκειμένου να «επιβληθεί» γιατί:

            α) Είναι δύναμη αυτούσια, προϋπάρχουσα παντός άλλης.

            β) Δεν επιθυμεί να «επιβάλλει» αλλά να ελευθερώσει.

            γ) Στον πόλεμο εναντίον του κακού, ενώ ποτέ δεν αναζητά συμμάχους, βρίσκονται πάντα δίπλα της κάποιοι, προκειμένου να υπερασπισθούν τη δικαιοσύνη.

Και δεν έχει να κάνει με το κατά πόσο κάποιος είναι δογματικός, τι αναγράφεται στην επιχείρηση του ως επωνυμία, πόσα χρήματα έχει στο πορτοφόλι του, και ποία πιστοποίηση εξιδεικευμένης γνώσης βρίσκεται στο συρτάρι του σπιτιού του.

Η διαφορά ανάμεσα σε Ελλάδα και Αμερική βρίσκεται στο οτι εμείς είμαστε ένα Ορθόδοξο Κράτος και όχι απλά Χριστιανικό. Είμαστε μια χώρα που τα βήματα Της Παναγίας παραμένουν αναλλοίωτα στο Άγιος Όρος, στο χώρο όπου περπάτησε και λέγεται ΠΕΡΙΒΟΛΙ  ΤΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ. 

            Είμαστε ένας λαός που η δύναμη της πίστεως μας προς Τον Παντεπόπτη Τριαδικό Θεό, παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Η υποχρέωση αποπληρωμής του χρέους προς τους προγόνους μας, δεν έχει ημερομηνία λήξης, ούτε συναλλάσεται με επιταγές, γιατί το χρέος που γράφηκε με αίμα, δεν σβήνει με μελάνι. 

Αυτό που μας δίδαξε η Ιστορία, η συνείδηση, και το φιλότιμο μας είναι, οτι η ελευθερία δεν δίδεται, ούτε παίρνεται. Είναι πολύ απλά για ‘μας, τρόπος ζωής και αγώνας.

ΣΗΜ:

Το παρόν κείμενο εστιάζει σε μια εκ των πολλών και σοβαρότατων αποκαλύψεων του κυρίου Λαμπράκη και του κυρίου Σώρρα. Περισσότερες και άκρως σημαντικές πληροφορίες για την End National Debt , βρίσκονται στις ιστοσελίδες:

1)      www.artfmradio.com

2)      ΡΑΔΙΟ ΓΑΜΜΑ

3)      Ο ΛΥΧΝΟΣ

4)      ΑΛΦΕΙΟΣ  ΠΟΤΑΜΟΣ

5)      ΣΚΑΪ ΠΙΕΡΙΑΣ (Άκης Ρούσσος) www.skai92,6.gr

6)      www.parearadio.gr

7)      Νίκος Γεωργαντζάς – georgazas

8)      Πλάτων – Πισατίδης

9)      www.ARTEMIS-SORRAS.com

Κωνσταντινίδου Ανθή

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΣ (ΔΙΑΤΡΙΒΗ)

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΙΜΗ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ (1907-1930).

Ιων Δραγούμης

ΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ.

Β. ΦΙΟΡΑΒΑΝΤΕΣ

ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ

7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ  Χ. ΤΕΡΕΖΗ.

Χ. Γιανναράς-Ερωτική πρόσβαση σε «νόημα»

