ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ-ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ακολουθούν τα κείμενα του Ζαν Ζιγκλέρ, των 15 Νομπελιστών, των 1700 διανοουμένων από τη Γαλλία, η Διακήρυξη 32 ανθρώπων του πνεύματος προς τους πολιτικούς, η Επιστολή των 11 υπέρ του Μεσοπρόθεσμου, η επιστολή Μπέη, η πρωτοβουλία των γιατρών της Αθήνας για συγκρότηση Πανεπιστημονικού Μετώπου και το κείμενο του Ανδρέα Γιαννουλόπουλου 2/03/2008 (σε μορφή jpg).

Ζαν Ζιγκλέρ: Παραδειγματική για όλη την Ευρώπη η αντίσταση των Ελλήνων. Πρωτοπόρος ο ΣΥΡΙΖΑ

HuffPost Greece  |  Newsroom

·          

Δημοσιεύθηκε: 17/12/2015 12:07 μμ Ενημερώθηκε: 17/12/2015 12:07 μμ

ΚοινοποίησTweet

Τάσσεται υπέρ του κουρέματος του ελληνικού χρέους, ώστε να δοθεί στην Ελλάδα η ευκαιρία να ανοικοδομηθεί. Προτρέπει την «κοινωνία των πολιτών σε όλες της ευρωπαϊκές χώρες να δείξει αλληλεγγύη, να πιέσει τις κυβερνήσεις και τις Βρυξέλλες ώστε να γίνει η διαγραφή του». Τονίζει ότι «οι διανοούμενοι έχουν το καθήκον να αποκαλύψουν ότι πρόκειται για καθαρή άσκηση βίας, για μια δικτατορική στρατηγική λεηλασίας και ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος έχει μια εγκληματική διάσταση» και χαρακτηρίζει ως απόλυτο αίσχος τις προσβολές κατά «της χώρας που μας δώρισε τη Δημοκρατία» και τη «συκοφάντηση των απόγονων του Περικλή και των δημιουργών του Παρθενώνα» από μερίδα του Τύπου.«Τρέφω μεγάλη εκτίμηση για τον ελληνικό λαό, όχι μόνο για τη μεγάλη του ιστορία και την τεράστια συμβολή του στον πολιτισμό», αλλά και για την «παραδειγματική αντίστασή του» η οποία «θα συμβάλλει πάρα πολύ στην ενίσχυση του αγώνα κατά του χρηματιστηριακού καπιταλισμού σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο», λέει στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων και στον Αντώνη Πολυχρονάκη ο γνωστός Ελβετός πολέμιος της παγκοσμιοποίησης Ζαν Ζιγκλέρ και μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Προσθέτει δε ότι «χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπήρχε το Podemos στην Ισπανία, αντίσταση στην Ιταλία, το «Μέτωπο της αριστεράς» του Μελανσόν στη Γαλλία και το κόμμα της γερμανικής αριστεράς («Die Linke») δεν θα είχε τόσο μεγάλη σημασία».

Ο επί σειράν ετών διατελέσας βουλευτής του αριστερού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στο ελβετικό κοινοβούλιο, βάλει και κατά της χώρας του, την οποία χαρακτηρίζει ως «πολύ διεφθαρμένη», αφού ο δικός της «ορυκτός πλούτος είναι τα αιματοβαμμένα χρήματα δικτατόρων, μαφιόζικων καρτέλ ξεπλύματος χρήματος, φοροφυγάδων, της ρωσικής ολιγαρχίας», αλλά και Ελλήνων, οι οποίοι «δεν πληρώνουν φόρους». Σημειώνει δε ότι η «Ελλάδα έχει μεταβληθεί σε προτεκτοράτο από την Ε.Ε.» και «αυτό έχει να κάνει και με τη λεηλασία των ελληνικών ταμείων από τις ελβετικές τράπεζες».

Ο πρώην καθηγητής κοινωνιολογίας στα πανεπιστήμια της Γενεύης και της Σορβόννης, ο οποίος γεννήθηκε το 1934, λέει επίσης ότι ο νεοφιλελεύθερος «αρπακτικός καπιταλισμός απλώθηκε στον κόσμο σα μια πυρκαγιά» και επέβαλε μια δικτατορική και «κανιβαλική παγκόσμια τάξη», με αποτέλεσμα να κυριαρχούν σήμερα «χρηματοπιστωτικές ολιγαρχίες», οι οποίες έχουν «τέτοια δύναμη που δεν είχε ποτέ βασιλιάς, αυτοκράτορας ή πάπας στην ιστορία της ανθρωπότητας».

Ο Ζαν Ζιγκλέρ, ο οποίος υπήρξε και ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για το δικαίωμα στη διατροφή, υπογραμμίζει ότι «οι πεντακόσιοι μεγαλύτεροι ιδιωτικοί επιχειρηματικοί όμιλοι κατέχουν το 52% του παγκόσμιου πλούτου» και έχουν εγκαθιδρύσει μια πλανητική δικτατορία, ενώ «την ίδια στιγμή ολόκληρες χώρες βυθίζονται σε μιαν απίστευτη δυστυχία». Καταγγέλει μάλιστα ότι «κάθε στιγμή που μιλάμε, ένα παιδί πεθαίνει, δηλαδή δολοφονείται», καθώς επίσης ότι «από τα 7,3 δισεκατομμύρια των κατοίκων της γης το ένα υποσιτίζεται», παρόλο που «η παγκόσμια γεωργική παραγωγή θα μπορούσε άνετα να θρέψει σχεδόν το διπλάσιο πληθυσμό της γης». Και επειδή αυτή η «νέα παγκόσμια κανιβαλική τάξη σκοτώνει και μάλιστα χωρίς κανένα λόγο, πρέπει να γκρεμισθεί εκ βάθρων».

Κατά τον σφοδρό επικριτή της παγκοσμιοποίησης, «η αντιπροσωπευτική δυτική δημοκρατία είναι στα τελευταία της» και τα «εθνικά κράτη έχουν γίνει αποικίες, συμπεριλαμβανομένων και των μεγάλων», αφού ακόμα και «ο Αμερικανός πρόεδρος κάνει ό,τι του υπαγορεύουν οι πολυεθνικές».

Στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Αλλαξε τον κόσμο», το οποίο δεν έχει ακόμα εκδοθεί στα ελληνικά, ο πολυγραφότατος συγγραφέας διακηρύσσει, ωστόσο, ότι η μεγάλη ελπίδα είναι η «πλανητική κοινωνία των πολιτών και τα μέτωπα αντίστασης» όπως αυτό «των Ελλήνων κατά της μετατροπής της χώρας τους σε προτεκτοράτο».

Η πλήρης συνέντευξη στο ΑΠΕ και στον Aντώνη Πολυχρονάκη έχει ως εξής:

-Κύριε Ζιγκλέρ, πως έγινε ένας Ελβετός από εύπορη οικογένεια επαναστάτης;

Μεγάλωσα σε μια μικρή ελβετική πόλη κοντά στη Βέρνη, σε ένα στοργικό καλβινιστικό σπίτι. Ο πατέρας μου ήταν πρόεδρος δικαστηρίου και αξιωματικός του ελβετικού στρατού. Οταν ήμουν δεκατεσσάρων ετών είδα στην κεντρική πλατεία φτωχούς αγρότες να πουλούν τα παιδιά τους σε δημοπρασία σα να ήταν ζώα στους πλούσιους, οι οποίοι τα εκμεταλλεύονταν και τα κακομεταχειρίζονταν. Ρώτησα τον πατέρα μου γιατί και μου είπε ότι μεν είναι τρομερό, αλλά αυτή είναι η τάξη του κόσμου, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Πρόκειται για την καλβινιστική διδασκαλία του «απόλυτου προορισμού». Σώζονται μόνον εκείνοι τους οποίους εκ των προτέρων έχει καθορίσει ο Θεός. Ως έφηβος δεν μπορούσα να το ανεχτώ και στα δεκαέξι έφυγα από το σπίτι.

-Και που πήγατε;

Στο Παρίσι. Κουβαλούσα κιβώτια σε ένα κατάστημα τροφίμων και παράλληλα σπούδαζα. Εγινα μέλος της φοιτητικής κομμουνιστικής νεολαίας στην οποία έκανε ομιλίες ο Ζαν Πολ Σαρτρ και η Σιμόν ντε Μπωβουάρ. Εκεί τους γνώρισα. Συμμετείχα επίσης σε μια μπριγάδα αλληλεγγύης της σοσιαλιστικής διεθνούς για εθελοντική επεξεργασία ζαχαροκάλαμου στην Κούβα. Εκεί πρωτοείδα τον Τσε Γκεβάρα. Στην πρώτη παγκόσμια διάσκεψη για τη ζάχαρη το 1964 στη Γενεύη ήταν ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Κούβας και μου ανέθεσαν να είμαι ο οδηγός του. Οταν έφευγε του ζήτησα να με πάρει μαζί του, αλλά εκείνος έδειξε τις διαφημίσεις των τραπεζών, μου είπε «εκεί είναι ο εγκέφαλος του θηρίου, εδώ γεννήθηκες, εδώ πρέπει να δώσεις τον αγώνα σου» και έφυγε.

-Και πως αντιδράσατε;

Ενοιωσα βαθιά προσβεβλημένος, διότι ο Τσε με έπαιρνε για έναν άχρηστο αστό, αλλά μου έσωσε τη ζωή, διότι αφού δεν είχα στρατιωτική εκπαίδευση σύντομα θα βρισκόμουν νεκρός σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής και δεν θα ήμουν καθόλου χρήσιμος. Ακολούθησα τη συμβουλή του και επέλεξα τον δρόμο της «ανατρεπτικής ενσωμάτωσης», του αγώνα μέσα από τους θεσμούς. Εξελέγην στο κοινοβούλιο, έγινα καθηγητής στα πανεπιστήμια της Γενεύης και της Σορβόννη στο Παρίσι, έγραψα βιβλία και υπερασπίστηκα το δίκαιο των κατατρεγμένων παντού.

-Στα βιβλία σας επικρίνετε και τη χώρα σας…

Η Ελβετία είναι μια πολύ διεφθαρμένη χώρα. Είναι η δεύτερη πλουσιότερη χώρα στον κόσμο μετά το Κουβέιτ. Ο δικός της ορυκτός της πλούτος είναι τα αιματοβαμμένο χρήματα των δικτατόρων, των διεθνών μαφιόζικων καρτέλ ξεπλύματος χρήματος, των φοροφυγάδων από τις γύρω βιομηχανικές χώρες και της ρωσικής ολιγαρχίας. Σημειώστε επίσης ότι το 27% των εξωχώριων εταιρειών έχουν την έδρα τους στην Ελβετία ή διοικούνται μέσω των ελβετικών τραπεζών. Πρόκειται για αιματοβαμμένα λεφτά, την ώρα που τα παιδιά στον τρίτο κόσμο πεθαίνουν από ασιτία. Αλλά και Ελληνες έχουν τα λεφτά τους επίσης στην Ελβετία, δεν πληρώνουν φόρους και τελικά υποφέρει ο λαός. Η Ελλάδα έχει μεταβληθεί σε προτεκτοράτο και το 40% ζει κάτω από το όριο της φτώχιας. Αυτό έχει να κάνει και με τη λεηλασία των ελληνικών ταμείων από τις ελβετικές τράπεζες.

-Το τελευταίο σας βιβλίο έχει τον τίτλο «Αλλαξε το κόσμο». Σε τι κόσμο ζούμε και γιατί πρέπει να τον αλλάξουμε;

Ζούμε σε μια κανιβαλική παγκόσμια τάξη. Οι παραγωγικές δυνάμεις αυτού του πλανήτη αυξήθηκαν απίστευτα από την έναρξη της παγκοσμιοποίησης. Μέχρι την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν μια αστυνομοκρατούμενη δικτατορία, ο αρπακτικός καπιταλισμός περιοριζόταν στο λεγόμενο δυτικό κόσμο. Μετά απλώθηκε στον κόσμο σα μια πυρκαγιά. Δημιούργησε ένα ρυθμιστικό πλαίσιο, την παγκόσμια αγορά και επιβλήθηκε με μια θεωρία νομιμοποίησης, το λεγόμενο νεοφιλελευθερισμό. Σύμφωνα με αυτή δεν είναι οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι διαμορφώνουν την πολιτική και την οικονομία, αλλά οι αγορές ως φυσικός νόμος.

-Με ποιο αποτέλεσμα;

Το αποτέλεσμα είναι ότι ήδη στην πρώτη δεκαετία της παγκοσμιοποίησης, το παγκόσμιο εμπόριο τριπλασιάστηκε, η κατανάλωση ενέργειας διπλασιάζεται κάθε τέσσερα χρόνια και το παγκόσμιο ακαθάριστο προϊόν υπερδιπλασιάστηκε. Οι χρηματοπιστωτικές ολιγαρχίες χειραφετήθηκαν, σήμερα κυριαρχούν στον κόσμο και έχουν μια τέτοια δύναμη που δεν είχε ποτέ ένας βασιλιάς, ένας αυτοκράτορας ή ένας πάπας στην ιστορία της ανθρωπότητας.