Ερωτική πρόσβαση σε «νόημα» Posted: 27 Dec 2012 11:43 AM PST Tο αν ο Θεός έγινε άνθρωπος δεν είναι είδηση δημοσιογραφική. Yπάρχουν δεδομένα της πραγματικότητας που δεν γνωστοποιούνται με πληροφόρηση ούτε με συλλογιστική ανάλυση. Xιλιάδες άνθρωποι, κάτοικοι Aθηνών, βλέπουν κάθε μέρα μπροστά τους τον Παρθενώνα. Eχουν την πληροφόρηση ότι είναι σπουδαίο μνημείο Tέχνης, μοναδικό στην ανθρώπινη Iστορία. Δεν ξέρουν γιατί. Δεν υποψιάστηκαν ποτέ ότι σαρκώνει «νόημα» (αιτία και σκοπό) της ύπαρξης των υπαρκτών και της συνύπαρξης. Tο νόημα που οι Eλληνες ψηλαφούσαν στη συμπαντική αρμονία και τάξη: στον «κόσμο» – κόσμημα. Aλλοι, εκατομμύρια άνθρωποι, ακούν τις σονάτες για βιολοντσέλο και πιάνο του Mπετόβεν, χωρίς ποτέ να αντιληφθούν ποιο καταστάλαγμα εκφραστικής τού αρρήτου τους χαρίζεται. Kαι άλλοι που δεν θα συναρπαγούν ποτέ από τα όσα «λέει» ο Bαν Γκογκ ή ο Γκωγκέν ή ο Σεζάν παλεύοντας με το χρώμα. H αλήθεια της ζωγραφικής τους, η αλήθεια της μουσικής του Mπετόβεν, η αλήθεια της αρχιτεκτονικής του Παρθενώνα, δεν μπορούν να γίνουν είδηση δημοσιογραφική. Tι σημαίνει στη γλώσσα της κοινής μας συνεννόησης η λέξη «Θεός»; Iσως, απλά, ότι η ύπαρξη των υπαρκτών και η λογικότητα του ανθρώπου δεν είναι προϊόντα τυφλής αναγκαιότητας. Oτι η σοφία και το κάλλος («ώς πάντα προς εαυτό καλούν, όθεν και κάλλος λέγεται») παραπέμπουν στην προσωπική ετερότητα ενός δημιουργού, όπως παραπέμπει η ζωγραφική στον ζωγράφο, η μουσική στον μουσουργό, το ποίημα στον ποιητή. Eίναι αυτή μια εμπειρική προσωπική πιστοποίηση που απηχείται στη λέξη «Θεός». Δεν συνιστά είδηση, δεν μεταβιβάζεται ως πληροφορία. H διαφαινόμενη ένδειξη είναι πάντως και στοιχειώδης λογική παραδοχή. Πάνω σε αυτήν χτίζει η ψυχολογική ανάγκη τη θρησκεία. Tο ένστικτο της αυτοσυντήρησης, της αυτασφάλισης και θωράκισης του εγώ, απαιτεί σιγουριά, βεβαιότητες για να αντιταχθούν στο άγνωστο, στον τρόμο του θανάτου: Aπαιτεί δόγματα, αξιωματικές αποφάνσεις, παρηγορητικές προσδοκίες. Kαθόλου τυχαίο που η θρησκεία εξ ορισμού είναι ατομοκεντρική: Προσφέρει μία συγκροτημένη «πληροφόρηση», ικανή να θωρακίσει το εγώ με «ορθές» πεποιθήσεις («ορθόδοξες», θεσμοποιημένα αλάθητες). Παρέχει μια κωδικοποιημένη Hθική, που η τήρηση των κανόνων της εξασφαλίζει σιγουριά αξιομισθίας. Kαι μια λατρεία, με άφθονο ψυχολογικό υλικό (συγκινήσεις, συναισθηματικές εξάρσεις, ευφραντική αυθυποβολή) για πληθωρική ατομική κατανάλωση. Oλα αυτά με έναν στόχο: Nα πετύχει το άτομο την αιώνια σωτηρία, μια ατελεύτητη σε γραμμικό χρόνο επιβίωση του εγώ. Στους Eλληνες η θρησκεία έμοιαζε να υπηρετεί περισσότερο τη μεταφυσική αναζήτηση και λιγότερο την ατομοκεντρική ψυχολογική ανάγκη. Oι αρχετυπικοί συμβολισμοί της μυθολογίας, ο φιλόσοφος λόγος, κάθε μορφή Tέχνης και κυρίως το «κοινόν άθλημα» για την πραγμάτωση της «πόλεως», ολοφάνερα σκόπευαν στη φανέρωση της «αλήθειας». H θρησκευτική εικονολογία συχνά λειτουργούσε ως «γλώσσα» υπαινικτική αυτής της φανέρωσης. Γιατί η αλήθεια δεν ήταν ιδεολόγημα ή ψυχολόγημα. Hταν «τρόπος»: «ο τρόπος της του παντός διοικήσεως» (Hράκλειτος), δηλαδή η «κατά λόγον» τάξη και αρμονία της συμπαντικής κοσμιότητας. Kαι ο «τρόπος» δεν γνωρίζεται ως πληροφορία, ως είδηση. Mετέχεται, λέει ο μέγας Eφέσιος, τον γνωρίζουμε «κατά μετοχήν». Στη σπουδή του «τρόπου» της αλήθειας συναντιώνται ο Eλληνισμός με τον Xριστιανισμό. O Xριστιανισμός δεν εμφανίστηκε στην Iστορία σαν καινούργια θρησκεία, αυτοπροσδιορίστηκε ως «εκκλησία». H εκκλησία των πολιτών στους Eλληνες ήταν η πραγμάτωση και φανέρωση του «τρόπου» της «πόλεως», τρόπου «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξης και συνύπαρξης. Tο ίδιο και η εκκλησία των Xριστιανών. Mόνο που στους Xριστιανούς ο «τρόπος» της αλήθειας δεν ήταν η νομοτελειακά δεδομένη αναγκαιότητα λογικής αρμονίας και τάξης του σύμπανος. Hταν η ελευθερία της σχέσης, η αγάπη: η ύπαρξη ελεύθερη από κάθε προκαθορισμό, κάθε αναγκαιότητα. H ιστορική αφετηρία του χριστιανικού «τρόπου» απολύτως ρεαλιστική: «αυτό που είδαμε με τα μάτια μας, που ακούσαμε με τα αφτιά μας και ψηλάφησαν τα χέρια μας, αυτό μαρτυρούμε». Eνα ιστορικό πρόσωπο, σε ακριβέστατες χρονολογικές και γεωγραφικές συντεταγμένες, πραγματώνει και φανερώνει τον «τρόπο» της υπαρκτικής ελευθερίας. Παραπέμπει με την ύπαρξή του στην Aιτιώδη Aρχή της ύπαρξης: είναι ο ένσαρκος Λόγος της. Eυαγγελίζεται ως Aιτιώδη Aρχή μιαν ενσυνείδητη «προσωπική» ελευθερία, που υπάρχει επειδή θέλει να υπάρχει, και θέλει να υπάρχει επειδή αγαπάει. Στην περίπτωση της Eλεύθερης Aυθυπαρξίας η αγάπη δεν είναι συμπεριφορά που απλώς συνοδεύει την ύπαρξη, είναι ο «τρόπος» της ύπαρξης. O Aίτιος της ύπαρξης «υποστασιάζει» την ύπαρξή του ως αγαπητική κοινωνία: «γεννώντας» τον Yιό και «εκπορεύοντας» το Πνεύμα. Δεν είναι η θεότητά του που τον κάνει ελεύθερα αυθύπαρκτο, είναι η πατρότητα. H θεότητα θα ήταν αναγκαστικός προκαθορισμός, η πατρότητα (αγάπη) είναι επιλογή του, η ελευθερία του. Eλεύθερος από τη θεότητά του ο Θεός μπορεί να υπάρξει και ως άνθρωπος. Tα Xριστούγεννα είναι Γιορτή, έκρηξη χαράς μέσα στους αιώνες, για όσους στο βρέφος της Bηθλεέμ βλέπουν την ελευθερία του μανικού έρωτα να γίνεται «νόημα» (αιτία και σκοπός) της ύπαρξης. Στη φάτνη ψηλαφούν τον Θεό ελεύθερον από τη θεότητά του, στην Aνάσταση τον άνθρωπο ελεύθερον από την ανθρωπότητά του. Mε τον «τρόπο» του έρωτα, τον τριαδικό «τρόπο», χαρίζεται και στον άνθρωπο των ποθητών το ακρότατο: Nα υπάρχει επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει, και να θέλει να υπάρχει επειδή αγαπάει. «Πού εστιν η κόλασις η εκφοβούσα ημάς πολυμερώς και νικώσα την ευφροσύνην της αγάπης αυτού; Kαι τι εστίν η γέεννα προς την χάριν της αναστάσεως αυτού; H ανταπόδοσις των αμαρτωλών οποία τις εστίν; Aντί της ανταποδόσεως της δικαίας, αυτός ανάστασιν ανταποδίδει αυτοίς και τον πεσόντα εις τον άδην εγείρει αυτόν εν δόξη». Oι ερωτευμένοι τον Nυμφίο Θεό, συναγωγή αγίων, εκκλησία εκφρόνων. Aσχετοι με τη «βιο»-λογική της θρησκείας: την αλλοτρίωση της ζωτικής δίψας σε χρησιμοθηρία ξύλινης κηρυγματικής κενολογίας, σε αλτρουισμό κοινωφελών συσσιτίων, σε χρυσοστόλιστες στολές ανύπαρκτης εξουσίας, σε περιδεή ειδωλοποίηση του κότσου, της γενειάδας, του τούρκικου τσουμπέ. Πίσω από την παντοδαπή καταστροφή σήμερα της ελληνώνυμης κοινωνίας μας χαίνει αβυσσαλέο το κενό «νοήματος» του βίου και της συμβίωσης: η αλλοτρίωση της Eκκλησίας σε «επικρατούσα θρησκεία», ατομοκεντρική. Γι’ αυτό και τα Xριστούγεννα φτηνή φιοριτούρα, να μασκαρευτεί το κενό.

Μεταφορτωμένα βίντεο (λίστα αναπαραγωγής)

William Cooper - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! Lecture on the Illuminati [Lansing, Michigan, 1996]

Being in the World teaser: Iain Thomson

Heidegger-ZOLLIKON-SEMINARS

Heidegger-ZOLLIKON-SEMINARS-Protocols-Conversations-Letters

Τιμή στον Κώστα Ε. Τσιρόπουλο για τα 80χρονά του

Virvidakis emeseth

Το Είναι και το Φαίνεσθαι στη ζωή και την Τέχνη

Patrida Rodiths

Το Είναι και το Φαίνεσθαι στη ζωή και την Τέχνη

Ι. Δ. Ζηζιούλα

Περί γνώσεως και πίστεως.

O Χρήστος Γιανναράς μιλά για το βιβλίο του "Έξι Φιλοσοφικές Ζωγραφιές" - Εκδόσεις Ίκαρος

http://www.palmografos.com/permalink/14011.html
Αναρτήθηκε την 31 Μαρτίου 2012, 13:37 

"Ξεκίνησα από την συνειδητοποίηση της σημασίας του αποφατισμού. Ήταν το κλειδί για την αποφυγή της διολίσθησης στον σχετικισμό, στον αγνωστικισμό, κλειδί για να περισωθεί η προτεραιότητα εμπειρικής επαλήθευσης της γνώσης. Όρισα τον αποφατισμό: Είναι η άρνηση να εξαντλήσουμε τη γνώση στη διατύπωσή της. Άρνηση να ταυτίσουμε την κατανόηση των σημαινόντων με τη γνώση των σημαινομένων…". Ο καθηγητής φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς, δίδει στην Κρυσταλία Πατούλη, μία «σύνοψη εισαγωγική και πάντως αυτεξεταστική», για το βιβλίο του «Έξι Φιλοσοφικές Ζωγραφιές» των εκδ. Ίκαρος.

«…Αναζήτησα την ιστορική αφετηρία του αποφατισμού. Την εντόπισα στην Αρχαία Ελλάδα: Αρχή σαφέστατα εκφρασμένη από τον Ηράκλειτο, αυτονόητα προϋποτιθέμενη στη σύνολη αρχαιοελληνική γραμματεία.

Είδα τις επιπτώσεις της αποφατικής αρχής στη γλώσσα της Τέχνης, αρχαιοελληνικής και ελληνοχριστιανικής («βυζάντινής»). Την είδα ως τον παράγοντα που ενοποιεί την εκφραστική, της χαρίζει λειτουργική, γνωστοποιό ομοτροπία – από το άγαλμα και την Εικόνα ως την αρχιτεκτονική και τη δραματουργία, ως και την «πολιτική τέχνην».

Οδηγήθηκα στον εντοπισμό του ελληνικού κριτηρίου επαλήθευσης της γνώσης: στην κοινωνική επαλήθευση – καθ’ ό,τι αν κοινωνήσωμεν αληθεύομεν, ά δε αν ιδιάσωμεν ψευδόμεθα.

Η γνώση είναι εμπειρική, η εμπειρία επαληθεύεται όταν κοινωνείται, ο τρόπος κοινωνίας της εμπειρίας είναι η γλώσσα.

Η γλώσσα λειτουργεί συμβολικά: συν-βάλλει, βάζει - μαζί, συντονίζει τις ατομικές εμπειρίες, καλεί – προκαλεί σε μετάβαση από το νοητικό σημαίνον στο εμπειρικό σημαινόμενο.

Η γνώση αληθεύει όταν, μέσω των σημαινόντων του γλωσσικού κώδικα ή όποιας άλλης εκφραστικής τέχνης κοινωνείται (υπό πάντων μετέχεται ενικώς) η εμπειρία γνώσης του σημαινομένου.

Προσδιόρισα ποιαν οντολογία προϋποθέτει στην Αρχαία Ελλάδα, η κοινωνική επαλήθευση ως γνωσιοθεωρητική αρχή: Η αλήθεια της γνώσης συνάγεται από την αλήθεια της ύπαρξης.

Η γνώση αληθεύει όταν κοινωνείται, επειδή η μόνη υπαρκτή πραγματικότητα, που ο αρχαίος Έλληνας εμπειρικά πιστοποιεί ότι αληθεύει (δεν μεταβάλλεται, δεν φθείρεται, δεν πεθαίνει), είναι κοινωνούμενη: Είναι ο «ξυνός (κοινός) λόγος», ο λόγος – τρόπος της ύπαρξης και της συνύπαρξης των υπαρκτών, της δεδομένης μορφής κάθε υπαρκτού και της συνολικής διαμορφωσης των υπαρκτών.

Τα επιμέρους υπαρκτά είναι μεταβλητά, φθαρτά και θνητά, ενώ ο λόγος – τρόπος της ύπαρξής τους (το είδος, η μορφή τους), όπως και ο λόγος – τρόπος της συνύπαρξής τους (η αρμονία και κοσμιότητα των μεταξύ του σχέσεων) είναι αμετάβλητες, άφθαρτες, αθάνατες σταθερές.

Η λογικότητα των ειδών και των σχέσεων (συνάφειας) των υπαρκτών, ο «ξυνός (κοινός) λόγος», συγκροτεί τον τρόπον της του παντός διοικήσεως: τη συμπαντική κοσμιότητα (τάξη, αρμονία, κάλλος).

Είναι το αιώνιο στοιχείο της πραγματικότητας και ως αιώνιο είναι και το πραγματικά υπαρκτό (το όντως ον) – ο λόγος-τρόπος της αλήθειας, το κριτήριο του αληθεύειν.

Διασάφησα τον αποφατισμό ως το κύριο γνώρισμα της αρχαιοελληνικής γνωσιολογίας και τη σύνδεση αυτής της γνωσιολογίας, του εμπειρικού χαρακτήρα της, με την οντολογία των αρχαίων Ελλήνων.

Ο τρόπος για να διακρίνουμε το σωστό από το λάθος, την έγκυρη γνώση από την ψευδή γνώση, συνάγεται στην ελληνική παράδοση από την οντολογία: από την εμπειρία της άμεσης σχέσης με το πραγματικά υπαρκτό, την ψηλάφηση του τρόπου του όντως όντος.

Η γνωσιολογία και η ηθική των Ελλήνων αντλούνται από την οντολογία τους.

Έδειξα ωστόσο πως όταν αλλάζει η οντολογία (η κοινή εκδοχή του πραγματικά υπαρκτού) δεν αλλάζει οπωσδήποτε όταν αλλάζει η γνωσιολογία (η κοινή εκδοχή του τρόπου επαλήθευσης της γνώσης).

Με την αποδοχή από τους Έλληνες του χριστιανικού ευαγγελίου, το πραγματικά υπαρκτό δεν είναι πια η ανερμήνευτη (νομοτελειακή δίκην ειμαρμένης) λογικότητα που αναδείχνει το σύμπαν σε «κόσμον» - κόσμημα αρμονίας και κάλλους.

Τρόπος του όντως υπαρκτού είναι τώρα η ελευθερία της ύπαρξης από κάθε προκαθορισμό, από κάθε αναγκαιότητα δεδομένου λόγου-τρόπου φύσεως ή ουσίας.

Η ιστορική συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού (τρόπου του αληθεύειν, τρόπου της Τέχνης, τρόπου της πολιτικής, τρόπου ιεράρχησης των αναγκών) εξασφαλίζεται με τη συνέχιση της πιστότητας στην αποφατική γνωσιολογία, παρά το γεγονός ότι με τον εκχριστιανισμό των Ελλήνων αλλάζει η οντολογία, δηλαδή η νοηματοδότηση της ύπαρξης και της πράξης.

Κατέθεσα (ως πρόταση ερμηνευτική, υποκείμενη σε επαλήθευση ή διάψευση) την πιστοποίηση του ενιαίου χαρακτήρα (χάρη στην αρχή του αποφατισμού) της γνωσιοθεωρίας των Ελλήνων, σε μια ιστορική διάρκεια από τον Ηράκλειτο ως τον Γρηγόριο Παλαμά – διάρκεια και συνέχεια ενοείδειας του ελληνικού πολιτισμού.

Η κατάθεσή μου είναι οπωσδήποτε ασύμπτωτη με την αξιωματική βεβαιότητα που παρήγαγα, ήδη από τον σκοτεινό της Μεσαίωνα, η Δύση: Ότι στην Αρχαία Ελλάδα γεννήθηκε η ατομοκεντρική νησιαρχία, που θαυμαστά την συνέχισε και την αξιοποίησε η Μετα-Ρωμαϊκή Δύση.

(Συγχέουν ως σήμερα οι Δυτικοί τον ορθολογισμό, δηλαδή τη λογική μέθοδο, τις προϋποθέσεις του ορθώς διανοείσθαι που έχει στόχο το ορθώς κοινωνείν, το συγχέουν με την ατομοκεντρική νοησιαρχία: τον πρωτογονισμό της ανάγκης για «νοητά είδωλα», για θωράκιση του εγώ με «αντικειμενικές» βεβαιότητες ατομικής νοητικής σύλληψης.)

Η ατομοκεντρική γνωσιολογία παράγει στη Μετα-Ρωμαϊκή Δύση (The Barbarian West) έναν πολιτισμό με αντεστραμμένους τους ελληνικού όρους – παράγει τρόπους της Τέχνης, τρόπους της πολιτικής, τρόπους ιεράρχησης των αναγκών, στους αντίποδες των ελληνικών.

Αναπότρεπτα η ατομοκεντρική γνωσιολογία αλλοιώνει στη Δύση και την οντολογία του χριστιανικού ευ-αγγελίου, ξαναγυρίζει στην «πενία του ιουδαϊκού μονοθεϊσμού», στην εκδοχή των υποστάσεων ως «εσωτερικών σχέσεων» της ουσίας – στο Filioque.

Στον Heidegger συνάντησα τη συνεπέστερη ανατροπή της νοησιαρχικής πρόσβασης στον οντολογικό προβληματισμό – πρόσβασης που κυριάρχησε στη Δύση, από τον Αυγουστίνο ως και τον Hegel, τουλάχιστον.

Κατέδειξε ο Heidegger τα οντολογικά αδιέξοδα της νοησιαρχίας παραμένοντας εγκλωβισμένος στον γνωστικό ατομοκεντρισμό που την γέννησε.

Δεν διέκρινε ποτέ, παρά την εκπληκτική ελληνομάθειά του (όπως άλλωστε και τόσοι άλλοι κορυφαίοι Ελληνιστές στη Δύση), την ελληνική εμμονή στον αποφατισμό. Γι’ αυτό και η έντιμη δική του εμμονή στην άρνηση των «νοητών ειδώλων» τον οδήγησε σε συνεπή αγνωστικισμό, σε επαλήθευση της οριστικής αγνωσίας μέσω της απουσίας ως υπαρκτικής εμπειρίας, με κατάληξη τον μηδενισμό κάθε «νοήματος» του υπάρχειν.