-Δηλαδή πιο συγκεκριμένα;

Οι πεντακόσιοι μεγαλύτεροι ιδιωτικοί επιχειρηματικοί όμιλοι κατέχουν το 52% του παγκόσμιου πλούτου και δεν υπόκεινται σε κανέναν έλεγχο. Εχουν εγκαθιδρύσει μια παγκόσμια δικτατορία σε αυτόν το πλανήτη. Και την ίδια στιγμή, με αυτήν την ανήκουστη συγκέντρωση πλούτου, τη συγκέντρωση ιδεολογικού, οικονομικού, πολιτικού και στρατιωτικού ελέγχου κρατών και λαών παγκοσμίως, ολόκληρες χώρες βυθίζονται σε μιαν απίστευτη δυστυχία. Κάθε πέντε δευτερόλεπτα, πέρυσι, πέθαινε ένα παιδί κάτω των δέκα ετών στον κόσμο από πείνα, σύμφωνα με τον οργανισμό διατροφής του ΟΗΕ. Από τα 7,3 δισεκατομμύρια των κατοίκων της γης το ένα υποσιτίζεται, εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων υποφέρουν από δίψα, πόλεμο, αρρώστιες, ενώ η παγκόσμια γεωργική παραγωγή θα μπορούσε άνετα να θρέψει δώδεκα δισεκατομμύρια ανθρώπους περίπου, δηλαδή το διπλάσιο σχεδόν πληθυσμό της γης. Κάθε στιγμή που μιλάμε, πεθαίνει ένα παιδί, δηλαδή δολοφονείται. Πρόσφατα μάλιστα ήμουν στο ανατολικό Κογκό, στη Γκόμα, μια πόλη μεγαλύτερη από τη Ζυρίχη, όπου δεν υπάρχει ούτε καν ένα νοσοκομείο. Οι αχρείοι που βρίσκονται στην εξουσία στην Κινσάσα λεηλατούν το λαό και τα αιματοβαμμένα χρήματά τους έρχονται εδώ και γίνονται μέρος του ελβετικού πλούτου. Δεν μπορώ να το ανεχτώ. Γι αυτό χαρακτηρίζω αυτήν τη νέα παγκόσμια τάξη κανιβαλική. Επειδή σκοτώνει και μάλιστα χωρίς κανένα λόγο. Και γι΄ αυτό πρέπει να γκρεμισθεί εκ βάθρων…

-Και πως μπορεί να γίνει αυτό κύριε Ζιγκλέρ, τι προτείνετε;

Ο Ζαν Πολ Σαρτρ λέει «αναγνωρίστε τον εχθρό, πολεμήστε τον εχθρό». Πρέπει να εξηγήσουμε στους ανθρώπους πως λειτουργεί αυτή η κανιβαλική παγκόσμια τάξη. Οι μάζες πρέπει να αλλάξουν τον κόσμο. Νομίζω πως η αντιπροσωπευτική δυτική δημοκρατία, όπως την περιέγραψε ο Ζαν-Ζακ Ρουσώ στο «Κοινωνικό συμβόλαιο», είναι στα τελευταία της. Η ελπίδα δεν βρίσκεται στα εθνικά κράτη, αυτά έχουν γίνει αποικίες, συμπεριλαμβανομένων και των μεγάλων. Ο Αμερικανός πρόεδρος κάνει ό,τι του υπαγορεύουν ο μεγάλες πολυεθνικές σε όλα τα επίπεδα. Ζούμε σε έναν κανιβαλικό κόσμο, αλλά υπάρχει ελπίδα. Η μεγάλη ελπίδα είναι η πλανητική κοινωνία των πολιτών και τα μέτωπα αντίστασης. Η αλληλεγγύη και η ταύτιση με τον άλλο έχουν κλονιστεί από την παράφρονα νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, αλλά όπως έχει πεί ο Γερμανός φιλόσοφος Ιμάνουελ Κάντ οι απάνθρωπες πράξεις δεν καταστρέφουν ποτέ την ίδια την ανθρωπιά.

-Ποια είναι η γνώμη σας για την κατάσταση στην Ελλάδα;

Τρέφω μεγάλη εκτίμηση για τον ελληνικό λαό, όχι μόνο για τη μεγάλη του ιστορία και την τεράστια συμβολή του στον πολιτισμό. Οι Ελληνες ξεσηκώθηκαν κατά των ναζί, έδειξαν απίστευτο θάρρος στον εμφύλιο πόλεμο κατά των Αγγλων, μετά εναντιώθηκαν και έδιωξαν τη δικτατορία των συνταγματαρχών και αντιστάθηκαν και τώρα. Ο ελληνικός λαός δεν γονάτισε και γι΄ αυτό λέω πως δημιουργείται μια ελπίδα με την κοινωνία των πολιτών, με τα νέα κοινωνικά κινήματα, την Greenpeace, την Attac, τη Διεθνή Αμνηστία, αλλά και με το αντιστασιακό κίνημα των Ελλήνων κατά της μετατροπής της χώρας τους σε προτεκτοράτο. Ζούμε σε δημοκρατίες με ελλείμματα, αλλά έχουμε όλα τα όπλα για να πολεμήσουμε τις ολιγαρχίες. Δεν υπάρχει αδυναμία στις δημοκρατίες. Μόνο μια αποξενωμένη, μη αφυπνισμένη συνείδηση πιστεύει στην αδυναμία της αντίδρασης.

-Ποια νομίζετε ότι είναι η λύση τώρα για την Ελλάδα;

Οταν το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας είναι τριπλάσιο του ΑΕΠ της υπάρχει μόνο μια λύση για το μέλλον, το κούρεμα του χρέους. Να το περικόψουν δραστικά, να το διαλύσουν, για να δώσουν στην Ελλάδα την ευκαιρία της ανοικοδόμησης. Πρέπει η κοινωνία των πολιτών σε όλες της ευρωπαϊκές χώρες να δείξει αλληλεγγύη, να πιέσει τις κυβερνήσεις και τις Βρυξέλλες ώστε να γίνει διαγραφή του ελληνικού χρέους για να καταργηθεί το προτεκτοράτο. Αυτός είναι ο δρόμος, ο καθένας τον ξέρει, πρέπει ο καθένας να ξεσηκωθεί παντού. Είναι ρεαλιστικό, δεν είναι ουτοπικό. Μπορεί να γίνει. Οι διανοούμενοι έχουν το καθήκον να αποκαλύψουν την αλήθεια, να αποκαλύψουν ότι πρόκειται για καθαρή άσκηση βίας, για μια καθαρή δικτατορική στρατηγική λεηλασίας και ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος έχει μια εγκληματική διάσταση.

-Που βρίσκεται αλήθεια τη δύναμη να αγωνίζεσθε για τις ιδέες σας;

Καταρχάς ανήκω στους προνομιούχους των προνομιούχων και είχα όλες τις ανέσεις για να εξελιχθώ, να αποκτήσω το βήμα για να διαδίδω τις ιδέες μου. Αυτό που μας χωρίζει, όμως, από τους άλλους, είναι μόνο η σύμπτωση της γέννησης σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον.

-Αλήθεια, πως δεν σας έχουν πετάξει έξω από τον ΟΗΕ μέχρι τώρα;

Επειδή η πλειοψηφία είναι κράτη του τρίτου κόσμου που υποφέρουν. Οι Αμερικανοί και οι δυτικοευρωπαίοι έχουν κάνει τα πάντα να με διώξουν, αλλά δεν το κατάφεραν.

-Θα θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα προς τους Ελληνες;

Θα ήταν υπεροπτικό να το κάνω. Θέλω όμως να πω, ότι η αντίσταση των Ελλήνων είναι παραδειγματική για ολόκληρη την Ευρώπη. Χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπήρχε το Ποδέμος στην Ισπανία να διοικεί όλες τις μεγάλες πόλεις στην Ισπανία, δε θα υπήρχε αντίσταση στην Ιταλία, το μέτωπο της αριστεράς με τον Μελανσόν στη Γαλλία και σίγουρα δεν θα είχε το κόμμα της αριστεράς στη Γερμανία τόσο μεγάλη σημασία, χωρίς την παραδειγματική αντίσταση του ελληνικού λαού κατά του μνημονίου. Η Ευρώπη οφείλει στους Ελληνες πάρα πολλά και θα δείτε πως αυτό το παράδειγμα της αντίστασης θα συμβάλλει πάρα πολύ στην ενίσχυση του αγώνα κατά του χρηματιστηριακού καπιταλισμού σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Είναι ένα αίσχος η μόνιμη προσβολή του ελληνικού λαού από μερίδα του Τύπου κατά της χώρας που μας δώρισε τη Δημοκρατία. Είναι το απόλυτο αίσχος να συκοφαντούνται με αυτόν τον τρόπο οι απόγονοι το Περικλή και των δημιουργών του Παρθενώνα.

(Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Δεκαπέντε νομπελίστες καλούν ΕΕ και ΗΠΑ σε δράση και σεβασμό υπέρ της Ελλάδας

σχόλιαΠληθαίνουν οι φωνές από διεθνείς προσωπικότητες για τη στήριξη της Ελλάδος, ώστε να ληφθούν μέτρα τα οποία θα συμβάλουν να βγει γρήγορα η χώρα από την κρίση

news247Δεκέμβριος 22 2015 07:24

Δεκαπέντε κορυφαίοι επιστήμονες του πλανήτη, κάτοχοι του βραβείου Νόμπελ, ανέλαβαν πρωτοβουλία, στέλνοντας επιστολή τόσο στις ευρωπαϊκές αρχές όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με στόχο να εφαρμοστούν πολιτικές που θα οδηγήσουν την Ελλάδα στον δρόμο της ανάπτυξης.

Στην επιστολή τους οι δεκαπέντε νομπελίστες, αφού χαρακτηρίζουν την Ελλάδα γενέτειρα της δημοκρατίας και των ανθρώπινων αξιών, επισημαίνουν ότι η χώρα μας μαστίζεται από μία μακρά, συνεχή και βαθιά οικονομική κρίση που έχει επηρεάσει αρνητικά τις ζωές των Ελλήνων, τις υποδομές και το μέλλον της χώρας.

Οι κορυφαίοι επιστήμονες διαψεύδουν κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς διάφορων κύκλων περί δήθεν «τεμπέληδων Ελλήνων», σημειώνοντας ότι οι Έλληνες δουλεύουν σκληρά, είναι δημιουργικοί και εφευρετικοί και όπου εργάζονται σε χώρες του εξωτερικού διαπρέπουν, αποτελούν λαμπρό παράδειγμα επιστημονικής κατάρτισης και συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη των χωρών όπου εργάζονται.

Σε ό,τι αφορά τον τομέα της έρευνας οι 15 νομπελίστες επισημαίνουν ότι η Ελλάδα διαθέτει ισχυρά ερευνητικά κέντρα, τα οποία κατατάσσονται σε υψηλό επίπεδο για την παραγωγική τους έρευνα, με εξαίρετο ανθρώπινο δυναμικό, παρά τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η κρίση με ελλείψεις, τόσο σε κονδύλια όσο και σε υποδομές, γεγονός που αναγκάζει κορυφαίους Έλληνες επιστήμονες να αναζητήσουν την τύχη τους σε χώρες του εξωτερικού.

Στην επιστολή τους οι 15 τονίζουν ότι στόχος της πρωτοβουλίας τους είναι να συμβάλλει θετικά στις σημαντικές αποφάσεις που λαμβάνονται αυτή τη στιγμή για την Ελλάδα, καθώς όπως υποστηρίζουν, η στήριξη της έρευνας και του εξαιρετικού ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτουν τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα της χώρας μας, μπορούν να αποτελέσουν μοχλό ανάπτυξης και δίοδο εξόδου της από την κρίση.

Στο πλαίσιο αυτό, οι 15 κάτοχοι του βραβείου Νόμπελ καλούν τις ηγεσίες της Ευρώπης και της Αμερικής να αναλάβουν δράσεις για να επιστρέψει σύντομα η Ελλάδα σε συνθήκες ανάπτυξης και ευημερίας. Εκτιμούν επίσης ότι τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί στη χώρα μας είναι σκληρά και άδικα για τους πολίτες και την ακαδημαϊκή κοινότητα, δεν οδηγούν πουθενά και καλούν την ευρωπαϊκή ηγεσία να προωθήσει πολιτικές που θα εμπεριέχουν την παράμετρο της ανάπτυξης, διαφορετικά, όπως υποστηρίζουν, θα είναι αναποτελεσματικές, θα αναχαιτίζουν την πρόοδο και θα οδηγούν σε περαιτέρω ύφεση.

Τέλος, καλούν την ΕΕ και την Αμερική να δείξουν τον απαραίτητο σεβασμό για όσα έχουν προσφέρει οι Έλληνες στον διεθνή πολιτισμό και να πάρουν μέτρα ώστε να εξαλειφθούν οι αιτίες που προκαλούν την ύφεση.

Η επιστολή, που υπογράφεται από τους 15 κορυφαίους επιστήμονες, επικεφαλής των οποίων είναι ο βραβευμένος με Νόμπελ φυσιολογίας/ιατρικής, καθηγητής Herald zur Hausen, εστάλη στον αναπληρωτή υπουργό Έρευνας και Καινοτομίας, Κώστα Φωτάκη, στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόλαντ Τουσκ.

Οι 15 νομπελίστες που συνυπογράφουν την επιστολή είναι οι παρακάτω:

1. Prof. James D. Watson, Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας/Ιατρικής 1953

2. Prof. Peter Doherty, Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας/Ιατρικής 1996

3. Prof. Elizabeth H. Blackburn, Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας/Ιατρικής 2009

4. Prof. Gόnter Blobel, Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας/Ιατρικής 1999

5. Prof. Εdmont H. Fischer, Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας/Ιατρικής 1992

6. Prof. Jules A. Hoffman, Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας/Ιατρικής 2011

7. Sir Richard Timothy (Tim) Hunt, Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας/Ιατρικής 2001

8. Prof. Wolfgang Ketterle, Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2001

9. Prof. Yuan T. Lee, Βραβείο Νόμπελ Χημείας 1986

10. Prof. Robert, Lord May of Oxford, Βραβείο Σουηδικής Ακαδημίας Crafoord 1996

11. Prof. Roger D. Kornberg, Βραβείο Νόμπελ Χημείας 2006

12. Sir Richard J. Roberts, Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας/Ιατρικής 1993

13. Prof. Hamilton O. Smith, Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας/Ιατρικής 1978

14. Kurl Wόthrich, Βραβείο Νόμπελ Χημείας 2002

15. Prof. Albert Fert, Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2007

http://www.editions-lignes.com/Save-The-Greek-People.html 

Κορυφαίοι Γάλλοι διανοούμενοι μεταξύ των οποίων οι  Alain Badiou, Etienne Balibar , Jean-Luc Nancy μαζί με εκατοντάδες Ευρωπαίους στοχαστές υπογράφουν κείμενο υποστήριξης του ελληνικού λαού, το οποίο δημοσίευσε (21/2/2012) η διαδικτυακή έκδοση της Liberation και αργότερα η έντυπη. Το κείμενο υποστήριξης βρίσκεται σε διάφορες γλώσσες στην ιστοσελίδα  http://www.editions-lignes.com/Save-The-Greek-People.html  και μέχρι σήμερα (28/3/2012) το έχουν υπογράψει περισσότεροι από 1.700 διανοούμενοι και στοχαστές από διάφορες  χώρες.  Παρακάτω ακολουθεί το κείμενο υποστήριξης  στην Ελληνική γλώσσα:

 Να σώσουμε τον ελληνικό λαό απο τους σωτήρες του!