Αλλά η φιλοσοφικά συνεπής μηδενιστική οντολογία του Heidegger ήταν για μένα μία γόνιμη πρόκληση. Αν η νοησιαρχία των θεολόγων – φιλοσόφων της Δύσης οδήγησε αναπόφευκτα στον μηδενισμό, στον «θάνατο του Θεού» που οξυδερκέστατα διέγνωσε ο Nietzshe, o ελληνικός αποφατισμός θα μπορούσε άραγε να οδηγήσει σε μια συνεπή φιλοσοφικά και εμπειρικά προσβάσιμη οντολογία με βάση τη μαρτυρία της εκκλησιαστικής εμπειρίας;

Η μαρτυρία της εκκλησιαστικής εμπειρίας δεν συστηματοποιήθηκε ποτέ σε φιλοσοφικά συνεπή πρόταση οντολογικής ερμηνείας του υπαρκτού – ίσως η επίγνωση του κινδύνου διολίσθησης στην ειδωλοποιητική νοησιαρχία να λειτούργησε αποτρεπτικά.

Όμως κομίζει η εκκλησιαστική εμπειρία μια οντολογική οπτική, συγκεκριμένη πρόταση νοήματος της ύπαρξης και των υπαρκτών.

Αναζητώντας την παραλληλία (ή μεθοδική αναλογία) με τους όρους Είναι (Etre) και Mηδέν (Neant) της αντίστοιχης προσπάθειας του Sartre – η μελέτη αντιπροσωπευτικών κειμένων μαρτυρίας της εκκλησιαστικής εμπειρίας με οδήγησε στους όρους Πρόσωπο και Έρως:

Να τους κατανοήσω ως κλειδιά ή συγκεφαλαιώσεις της οντολογίας που θα μπορούσε να συναχθεί από την οπτική της εκκλησιαστικής εμπειρίας.

Να συναχθεί και να συναχθεί οντολογική πρόταση με την μεθοδολογική αυστηρότητα και συνέπεια του χαϊντεγγεριανού εγχειρήματος – συνέπεια ως προς την κάλυψη κάθε πτυχής του οντολογικού ερωτήματος και αυστηρότητα ως προς τον εμμονή στη γνωσιοθεωρητική αρχή «κοινωνικής επαλήθευσης» των απαντητικών προτάσεων, αρχή εμπειρισμού.

Το πρόσωπο δηλώνει την έλλογη αυτοσυνείδηση υπαρκτική υπόσταση της ελευθερίας – ελευθερίας από κάθε αναγκαιότητα της ύπαρξης: οριστικό προκαθορισμό, προϋπάρχοντα λόγο-τρόπο ουσίας ή φύσεως.

Η μαρτυρία της εκκλησιαστικής εμπειρίας παραπέμπει σε Αιτιώδη Αρχή του υπαρκτού προσωπική, δηλαδή ελεύθερη από την αναγκαιότητα να υπάρχει, ελεύθερη από προκαθορισμό θεότητας – προκαθορισμό να υπάρχει με τον τρόπο μια δεδομένης θείας φύσης ή ουσίας.

Η μαρτυρία παραπέμπει στην εμπειρία της παρουσίας συγκεκριμένου ιστορικού προσώπου, Ιησού του από Ναζαρέτ, που η ελευθερία του από τους υπαρκτικούς περιορισμούς της ανθρώπινης φύσης (βεβαιωμένη από πλήθος κοινά πιστοποιημένων «σημείων» της βιοτής του) υπεμφαίνει την ελευθερία του Θεού από τη θεότητά του: την ελευθερία της αγάπης του που ταυτίζεται με τον τρόπο της ύπαρξής του και κάνει δυνατή την ενανθρώπησή του, χωρίς τροπή ή αλλοίωση του Είναι του.

Η αγάπη, ως αιτιώδης αρχή του υπαρκτού, δεν είναι ιδίωμα της συμπεριφοράς, είναι τρόπος υπάρξεως.

Και αυτός ο τρόπος που είναι θελημένος και όχι δεδομένος, όχι αναγκαστικός, η ύπαρξη ως αυτοαιτία, δηλώνεται, στη σχετικότητα του γλωσσικού μας κώδικα, με τρία ονόματα: Πατήρ, Υιός, Πνεύμα.

Και τα τρία δηλώνουν την ύπαρξη όχι ως ατομικότητα αλλά ως σχέση, δηλώνουν την Αιτιώδη Αρχή του υπάρχειν ως αγαπητική – ερωτική υπαρκτική κοινωνία τριών προσώπων.

Η αγάπη που δεν είναι τρόπος ατομικής συμπεριφοράς αλλά τρόπος υπαρκτικής ελευθερίας, τρόπος να πραγματώνεται η ύπαρξη κοινωνούμενη, δηλώνεται ακριβέστερα με τη λέξη έρως.

Ο έρως διασώζει τον εκ-στατικό χαρακτήρα της αγάπης, την έκ-σταση στην πρωταρχική της σημασία (από το εξ-ίσταμαι, έξω-ίσταμαι, βγαίνω από το εγώ μου, ελευθερώνομαι από τις αναγκαιότητες που καθορίζουν τη φυσική μου ατομικότητα).

Με τους όρους Πρόσωπο και Έρως συγκρότησα μια πρόταση συνεπούς και μεθοδικής απάντησης στο οντολογικό ερώτημα, πρόταση προσωποκεντρικής οντολογίας, οντολογίας προσώπου.

Γινόταν αμέσως φανερό ότι αυτή η οντολογία, βασισμένη στον εμπειρικό ρεαλισμό του αποφατισμού, απαντούσε και σε ένα δεύτερο βασικό, αλλά αδιέξοδο αίτημα της φιλοσοφικής αναζήτησης: στο αίτημα κριτικής επαλήθευσης των οντολογικών προτάσεων.

Ο Kant απέκλεισε το ενδεχόμενο κριτικής (εμπειρικά επαληθεύσιμης) πρόσβασης στην υπαρκτική πραγματικότητα καθεαυτήν, απέκλεισε μια κριτικά επαληθεύσιμη απάντηση στο οντολογικό ερώτημα.

Οι φιλοσοφικές «μεταφυσικές» ή «απόλυτες» αλήθειες, είπε, προκύπτουν από αναλυτικούς και αναγωγικούς συλλογισμούς και συνιστούν «συνθετικές κρίσεις», δηλαδή λογικές δυνατότητες, όχι πραγματικότητες.

Λειτουργούν οι συνθετικές κρίσεις ως παράγωγα της ατομικής διάνοιας και νομιμοποιούνται με την εμπειρική επαλήθευση μόνο στο πεδίο της φυσικής ή μέσω της χρηστικής αναγκαιότητας στα μαθηματικά και στην Ηθική – ποτέ στη της υπαρκτικής πραγματικότητας καθεαυτήν.

Στα βιβλία Προτάσεις Κριτικής Οντολογίας και Οντολογία της Σχέσης επιχείρησα να καταδείξω ότι ο αποκλεισμός που έθεσε ο Kant αίρεται στην περίπτωση της οντολογίας του προσώπου, της ερωτικής πραγμάτωσης και γνώσης του προσώπου.

Το οντολογικό περιεχόμενο της έννοιας σχέση (η σχέση ως τρόπος ύπαρξης και τρόπος γνώσης) είναι η μοναδική δυνατότητα να συγκροτηθεί μια συνεπής κριτική οντολογία, με αποκλεισμό των a priori αναγωγών και με εμπειρικά επαληθεύσιμη (κοινωνούμενη) γνωστική πρόσβαση στην υπαρκτική πραγματικότητα καθεαυτήν.

Νομίζω ότι υπέμνησα με την οντολογία του προσώπου ότι τόο η φύση όσο και η υπόσταση είναι λέξεις που δηλώνουν τρόπο της ύπαρξης: τον τρόπο μιας ομοείδειας (των υπαρκτών που έχουν κοινό το είδος) και τον τρόπο της ετερότητας (μορφικής μόνο ή και υπαρκτικής) κάθε επιμέρους υποστατικής πραγμάτωσης του κοινού είδους.

Ο τρόπος ενεργείται υπαρκτικά ως φύση και ως υπόσταση, είναι μια ενεργούμενη πραγματικότητα. Και κάθε ενέργημα είναι λόγος – φανέρωση της φύσης και της υπόστασης.

Αυτή η διάκριση είναι δεδομένη και συχνά επαναλαμβανόμενη στη γραμματεία που καταγράφει τη μαρτυρία της εκκλησιαστικής εμπειρίας.

Έδειξα ότι η διάκριση της φύσης και της υπόστασης από τις ενέργειες της φύσης που πραγματώνουν και φανερώνουν την υπόσταση, μπορεί να θεμελιώσει και μιαν οντολογία της Τέχνης:

Να απαντήσει στο ερώτημα, πώς και γιατί το έργο της Τέχνης είναι λόγος αποκαλυπτικός της προσωπικής (υποστατικής) ετερότητας του καλλιτέχνη, άμεση εμπειρική δυνατότητα σχέσης, δηλαδή γνωστικής ψηλάφησης του μοναδικού, ανόμοιου και ανεπανάληπτου χαρακτήρα της ύπαρξής του.

Με τις συντομογραφικές αυτές επισημάνσεις οριοθετείται, τουλάχιστον κατά πρόθεση, η οφειλόμενη στον αναγνώστη αιτιολόγηση του καβαφικού υπότιτλου στο εν λόγω βιβλίο («εκόμισα εις την Τέχνην).

Ελπίζω πληρέστερη αιτιολόγηση να συναγάγει ο αναγνώστης από την ανάγνωσή του.»

Χρήστος Γιανναράς

Ο Χρήστος Γιανναράς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της Βόννης και της Σορβόννης (Παρίσι).

Δίδαξε Φιλοσοφία, Πολιτιστική Διπλωματία και Συγκριτική Οντολογία σε πανεπιστήμια της Γαλλίας, της Ελβετίας, της Ελλάδας.

Επιφυλλιδογραφεί σε εφημερίδες παρεμβαίνοντας στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα.

TVXS.gr

από: Palmografos.com - O Χρήστος Γιανναράς μιλά για το βιβλίο του "Έξι Φιλοσοφικές Ζωγραφιές" - Εκδόσεις Ίκαρος  

Κωνσταντινίδου Ανθή

« ΓΩΝΙΑ  ΦΩΤΙΑ »

Σε όποιο κομμάτι της αγκαλιάς της κι αν βρεθείς, έξω απ’ ό,τι τ’ ανθρώπινα τα χέρια κατασκεύασαν, σε ένα δάσος ή την πλαγιά ενός βουνού, εξαϋλώνεσαι από τ’ ανθρώπινα, μετουσιώνεσαι στο περιβάλλον, ανάμεσα στις αχτίδες που βιάζονται να ξεπροβάλλουν μέσα απ’ τα κλαδιά, και εκείνες που τρέχουν να κρυφτούν πίσω απ’ τους κορμούς των δέντρων, παίζοντας με το τραγούδι των κρυσταλλένιων νερών. Στην πιο αρμονική συμφωνία της φύσης που ο νους δεν την χωράει, το βλέμμα δεν την χορταίνει, και είναι αδύνατο να την περιγράψουν οι λέξεις. Δεν είναι τόσο η ομορφιά που σε καθηλώνει. Είναι αυτό που κρύβει μέσα της. Η μελωδία που νιώθεις χωρίς να ακούγεται. Ο αέρας που υγιαίνει το πνεύμα. Είναι το ανέγγιχτο φως που περιβάλλει το: «έσω σώμα». Το πνεύμα το άϋλο, που ελευθερώνει  η ανερμήνευτη παρουσία της αποκάλυψης του Θεού! Και το ΕΓΩ που διαλύεται κι’ αφήνει μέσα του το ΕΙΜΑΙ!

Μένει η ακατάπαυστή παρουσία της προστασίας του προαιώνιου και «μηδέ γεννημένου» παρά μόνο ΥΠΑΡΧΟΝΤΟΣ ΥΨΙΣΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ.

Η προστασία της αλήθειας, της ισορροπίας, της αγαστής γνήσιας ποίησης.

Το ΕΙΜΑΙ του μέγιστου και του μηδαμινού.

Το ΕΙΜΑΙ του στίγματος και του σύμπαντος.

Το ΟΛΟΝ εκ των ΟΛΩΝ.

Εδώ γεννήθηκε η αυτογνωσία.

Σε τούτο τον ευλογημένο τόπο παραμένει μοναδική και η λέξη «ΦΙΛΟΤΙΜΟ», ως κτίσμα και κτήμα Ελληνικό. «Ο ΦΙΛΟΣ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ» υιοθετήθηκε ως έννοια παγκόσμια, παρέμεινε όμως η αναγνώρισή του ως αυθύπαρκτη παρουσία ερχόμενη παράλληλα με την γέννηση της Ελλάδας. Γωνιά που φέγγει αυτόφωτα και φωτίζει αυτόβουλα. Γωνιά που καίει και εξοστρακίζει. Μάνα του θάρρους, πληγή του θράσους. Αγαπημένη και πονεμένη. Ζωή ατέρμονη, πηγή αστείρευτη, πανγέμιστη καρδιά, μα πιο πολύ ψυχή. Αυτή είναι η Ελλάδα! Η άσβηστη φωτιά που ζεσταίνει τον κόσμο. Το φως το απόκοσμο, η φλόγα η δυνατή και το ευλαβικό κερί. Η πυρκαγιά και ο λύχνος. Το χρυσάφι και ο βασιλικός. Η σύμπραξη των γεννημένων, και των αυθύπαρκτων. Ο ξύλινος Σταυρός και το πυρωμένο ατσάλι. Με Παναγιά και με Χριστό στο προσκεφάλι. Η γέννηση του φωτός από την νύχτα. Του Απόλλωνα από τη Λητώ. Η Δήλος, οι Δελφοί το ακροθαλάσσι του πελάγου κι’ γραφική ακρογιαλιά. Ο ακρογωνιαίος θεμέλιος λίθος, και το ακροκέραμο του απλοϊκού σπιτιού. Η συμπαντική αρμονία, που βαδίζει στα χνάρια των αρχαίων θεών.

Καμία  περιγραφή δεν επαρκεί αν δεν γίνει βίωμα η ομορφιά της γνησιότητας. Και την Ελλάδα δεν την βλέπεις, αν δεν την αισθάνεσαι. Σ’ αγγίζει όταν περπατάς, αιωρεί τα βήματα σου, μηδενίζει το χρόνο, σε μεταμορφώνει από οργανισμό φθαρτό, σε ΩΝ ανώτερο. Σε οντότητα. Γίνεσαι η δημιουργία και το προσάναμμα για την ανακάλυψη ενός νέου ορίζοντα, μιας καινούργιας αφετηρίας.

«Κλείσε στην ψυχή σου την Ελλάδα.

  Και θα αισθανθείς να φτερουγίζει μέσα σου

  Κάθε λογής μεγαλείο. Και θα είσαι ευτυχισμένος.» Δ. Σολωμός

            Όπου κι αν πάω, είσαι μαζί μου, γλυκεία πατρίδα. Είσαι μπροστά σε ό,τι βλέπω, ό,τι αγγίζω, ό,τι αισθάνομαι! Γωνιά απαρχής αυτού του κόσμου. Προστάτιδα αρχών, ήθους και αξιών. Γνώσης καθέδρα, σοφίας υπόμνημα, θέλησης, χρέους και αυταπάρνησης οδηγητής. Διδαγμάτων πίστης νουθετής, της αλήθειας φωτοδότης, πεμπτουσίας ιδρυτής.   

             Ποίος Έλληνας μπορεί να αδρανεί, παραμένοντας αδιάφορος όταν σε κομματιάζουν, πουλώντας τα κομμάτια σου στους αγοραίους του κόσμου, σε ασυνείδητους καιροσκόπους, σε προσκυνητές του μαμμωνά και μιναδόρους μισέλληνες!;

            Τέτοιες ώρες, τα λόγια του μοναχού Παϊσίου καλύπτουν με πληρότητα την ακουστική της ψυχής και του πνεύματος. Όταν στην δεκαετία του ‘80 προμύνευε το σήμερα, και μαρτυρώντας τους Σταυρωτές της Ελλάδας, η τοποθέτηση του ήταν αμετακίνητη: «Κάποτε θα ζητήσουν την εξαφάνιση του  Ελληνισμού, και της ορθοδοξίας. Τότε όλοι οι Έλληνας πρέπει να αντισταθούν. Η σιωπή εκείνες τις ημέρες θα ισοδυναμεί με συνενοχή.»!!