  

Τη στιγμή που ένας στους δύο Έλληνες νέους είναι άνεργος, 25.000 άστεγοι περιπλανώνται στους δρόμους της Αθήνας, το 30% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας, χιλιάδες οικογένειες υποχρεούνται να βάλουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, νεόφτωχοι και πρόσφυγες δίνουν μάχες για τους σκουπιδοτενεκέδες στους δημόσιους χώρους, οι «σωτήρες» της Ελλάδας, υπό το πρόσχημα ότι οι Έλληνες «δεν καταβάλουν αρκετές προσπάθειες», επιβάλλουν ένα νέο σχέδιο βοήθειας που διπλασιάζει τη χορηγούμενη θανατηφόρα δόση. Ένα σχέδιο που καταργεί το εργατικό Δίκαιο  και καταδικάζει τους φτωχούς σε ακραία ένδεια, εξαφανίζοντας παράλληλα τις μεσαίες τάξεις. 

Ο στόχος δεν είναι σε καμία περίπτωση η «σωτηρία» της Ελλάδας: όλοι οι οικονομολόγοι που είναι  άξιοι του ονόματός τους συμφωνούν επ' αυτού. Το ζητούμενο  είναι να κερδηθεί  χρόνος προκειμένου να σωθούν  οι πιστωτές ενώ παράλληλα η χώρα οδηγείται σε μια προδιαγεγραμμένη  χρεοκοπία.  Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η   Ελλάδα σε  εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής που θα γενικευθεί, σε έναν δεύτερο χρόνο, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το μοντέλο που δοκιμάζεται πάνω στους Έλληνες είναι εκείνο μιας κοινωνίας χωρίς δημόσιες υπηρεσίες, στο πλαίσιο της οποίας τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα ιατρικά κέντρα κατεδαφίζονται, η υγεία καθίσταται προνόμιο των πλουσίων, οι ευπαθείς πληθυσμοί προορίζονται για μια προγραμματισμένη εξόντωση, ενώ όσοι εξακολουθούν  να έχουν μια εργασία  καταδικάζονται σε ακραίες μορφές εργασιακής επισφάλειας και οικονομικής εξαθλίωσης.        

Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Με διαταγή των σωτήρων, βλέπουμε λοιπόν να εγκαθίστανται στην Ευρώπη κυβερνήσεις τεχνοκρατών που περιφρονούν τη λαϊκή κυριαρχία. Πρόκειται για ένα σημείο καμπής όσον αφορά στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα στο πλαίσιο των οποίων βλέπουμε τους «αντιπροσώπους του λαού» να εξουσιοδοτούν εν λευκώ τους ειδικούς και τους τραπεζίτες, απαρνούμενοι την υποτιθέμενη εξουσία τους να αποφασίζουν. Ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, το οποίο προσφεύγει, μεταξύ άλλων, και σε ένα διευρυμένο κατασταλτικό οπλοστάσιο απέναντι στις λαϊκές διαμαρτυρίες. Έτσι, από τη στιγμή που οι βουλευτές επικύρωσαν την διαμετρικά αντίθετη με την εντολή που είχαν λάβει σύμβαση που τους υπαγόρευσε η Τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), μια εξουσία στερούμενη δημοκρατικής νομιμότητας υποθήκευσε το μέλλον της χώρας για τα επόμενα τριάντα ή σαράντα χρόνια.

Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να δημιουργήσει έναν δεσμευμένο τραπεζικό λογαριασμό στον οποίον θα κατατίθεται απευθείας η βοήθεια προς την Ελλάδα προκειμένου να χρησιμοποιείται αποκλειστικά προς όφελος του χρέους. Τα έσοδα της χώρας οφείλουν να αφιερώνονται κατά «απόλυτη προτεραιότητα» στην εξόφληση των πιστωτών και, εφόσον παραστεί ανάγκη, να κατατίθενται απευθείας σε αυτόν τον λογαριασμό την διαχείριση του οποίου έχει αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σύμβαση υπαγορεύει ρητά  ότι κάθε νέα υποχρέωση που θα προκύπτει στο πλαίσιό της θα διέπεται  από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο απαιτεί υλικές εγγυήσεις, ενώ οι διενέξεις θα εκδικάζονται από τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου, με την   Ελλάδα να έχει αποποιηθεί εκ των προτέρων κάθε δικαίωμα προσφυγής ενάντια σε όποια κατάσχεση αποφασίσουν οι πιστωτές της. Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, οι  ιδιωτικοποιήσεις έχουν ανατεθεί  σε ένα Ταμείο υπό τη διαχείριση της Τρόικας  στο οποίο θα κατατίθενται οι τίτλοι ιδιοκτησίας των δημοσίων αγαθών. Εν συντομία, έχουμε να κάνουμε με μια γενικευμένη λεηλασία, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρηματοπιστωτικού  καπιταλισμού που προσφέρει εν προκειμένω στον εαυτό του μια  θεσμική καθοσίωση. Στο βαθμό που πωλητές και αγοραστές θα κάθονται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι το  εν λόγω εγχείρημα ιδιωτικοποιήσεων  αποτελεί πραγματικό συμπόσιο για τους αγοραστές.

Όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είχαν ως μοναδικό  αποτέλεσμα την εμβάθυνση του ελληνικού εθνικού χρέους το οποίο, με τη βοήθεια των σωτήρων που δανείζουν με τοκογλυφικά επιτόκια, έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί στα ύψη προσεγγίζοντας το 170%  ενός  ακαθάριστου εθνικού προϊόντος σε ελεύθερη πτώση, ενώ το 2009 δεν αντιπροσώπευε παρά το 120%. Μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι αυτός ο εσμός  σχεδίων σωτηρίας -τα οποία παρουσιάζονται κάθε φορά ως «τελικά»- δεν στόχευε παρά στο να εξασθενίσει ολοένα και περισσότερο τη θέση της Ελλάδας ούτως ώστε, στερούμενη κάθε δυνατότητας να προτείνει από μόνη της τους όρους μιας ανασυγκρότησης, να εξαναγκαστεί να εκχωρήσει τα πάντα στους πιστωτές της υπό τον εκβιασμό «καταστροφή ή λιτότητα». Η τεχνητή και καταναγκαστική επιδείνωση του προβλήματος του χρέους χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο εφόδου  για την άλωση  μιας κοινωνίας στο σύνολό της. 

Σκόπιμα χρησιμοποιούμε εδώ όρους που ανήκουν στη στρατιωτική ορολογία: πρόκειται σαφώς για έναν πόλεμο που διεξάγεται με τα μέσα της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου, έναν πόλεμο ταξικό εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Και τα λάφυρα που η χρηματοπιστωτική  τάξη υπολογίζει να αποσπάσει από «τον εχθρό» είναι τα κοινωνικά κεκτημένα και τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά αυτό που διακυβεύεται σε τελική ανάλυση είναι η δυνατότητα για  μια ανθρώπινη ζωή. Και η ζωή εκείνων που δεν παράγουν ή δεν καταναλώνουν αρκετά σε σύγκριση με τις στρατηγικές μεγιστοποίησης του κέρδους, δεν πρέπει να διατηρηθεί.

Έτσι, η αδυναμία μιας χώρας πιασμένης στη μέγγενη της χωρίς  όρια κερδοσκοπίας και των καταστροφικών σχεδίων σωτηρίας, γίνεται η μυστική πόρτα από την οποία εισβάλλει βίαια ένα μοντέλο κοινωνίας σύμφωνο προς τις απαιτήσεις του νέο-φιλελεύθερου φονταμενταλισμού. Μοντέλο που προορίζεται για ολόκληρη την Ευρώπη και πέραν αυτής. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα, και γι αυτό η υπεράσπιση του ελληνικού λαού δεν είναι συρρικνώσιμη  σε μια χειρονομία  αλληλεγγύης ή  αφηρημένης ανθρωπιάς: διακυβεύεται το μέλλον της δημοκρατίας και η τύχη των ευρωπαϊκών λαών. Παντού η «επιτακτική αναγκαιότητα» μιας «οδυνηρής αλλά σωτήριας» λιτότητας θα μας παρουσιαστεί ως το μέσον για να αποφύγουμε τη μοίρα της Ελλάδας, ενώ οδηγεί κατευθείαν σε αυτήν. 

Μπροστά σε αυτή την οργανωμένη επίθεση ενάντια στην κοινωνία, μπροστά στην καταστροφή και των τελευταίων νησίδων της δημοκρατίας, καλούμε τους συμπολίτες μας, τους γάλλους και ευρωπαίους φίλους μας να εκφρασθούν σθεναρά. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μονοπώλιο του λόγου στους ειδήμονες και στους πολιτικάντηδες. Το γεγονός ότι το αίτημα κυρίως των γερμανών και των γάλλων ιθυνόντων είναι η απαγόρευση πλέον των εκλογών στην Ελλάδα μπορεί να  μάς αφήνει άραγε αδιάφορους; Ο στιγματισμός και η συστηματική δυσφήμηση ενός λαού δεν θα άξιζε άραγε μια απάντηση; Είναι δυνατόν να μην υψώσουμε την φωνή μας ενάντια στη θεσμική δολοφονία του ελληνικού λαού; Και μπορούμε άραγε να σιωπούμε μπροστά στην καταναγκαστική εγκαθίδρυση ενός συστήματος που θέτει εκτός νόμου ακόμη και την ίδια την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης;

Βρισκόμαστε σε ένα σημείο μη επιστροφής. Είναι επείγον να δώσουμε  τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων για να αναχαιτίσουμε  την ακραίο-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγον να αποδομήσουμε τα μαθήματα ηθικής που συσκοτίζουν  την πραγματική διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στην κοινωνία. Είναι κάτι περισσότερο από επείγον να απομυθοποιήσουμε τη ρατσιστική εμμονή περί  ελληνικής «ιδιαιτερότητας»  που φιλοδοξεί να αναγάγει  τον υποτιθέμενο εθνικό χαρακτήρα ενός λαού (τεμπελιά ή κατά βούληση πονηριά) σε  πρωταρχική  αιτία μιας κρίσης η οποία στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια. Αυτό που μετρά σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, πραγματικές ή φαντασιακές, αλλά τα κοινά: η τύχη ενός λαού που θα επηρεάσει και τους άλλους. 

Πολλές τεχνικές λύσεις έχουν προταθεί για να βγούμε από το δίλημμα «ή  καταστροφή της κοινωνίας ή  πτώχευση» (πράγμα που σημαίνει, το βλέπουμε σήμερα: «και καταστροφή και πτώχευση»). Όλες οι λύσεις πρέπει να εξεταστούν  σαν στοιχεία στοχασμού προκειμένου να οικοδομήσουμε μιαν άλλη Ευρώπη. Αλλά κατ' αρχάς πρέπει να καταγγείλουμε το έγκλημα, να αναδείξουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός, εξ αιτίας των «σχεδίων βοήθειας» τα οποία έχουν συλληφθεί από και για τους κερδοσκόπους και τους πιστωτές. Τη στιγμή που ένα κίνημα υποστήριξης υφαίνεται σε όλο τον κόσμο, όπου τα δίκτυα Ιντερνέτ βουίζουν από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, οι Γάλλοι διανοούμενοι θα ήταν άραγε οι τελευταίοι που θα ύψωναν τη φωνή τους υπέρ της Ελλάδας; Χωρίς να περιμένουμε περισσότερο, ας πολλαπλασιάσουμε τα άρθρα, τις παρεμβάσεις στα μέσα, τις συζητήσεις, τις εκκλήσεις, τις διαδηλώσεις. Γιατί κάθε πρωτοβουλία είναι καλοδεχούμενη, κάθε πρωτοβουλία είναι επείγουσα. Σε ό,τι  μας αφορά, ιδού τι προτείνουμε: να προχωρήσουμε τάχιστα στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής διανοουμένων και καλλιτεχνών για την αλληλεγγύη προς  τον Ελληνικό λαό  που αντιστέκεται.

Αν δεν είμαστε εμείς, ποιος θα είναι;

Αν δεν είναι τώρα, πότε θα είναι;

Διακήρυξη 32 ανθρώπων του πνεύματος προς τους πολιτικούς: «Τολμήστε. Κάντε το καθήκον σας!»

02/06/2011 

«Υπάρχει ακόμη καιρός να σωθούμε» εκφράζουν με κραυγή αγωνίας προς τον πρωθυπουργό και  όλα τα κόμματα και την προτροπή «Τολμήστε!», 32 προσωπικότητες των Γραμμάτων των Τεχνών και της Επιστήμης με κοινή διακήρυξή τους. Τους καλούν να «τολμήσουν να κάνουν το καθήκον τους». Μιλούν για  λαϊκισμούς, ανευθυνότητα και αγκυλώσεις που θα οδηγήσουν στην καταστροφή της χώρας.