            Με το αύριο να σκοτεινιάζει όλο και περισσότερο την σκέπη του σπιτιού μας η ανάγκη για σωτηρία, που είναι στα χέρια μας, γίνεται επιταγή και υποχρέωση. Αγώνας που δεν μπορεί να περιμένει.

Γιατί είμαστε Έλληνες!!

Γιατί αισθανόμαστε ελεύθεροι!!

Και γιατί:

«Σκλάβος είναι αυτός, που ελπίζει ότι θα έρθουν να τον ελευθερώσουν»!

                                                                                                            EZRA POUND 

 Κωνσταντινίδου Ανθή

Α’ ΣΠΙΘΑ ΠΕΙΡΑΙΑ

THEO ANGELOPOULOS (1935 – 2012)

ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ (1935 - 2012).


http://www.thefreelibrary.com/Beginning+in+the+end%3A+poetry+of+Greek+tragedy+in+Theo+Angelopoulos's...-a0221839191

Angelopoulos + T.S.Eliot

Δρ Φρανς ντε Βάαλ

Καλόψυχος από τη φύση του ο άνθρωπος.

Σάββατο 25 Φεβρουαρίου, 2012

By myhnews.gr

[Μετάφραση]

JASON DAYLEY

ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ  ΣΤΟ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ

Γκαλερί Bernier/Eliades - ελcTV | ελculture

A. GRAYLING- FORGET THE GOLDEN RULE

Τομές 31.5.11 2/2 - Προβληματισμός πάνω στο Ισλάμ

Αρτέμιδος Καπούλα- Συνένοχοι...

Συνένοχοι…

της Αρτέμιδος Καπούλα

27/05/2011

Η βροχή δυνατή, ο κόσμος λιγότερος από χθες, οι μπάτσοι στην θέση τους. Τσίκνα μπερδεμένη με αισιοδοξία και οργή, φωνές, τύμπανα, χαμόγελα και γνέματα αναγνώρισης. Άνθρωποι περιφέρονται, πιτσιρίκια βγάζουν φωτογραφίες με το κινητό, ηλικιωμένοι με κατσαρολικά στα χέρια και ομπρέλες, ένα πλήθος αλλούτερο που όμως δονείται.  

Το μωρό στις πλάτες τού άντρα μπροστά μου ήταν δεν ήταν δύο χρονών. Το έβλεπα να χοροπηδά, να ταλαντεύεται  ανάλογα το σύνθημα και τον ρυθμό τού πατέρα και κόλλησαν τα μάτια μου εκεί. Σε εκείνη την φατσούλα που στα δυο του χρόνια το έφερε ο δρόμος τής ζωής σε μια διαδήλωση. Το κοιτούσα και σκεφτόμουν ότι ο μόνος αθώος από όλους όσους ήμασταν συγκεντρωμένοι μπροστά στη Βουλή και μέσα σε αυτήν ήταν εκείνος ο μπόμπιρας που ενώ δεν έχει μάθει καλά-καλά να περπατάει σηκώνει στις δικές του ανύπαρκτες πλάτες ένα τεράστιο χρέος.

Ήμουν αγανακτισμένη μα δεν φώναξα... «κλέφτες», ούτε μούντζωσα. Ντρεπόμουν ξαφνικά.  Ναι, ντρεπόμουν εκείνα τα παιδικά μάτια. Πίστεψα ότι η φωνή μου θα χτυπήσει σαν αντανάκλαση πάνω τους και θα με κάψει. Ένοιωσα ένοχη. Δεν έκλεψα εκατομμύρια, όχι. Ούτε μίζες πήρα, ούτε μαύρο χρήμα διακίνησα. Δεν έβαλα μέσον για να μπω σε δουλειά, δεν δωροδόκησα, δεν ξεγέλασα το κράτος, μα ένοιωσα ένοχη. Για τις επιλογές μου τόσα χρόνια, για αυτούς που ψήφισα, για αυτούς που άφησα να με κυβερνούν. Ένοχη για την σιωπή μου, την συγκατάβαση μου.  Για όλες τις δικαιολογίες που βρήκα για να καλύψω δικές μου αλλά και αγαπημένων ανθρώπων μικρές παραβάσεις. Εκείνες τις καθημερινές, τις απλές που δεν καταστρέφουν τον κόσμο αλλά συντηρούν την ασχήμια του βάζοντας το δικό τους λιθαράκι. Ένοχη για τα όχι που δεν είπα, για συμπεριφορές που δεν αποδοκίμασα. Για όλες τις φορές που συμβιβάστηκα με εκείνο το « ωχ μωρέ, εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο» και έκανα τα στραβά μάτια χωρίς να συνειδητοποιώ ότι ήμουν ήδη τυφλή.

Τραγούδησα τον Εθνικό ύμνο, έριξα μια τελευταία ματιά στον μπόμπιρα και έφυγα. Πήγα γιατί δεν με χώραγε το σπίτι. Έφυγα γιατί δεν με χώραγε ο... εαυτός μου.

Ευχαριστώ τον Ν. Κάππα που έθεσε υπόψη μας το ανωτέρω κείμενο, το οποίο συνόδευσε με το παρακάτω μήνυμα:       

          Aγαπητοί φίλοι.

Πραγματικά το τελευταίο καιρό τα μηνύματα τηής πολιτικο-οικονομικής κατάστασης δεν είναι και τόσο ελπιδοφόρα. Ωστόσο, αυτό που θα διαβάσετε δεν μιλάει για την ανανέωση, την επιμήκυνση ή την πληρωμή των χρεών που μας κληροδότησαν με συνέπεια και μεθοδικότητα οι εκάστοτε... "πρέσβεις".

Το παρακάτω χρονογράφημα αναφέρεται όχι μόνο στο μέλλον (?) τής νέας ελληνικής γενιά, αλλά και στις ψυχοσυναισθηματικές επιπτώσεις που θα έχει η παρούσα κατάσταση σ' αυτή.

Κατά τη γνώμη μου η πλευρά αυτή είναι, ίσως, η σημαντικότερη από όσες άλλες απασχολούν τους  αιθεροβάμονες υπουργούς και ανώτερους κρατικούς διοικητικούς υπαλλήλους. Είμαι σίγουρος, ότι  αν είχαν διαθέσει, έστω και μερικά λεπτά από τον... "πολύτιμο" χρόνο τους, για ν' αφουγκραστούν τούς παλμούς τής ελληνικής κοινωνίας, οπωσδήποτε σήμερα δεν θα αντιμετωπίζαμε τα χάλια που αντιμετωπίζουμε.

Προσωπικά αισθάνομαι την ανάγκη να συγχαρώ θερμά την Άρτεμη Καπούλα για το μεστό κείμενο που έγραψε και να ευχαριστήσω τον αγαπητό μου φίλο Σ. Γ. (Στοκχόλμη) για το γεγονός ότι το έθεσε υπόψη μας. Ας είναι καλά και οι δύο.

Φιλικότατα.

Νί Κάππα (Toronto).

ΝΙΚΟΣ  ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ Ο ΕΠΑΧΘΗΣ ΤΙΜΩΡΟΣ

Ο Βασίλης Φίλιας απαντά στον Διονύση Γουσέτη περί "της παρωχημένης Εθνικής συνείδησης"

Ο καθηγητής Βασίλης Φίλιας, με αφορμή το κείμενο του Δ. Γουσέτη “Η θλίψη της παρωχημένης Εθνικής συνείδησης”[ 'Καθημερινή 13/1/10], συνέταξε ως  ΑΠΑΝΤΗΣΗ το κείμενο που ακολουθεί αμέσως μετα το άρθρο.