Η διακήρυξη και οι υπογράφοντες έχουν ως εξής:

Τολμήστε! Θέλουμε να εκφράσουμε με τον πιο σαφή τρόπο την αγωνία μας για τη δραματική κατάσταση του τόπου. Η ισότιμη ένταξή μας στην Ευρώπη, αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας ως σύγχρονης προηγμένης χώρας, αλλά και οι σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της, απειλούνται σήμερα σοβαρά. Ως υπεύθυνοι πολίτες νοιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Έλληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης και προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης. Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, σε όποια θέση και αν βρίσκονται: στον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και τον αρχηγό και τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους αρχηγούς και τους βουλευτές των άλλων κομμάτων. Τους καλούμε όλους να αλλάξουν νοοτροπία, ναπαραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους. Τους ζητούμε να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους έλληνες πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή. Ο τόπος χρειάζεται μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, και μόνο συντονισμένες ενέργειες, βασισμένες σε ένα νέο πνεύμα ομοψυχίας μπορούν να αποτρέψουν πλέον την καταστροφή. Όσοι αγνοούν προκλητικά τα σημεία των καιρών και, επιδεικνύοντας ασυγχώρητη ιδιοτέλεια, επιμένουν να επενδύουν στην κατάρρευση με οδηγό το δικό τους προσωπικό ή κομματικό συμφέρον, θα χρεωθούν στο ακέραιο την καταστροφή της χώρας.Υπάρχει ακόμη καιρός να σωθούμε, αν αυτοί που εκπροσωπούν τον λαό και παίρνουν τις αποφάσεις για λογαριασμό του, όπου κι αν βρίσκονται, είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, είτε σε άλλους συλλογικούς φορείς ή όργανα, τολμήσουν να κάνουν το καθήκον τους. Οι κατακτήσεις της σημερινής Ελλάδας στηρίχθηκαν σε κόπους και θυσίες γενεών. Δεν έχουμε δικαίωμα, πολιτικοί και πολίτες, να τις εγκαταλείψουμε ούτε να αφήσουμε κανέναν να τις καταστρέψει. Δεν έχουμε δικαίωμα να υποθηκεύσουμε το μέλλον και τα όνειρα των νέων και των επερχόμενων γενεών».

Υπογράφουν, από τα γράμματα και τις τέχνες:

Θανάσης Βαλτινός, Κική Δημουλά, Απόστολος Δοξιάδης, Τάκης Θεοδωρόπουλος,

Αθηνά Κακούρη, Μένης Κουμανταρέας, Γιάννης Κουνέλης, Πέτρος Μάρκαρης,

Τάσος Μπουλμέτης, Βασίλης Παπαβασιλείου, Διονύσης Σαββόπουλος, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Αλέκος Φασιανός.

Από την ακαδημαϊκή επιστημονική κοινότητα:

Νίκος Αλιβιζάτος, Νάσος Βαγενάς, Γιάννης Βούλγαρης, Γιώργης Γιατρομανωλάκης, Άγγελος Δεληβοριάς, Γιώργος Δερτιλής, Αρίστος Δοξιάδης, Ορέστης Καλογήρου, Στάθης Καλύβας, Βάσω Κιντή, Ανδρέας Κούρκουλας, Νίκος Μουζέλης, Χαράλαμπος Μ. Μουτσόπουλος, Γιώργος Παγουλάτος, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Παύλος Σούρλας, Γιάννης Στουρνάρας, Σταύρος Τσακυράκης, Χαρίδημος Τσούκας.

Επιστολή υπέρ του Μεσοπρόθεσμου υπογράφουν 11 Έλληνες καθηγητές

15/06/2011

 Επιστολή υπέρ του Μεσοπρόθεσμου υπογράφουν 11 Έλληνες καθηγητές πανεπιστημίου

Επιστολή υπογράφουν 11 Έλληνες καθηγητές πανεπιστημίου όπου ζητούν από τους πολίτες να δουν με απλή λογική την οικονομική κρίση ως κατάσταση δυσχερώς αναστρέψιμη, και να προσπαθήσουμε σαν λαός να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη του ευατού μας και των ξένων, έχοντας χάσει τη μάχη της ανάπτυξης.

 Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο:

Κανείς δεν αγνοεί βέβαια πόσο επαχθής είναι η σημερινή πραγματικότητα για όλους σχεδόν τους Ελληνες. Και κανείς δεν αμφισβητεί ότι πολλοί συμπατριώτες μας βρίσκονται σε κατάσταση απελπισίας. Εύλογα δε. Κεκτημένα ανετράπησαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, προσδοκίες διαψεύστηκαν, ειδικά δε για τους νέους, τουλάχιστον τους........μη προνομιούχους ή υπερπροικισμένους οι διαφαινόμενες προοπτικές προκαλούν δέος.

Εξίσου γνωστό είναι όμως, επίσης, ότι απελπισία και ορθολογισμός σπανίως συμβαδίζουν. Γιατί η απελπισία οδηγεί στον πανικό και αυτός σε κινήσεις σπασμωδικές ή χωρίς προσανατολισμό, οι οποίες όχι σπάνια αντιστρατεύονται τους στόχους και τα συμφέροντα εκείνων που τις αποπειρώνται.

Αν λοιπόν αποφασίσαμε να προσυπογράψουμε το παρόν δεν είναι επειδή, περιχαρακωμένοι στον ακαδημαϊκό μικρόκοσμό μας δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε  -και ακόμη Περισσότερο να νιώσουμε - την αγανάκτηση, την απόγνωση και την ανάγκη για αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά επειδή θεωρούμε χρέος μας να θέσουμε, υπό μορφή ερωτημάτων, ενώπιόν της, κάποια δεδομένα καθώς και προβληματισμούς που εκτιμούμε ότι πηγάζουν από την απλή λογική.

Πρώτον: Με τη δαιμονοποίηση των ξένων κυβερνήσεων _ οι οποίες οφείλουν να φορολογούν τους πολίτες τους για να συνεχίζεται ο χαμηλότοκος δανεισμός μας, εις βάρος ίσως των άμεσων αναπτυξιακών προοπτικών των χωρών τους _ δεν εγκλωβιζόμαστε σε μια συμπεριφορά ομφαλοσκόπησης που αγνοεί τα δεδομένα της πραγματικότητας και τη συνθετότητα του σύγχρονου κόσμου; Πράγματι.

Οι πολιτικοί εντολοδόχοι των δανειστών μας δεν έχουν, και αυτοί, απέναντί τους κοινοβούλια, κοινές γνώμες, υποχρέωση λογοδοσίας σε επίσης αγανακτισμένους ανθρώπους που ενδεχομένως θεωρούν ότι η συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας μας _ εφόσον η ίδια δεν καταβάλλει ένα επώδυνο τίμημα για την ανόρθωσή της _ είναι ασύμφορη, παράλογη, άδικη, ακόμη και επισφαλής;

Δεύτερον: Εάν, κατά το διάχυτο λαϊκό αίτημα, φύγει η Τρόικα, καταγγελθεί το επαχθές και «απεχθές», μνημόνιο, κηρυχθεί χρεοστάσιο κλπ. η κατάσταση του μέσου Έλληνα θα βελτιωθεί ή, κατά την κοινή λογική, θα επιδεινωθεί, δραματικά και ραγδαία;

Τρίτον: Το ότι πολλές αποφάσεις των πολιτικών μας ηγεσιών δεν είναι κοινωνικά δίκαιες ή οικονομικά αποτελεσματικές αναιρεί το γεγονός πως καμία εναλλακτική προοπτική δε διαφαίνεται σήμερα πιο «αναίμακτη» ή λιγότερο επώδυνη από τη συνέχιση της χρηματοδότησής μας, έστω και με τους, σκληρούς πράγματι, όρους του Μνημονίου;