Η θλίψη της παρωχημένης εθνικής συνείδησης

Tου Διονυση Γουσέτη / diongus@otenet. gr

Είναι να θλίβεσαι. Το μάλλον συντηρητικό γαλλικό περιοδικό «Εξπρές», στο χριστουγεννιάτικο τεύχος του, απομυθοποιεί την ιστορία της Γαλλίας. Ο επικεφαλής του αφιερώματος καθηγητής Μισέλ Βινόκ, συγγραφέας 30 ιστορικών συγγραμμάτων, εξηγεί: «Για να υπάρξει ιστορία ενός έθνους πρέπει να υπάρξει προηγουμένως το έθνος. Γι’ αυτό οι πρώτες ιστορίες του γαλλικού έθνους εμφανίζονται μετά τη Γαλλική Επανάσταση και τον ρομαντισμό… Η ιστορία του έθνους είναι εργαλείο διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας». Παρόμοιες διαπιστώσεις έκανε η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα στην Ελλάδα. Η διαφορά είναι ότι το αφιέρωμα του «Εξπρές» είναι κοινός τόπος για τους Γάλλους, ενώ στην καθυστερημένη καθ’ ημάς Ανατολή έπεσαν οι υπερεθνικόφρονες να την εξοντώσουν πολιτικά, απαιτώντας την παραίτησή της από τη θέση της Ειδικής Γραμματέως Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, όπου την όρισε η κυβέρνηση. Οι Γάλλοι δεν νιώθουν να θίγεται ο πατριωτισμός και ο εθνικισμός τους όταν διαβάζουν τις ρήσεις του Βινόκ. Και δίνουν αυτόματα υπηκοότητα σε όποιο παιδί γεννηθεί στη χώρα τους. Η κοινωνία τους είναι ανοιχτή. Η δική μας κοινωνία είναι επαρχιώτικη κλειστή και γι’ αυτό κομπλεξική και καχύποπτη απέναντι στους γείτονες, στις μειονότητες, στους μετανάστες, σε κάθε τι διαφορετικό.

Είναι να θλίβεσαι. Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο και φιλόσοφο Ερνεστ Γκέλνερ, ο πατριωτισμός του εδάφους, που δεν βλέπει γύρω του παρά γείτονες και ιμπεριαλιστές που επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητά μας και συγχρόνως θέλει να επεκτείνει την εδαφική κυριαρχία σε βάρος των γειτόνων, είναι παρωχημένος. Είναι ο πατριωτισμός της εποχής της αγροτικής παραγωγής, όπου το έδαφος ήταν καθοριστικός παράγων για την παραγωγή. Αντίθετα, στη βιομηχανική εποχή πατριωτισμός σημαίνει να είσαι καλύτερος από τους ανταγωνιστές σου. Στη δε μεταβιομηχανική εποχή της παγκοσμιοποίησης και της Ε. Ε., όπου κάθε κράτος-μέλος έχει εκχωρήσει αυτόβουλα μέρος της εξουσίας του, ο πατριωτισμός τείνει να αμβλύνεται. Στη χώρα μας ο πατριωτισμός βρίσκεται ακόμη στην αγροτική περίοδο. Ελάχιστοι πονούν που είμαστε πρώτοι στην Ε. Ε. σε όλα τα αρνητικά και τελευταίοι σε όλα τα θετικά. Ελάχιστοι ντρέπονται για τον διεθνή ευτελισμό μας ή για το καθεστώς επιτήρησης που συρρικνώνει την εθνική κυριαρχία μας. Και όσοι Ελληνες νιώθουν και Ευρωπαίοι καθυβρίζονται ως αφελληνισμένοι, ευρωλιγούρηδες, εθνομηδενιστές, αν όχι προδότες και πράκτορες. Ο Φίλιππος Ηλιού έγραψε το 1983 ότι «η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με προβλήματα που είχαν ήδη τεθεί στις αρχές του 19ου αιώνα».

Η παρωχημένη εθνική συνείδηση είναι συνείδηση εικονική. Είναι υπαίτια της κλειστής κοινωνίας μας. Γι’ αυτό, αντί να ωφελεί βλάπτει το έθνος. Ωστόσο, οι φορείς της δημιουργούν σάλο, επηρεάζουν αποφάσεις και καθηλώνουν και τη σκέψη των υπολοίπων, αφού καθορίζουν το πεδίο συζήτησης και αντιπαράθεσης. Ετσι, η καινοτόμα σκέψη αποτελματώνεται. Οι προσπάθειες για πρόοδο υφίστανται καθίζηση. Είναι να θλίβεσαι γιατί αξίζουμε καλύτερη τύχη.

Η απάντηση του καθηγητή Βασίλη Φίλια

Η κολοβή γνώση, η ημιμάθεια, είναι χειρότερη από την αμάθεια, δεδομένου ότι ο αμαθής διατηρεί μια αμεσότητα πρόσληψης της πραγματικότητας, που ο αμαθής έχει χάσει.

Αφορμή της παρέμβασης μου αυτής το κείμενο του Διονυσίου Γουσέτη περί «παρωχημένης εθνικής συνείδησης» στην «Καθημερινή» της 13/1/2010 και το δραγώνιο εθνοφονικό παραλήρημα.

Ίσως μετά τη γνωστή επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς την κ. Δραγώνα να μην ήταν αναγκαία η παρέμβασή μου αυτή, όμως θα πρέπει να εξεταστούν ορισμένα θέματα κάτω από καθαρό επιστημονικό πρίσμα.

* * *

Είναι γεγονός ότι η ένοια του Έθνους στη Δύση διαμορφώνεται με την άνοδο των αστικών στρωμάτων – όχι στη Γαλλική Επανάσταση κ. Γουσέτη – ήδη από τον 10^ο και 11^ο αιώνα.

Γιατί; Διότι τα αστικά στρώματα έρχονται να υπερβούν την «υπερεθνική» φεουδαρχική πολυδιάσπαση και να συλλάβουν την εθνο-κρατική ενότητα και οντότητα ως οργανική ενσωμάτωση κοινών συμφερόντων, ιστορικών παραδόσεων και πολιτιστικών χαρακτηριστικών.

Η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός και το ρήγμα των Νεώτερων χρόνων δεν θα είχε υπάρξει αν δεν είχε πραγματοποιηθεί αυτό το τεράστιο ιστορικό βήμα , δηλαδή η γέννηση του Εθνους – Κράτους.

Επομένως η ενότητα του Έθνους δεν συνδέεται μόνο με πολέμους και συγκρούσεις , όπως υπαινίσσονται οι σύγχρονοι παραποιητές της Ιστορίας, αλλά και με τη συνειδητοποίηση καθοριστικών στοιχείων ταύτισης υλικών , ψυχικών και πνευματικού χαρακτήρα σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Όχι ότι αυτά τα στοιχεία δεν προυπήρχαν , αλλά δεν είχαν συνειδητοποιηθεί ώστε να λειτουργήσουν ως ενεργός μοχλός και κινητήρια δύναμη της Ιστορίας.

Ένας μοχλός που μετέβαλλε τη στατική κοινωνία υπαίθρου της φεουδαρχίας σε δυναμικά εξελισσόμενη κοινωνία πόλεων και επέτρεψε στον άνθρωπο να ξεπεράσει την «ειδωλολατρεία της φύσης»  [ Κ. Μάρξ ] και να την καθυποτάξει , γνωρίζοντας τους νόμους της.

Αν ο κ. Γουσέτης εγνώριζε αυτά στοιχειωδώς δεν θα κατέφευγε στο αφιέρωμα του μη επιστημονικού «Εξπρές»  και σε κάποιο Γάλλο καθηγητή Μισέλ Βινόκ, προκειμένου να στηρίξει το επιστημονικό ανυπόστατο του έργου της κ. Δραγώνα.

Είναι φανερόν ότι δεν γνωρίζει , αλλά όφειλε να γνωρίζει – όπως και η μέντωρ του  κ. Δραγώνα – ότι στην περίφημη πραγματεία του για τον Μακιαβέλι, ο Αντόνιο Γκράμσι [ ή μήπως και αυτός καμουφλαρισμένος ακροδεξιός; ] εμπεδώνει επιστημονικά ότι ο μεγάλος αυτός πολιτικός διανοητής της Αναγέννησης ξεκινά και τελειώνει με το επιχείρημα ότι η κακοδαιμονία της Ιταλίας της εποχής του οφείλετο στο γεγονός ότι στη χώρα αυτή η πολυδιάσπαση δεν είχε επιτρέψει την πραγματοποίηση της εθνικής ενότητας του ιταλικού λαού και ζητούσε τον τύπο εκείνο του «Ηγεμόνα» που θα μπορούσε να το κάνει με κάθε μέσο.

Σαφέστατα η ιδέα του Έθνους λειτούργησε ως εφαλτήριο για την ανάπτυξη ανταγωνιστικών εθνικισμών και τη λογική του «πας μη Έλλην βάρβαρος» που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια του ανήκειν , του «εμείς», που είναι σύμφυτη με την έννοια του Έθνους και αυτό βέβαια πρέπει να καταπολεμηθεί και να εξαλειφθεί , διότι λειτουργεί στη βάση ενός ακραίου  θετικού στερεοτύπου για το «εμείς» και ενός ακραίου αρνητικού στερεοτύπου για του «άλλους». Όμως για να φτάσουμε σε μία διαδικασία αλληλοκατανόησης μεταξύ των Εθνών πρέπει να πληρούται ο όρος της αμοιβαιότητας , που φυσικά δεν πληρούται όταν η μία πλευρά διώκει, εξευτελίζει και απειλεί [ ας θυμηθούμε τα όσα πρόσφατα κατήγγειλε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ] ή περιπίπτει σε μεγαλοιδεατικούς και ανιστόρητους παραλογισμούς σκοπιανής κοπής και ραφής.

                                                          * * *

 Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι ως προς τα καθ ημάς, όπου ένα μίγμα άγνοιας και συνειδητής διαστρέβλωσης των ιστορικών δεδομένων επιτρέπει  τη διατύπωση θέσεων και επιχειρημάτων εντελώς λαθεμένων.

Πρώτον η πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού – ανεξάρτητα από την οθωμανική κατάκτηση – ήταν αδιάκοπη και ακριβώς γι’ αυτό η αντίληψη της εθνικής ταυτότητας και ιδιαιτερότητας ήταν διάχυτη σε όλα τα στρώματα του λαού – όπως αποδεικνύεται από όλα τα γραπτά κείμενα, τα ήθη και τα έθιμα , τη λαική μούσα , τις λαικές πολιτισμικές παραδόσεις όλων των κατηγοριών – σ’ολη τη διαδρομή του χρόνου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Δεύτερον η ελληνική γλώσσα – το υπερτατο αυτό πολιτιστικό στοιχείο – δεν έγινε ποτέ νεκρή , όπως π.χ. τα λατινικά , παρά τις όποιες μεταλλαγές που υπέστη όπως κάθε ζωντανή γλώσσα. Γι ‘ αυτό και δεν χρειάστηκε κανέναν Λούθηρο  ή τη Γαλλική Ακαδημία για να ενοποιηθεί, όπως συνέβη με τη γερμανική και τη γαλλική αντίστοιχα. Πέραν τούτου οι όποιοι «διεθνιστές» ισοπέδωσης και ομοιομορφοποίησης λησμονούν ότι η ελληνική γλώσσα ήταν η lingua franca, η κοινή γλώσσα συνενόησης, όχι μόνο στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας , αλλά σε ολόκληρη την Ανατολή.

Τριτον οι πολιτιστικές επιδράσεις του ελληνισμού στην Βαλκανική και τη Ρωσία, όχι μόνον απλά λόγω ιστορικού παρελθόντος και του αρχαίου μεγαλείου, αλλά κατ ‘ εξοχήν ως ζωντανή και πάλλουσα πραγματικότητα , υπήρξαν κυριολεκτικά ανυπολόγιστες.

Επομένως η εθνική συνείδηση των Ελλήνων, η συνείδηση της εθνικής ταυτότητας δεν είναι κατασκευή , προιόν του ρωμαντισμού του 19^ου αιώνα και κακέκτυπο του δυτικού πρωτύπου. Είναι οργανική μετεξέλιξη μιάς νοηματικής σύλληψης και συνειδητοποίησης , που οι ρίζες τους ανάγονται σε ιστορικό-πολιτισμικά δεδομένα, που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του αστικού μετασχηματισμού , όπως συνέβη στη Δύση.

Ισχυρίζεται ο κ. Γουσέτης ότι ο ελληνικός πατριωτισμός εδράζεται ακόμα σε μία παρωχημένη αγροτική περίοδο. Τι σημαίνει αυτό; Τίποτα και , μάλιστα είναι βαθύτατα αντιφατικό όταν ο ίδιος υποστηρίζει ότι η έννοια του Έθνους γεννήθηκε με την Γαλλική Επανάσταση που είναι η «επανάσταση της τρίτης τάξης» δηλαδή των αστών !!

* * *

 Ο πολιτισμός της ανθρωπότητας συγκροτήθηκε ως ένα πελώριο μωσαικό που συντίθεται από ψηφίδες , που συνεισέφεραν όλοι οι λαοί μέσα από μία αδιάκοπη όσμωση, αλληλόδραση και μετάλλαξη.

Η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση» που ουδέποτε πρέπει να αναφέρεται χωρις την προσθήκη … «και Νέα Τάξη πραγμάτων» δεν έχει καμμία σχέση με οικουμενισμό και διεθνισμό, που προυποθέτουν σχέσεις «επι ίσοις όροις», σχέσεις ισότητας.

Η «παγκοσμιοποίηση» δεν συνιστά απλά μία διαδικασία επικυριαρχιάς των γιγάντιων μονοπωλιακών και τραπεζικών συμφερόντων , αλλά και προυποθέτει και την εξάλειψη του διαφορετικού ώστε να μην υπάρχουν αντιστάσεις στον παγκόσμιο οικονομικό – πολιτικό έλεγχο.

Ακριβώς γι’ αυτό στο ιδεολογικό περίγραμμα της «παγκοσμιοποίησης» εντάσσεται η λογική του «τέλους των ιδολογιών» , της κατάργησης του Έθνους , της πολιτισμικής εξομοίωσης.

Το νευραλγικό χαρακτηριστικό αυτής της προσέγγισης συνίσταται στην ελαχιστοποίηση της σημασίας της Ιστορίας και της ιστορικής μεταβολής , ο καθαγιασμός και η διατήρηση του «γε νυν έχοντος», όπως ακριβώς συλλαμβάνεται από το αμερικανικό δομολειτουργισμό στην Κοινωνιολογία και στον συμπεριφορισμό στην Ψυχολογία *

Αυτά όλα δεν τα αντιλαμβάνονται «προοδευτικοί» του τύπου Δραγώνα – Φραγκιαδάκη – Ρεπούση – Γουσέτη και Σία. Δεν τα αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουθν να τα αντιληφθούν; Είναι ένα ερώτημα.

Πάντως συνειδητά ή ασυνείδητα με τη λογική τους αυτή γίνονται τυμπαμοκρούστες και προωθητές του ιμπεριαλιστικού οδοστρωτήρα , που κρύβεται πίσω από την ιδέα της παγκοσμιοποίησης και μιάς ψευδεπίγραφης πολυπολιτισμικότητας. Εκτός και αν η ασύδοτη δυτικοφρένεια τους ανάγεται στην περιοχή της ψυχοδιανοητικής διαταραχής σε τρόπο ώστε με στρεβλωτική πρισματική διάθλαση να βλέπουν την ελληνική κοινωνία , που πάντοτε υπήρξε ανεκτική στο ξένο και το διαφορετικό ως «κλειστή» έναντι της υποτιθέμενης «ανοικτής» των δυτικοευρωπαίων και των Αμερικανών.

                                 Αθήνα 23 Ιανουαρίου 2010,
                                                       Καθηγητής Βασίλης Φίλιας,

*Θα ηταν χρήσιμο οι ιεροκήρυκες του εθνομηδενισμού να διαβάσουν επ αυτών τα βιβλία μου «Κοινωνιολογία του Πολιτισμού» και «Συμβολή στον επαναπροσδιορισμό της Ψυχολογίας ως Επιστήμης του Ανθρώπου» , στις εκδόσεις Παπαζήση.

Αναρτήθηκε από τον/την βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιανουαρίου 23, 2010
http://papaleonidasdimitris.wordpress.com/2010/01/23