Τέταρτον: Εμείς ως λαός δεν έχουμε καμία ευθύνη για την παρούσα δραματική κατάσταση; Δεν καθυστερήσαμε με μαζικές κινητοποιήσεις τον εξορθολογισμό του ασφαλιστικού μας συστήματος; Οι πολιτικές μας επιλογές, η επίμονη απαίτηση ευχάριστων προεκλογικών υποσχέσεων που οδηγούσε τα κόμματα σε πλειοδοσία «δεσμεύσεων» και εξοστράκιζε τις φωνές της πρόνοιας και της λογικής, ο ατομικός υπερδανεισμός και ο ακραίος υπερκαταναλωτισμός την περίοδο της φαινομενικής ευμάρειας δεν συνέβαλαν στη σημερινή κατάσταση; Και υπήρξαν ποτέ λαοί που δεν κατέβαλαν τίμημα για τα λάθη τους;

Μήπως, λοιπόν, αντί της διαρκούς μεμψιμοιρίας, της συνεχούς καταγγελίας των ξένων και των αέναων κλαυθμών, θα αποτελούσε πιο ορθολογική αντίδραση η αποδοχή της νέας πραγματικότητας ως κατάστασης δυσχερώς (και μόνο σε βάθος χρόνου) αναστρέψιμης, καθώς και ο πολλαπλασιασμός των ατομικών και συλλογικών μας προσπαθειών για την έξοδο από την κρίση; Οπως, δηλαδή, έκαναν μεταπολεμικά λαοί που είχαν χάσει τη μάχη στα στρατιωτικά πεδία, κέρδισαν όμως αυτήν της ειρήνης

Σε τελική ανάλυση εμείς, παρά τα κονδύλια που κατά τις τελευταίες  δεκαετίες εισέρρευσαν πλουσιοπάροχα στη χώρα μας, χάσαμε τη μάχη της ανάπτυξης και προϋπόθεση για να μη χάσουμε τον πόλεμο είναι να ανακτήσουμε την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη πρώτα του εαυτού μας, στη συνέχεια δε και των ξένων, ως λαός που διδάσκεται από τα λάθη του και αγωνίζεται για την αναίρεση ή έστω τον περιορισμό των συνεπειών τους.

Καθηγητής Θάνος Βερέμης, ιστορικός, πρώην πρόεδρος Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας

Καθηγητής Απόστολος Γεωργιάδης, αστικολόγος, πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών

Καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος, πολιτικός επιστήμων

Καθηγητής Θόδωρος Κουλουμπής, διεθνολόγος, πρώην πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ

Αναπληρωτής καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης, πολιτικός επιστήμων

Kαθηγητής Γιώργος Παγουλάτος, πολιτικός επιστήμων

Καθηγητής Χρήστος Ροζάκης, διεθνολόγος, αντιπρόεδρος ευρωπαϊκού δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Καθηγητής Μιχάλης Σταθόπουλος, αστικολόγος, πρώην πρύτανης Πανεπιστημίου Αθηνών

Επίκουρους καθηγητής Πλάτων Τήνιος, οικονομολόγος

Καθηγητής Γρηγόρης Τσάλτας, διεθνολόγος, εκλεγμένος πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου

Καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης, πολιτικός επιστήμων

 Το παρόν κείμενο είναι ανοικτό σε προσυπογραφές

 Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011

 Εχουν χρέος να πετύχουν

Του ΚΩΣΤΑ Ε. ΜΠΕΗ

Οι δύσκολες έως τραγικές εθνικές περιστάσεις των ημερών μας μου θυμίζουν ένα περιστατικό που, ως δικηγόρος, είχα βιώσει, πριν από αρκετές δεκαετίες, την εποχή της απριλιανής δικτατορίας, καθώς περίμενα τη σειρά εκδίκασης υπόθεσης πελάτη μου μέσα στην κατάμεστη αίθουσα του Εφετείου Αθηνών.

Λοιπόν, όταν ήρθε η ώρα και οι δικαστές ανέβηκαν στην έδρα τους, ήταν αδύνατο να ξεκινήσουν με την εκδίκαση των υποθέσεων, καθώς δεν υπήρχε ελεύθερος χώρος ανάμεσα στην έδρα και στο πλήθος των παρισταμένων.

Πρόεδρος ήταν ο μακαρίτης Κοντογιώργος, που επιδεικτικώς παραλειπόταν η προαγωγή του σε αρεοπαγίτη εξαιτίας των γνωστών δημοκρατικών φρονημάτων του. Επανειλημμένα και ευγενικά ο πρόεδρος είχε παρακαλέσει να υποχωρήσουμε αφήνοντας από την έδρα ένα μέτρο ελεύθερο, ώστε να μπορούν να προσέλθουν οι δικηγόροι και οι διάδικοι κάθε δικαζόμενης υπόθεσης. Εκείνος το είχε πει και ξαναπεί, όμως κανένας μας δεν κουνιόταν από τη θέση του. Τότε διέκοψε τη συνεδρίαση και επιστρέφοντας στο γραφείο του διέταξε τον επικεφαλής της φρουράς να εκτελέσει την εντολή, που αρχικώς είχε διατυπώσει ως παράκληση.

Ορμησαν λοιπόν τότε στην αίθουσα οι «χωροφυλάκοι» και με άγριες κραυγές και σπρωξίματα («πίσω, ρε!») δημιούργησαν ελεύθερο χώρο, μήκους περίπου τριών μέτρων. Ετσι επανήλθαν οι δικαστές στην έδρα τους και επί αρκετά λεπτά της ώρας ο πρόεδρος μας κοίταζε αμίλητος και περίλυπος. Κάποια στιγμή έβγαλε τον καημό της καρδιάς του με τη λιτή παρατήρηση: «Βλέπετε τώρα ότι φταίμε κι εμείς που έχουμε τους χωροφύλακες στο σβέρκο μας!».

Θυμήθηκα αυτό το περιστατικό, καθώς στις μέρες μας ο λεγόμενος πολιτικός κόσμος, ξεπεσμένος στην έσχατη καταφρόνηση και αποστροφή της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, επί περίπου μία εβδομάδα, δεν μπορούσε να βρεί σημείο έντιμης συνεννόησης, με αποτέλεσμα (μεταξύ άλλων) την εγκατάσταση τεσσάρων (!!!) υπουργών και υφυπουργών στο προδήλως αμαρτωλό υπουργείο Εθνικής Αμυνας... Οπωσδήποτε όμως φταίμε κι εμείς (εγώ, εσύ, φίλε αναγνώστη και πολλοί άλλοι, όψιμα αγανακτισμένοι, που θυμώνουμε όταν μας λένε πως φταίμε κι εμείς). Δεν φταίνε μόνον όσοι, κατ' εξαίρεση, γνώριζαν ή κάτι είχαν ακούσει για το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος, που επιμελώς μας απέκρυβαν όλα τα κόμματα και όλοι οι κατά τ' άλλα αναιδώς κραυγαλέοι πολιτικοί μας.

Φταίμε κι εμείς επιπροσθέτως, γιατί όλοι είχαμε επίγνωση της διαφθοράς που, σαν τον καρκίνο, έχει διαβρώσει, όχι μόνο τον πολιτικό ιστό, αλλά σχεδόν όλα τα επίπεδα επικοινωνίας των πολιτών με την κατ' ευφημισμόν δημόσια διοίκηση. Ακόμη και τις παρυφές της λεγόμενης Δικαιοσύνης, καθώς και της κουλτούρας, δίχως εξαίρεση και κάποιων άλλων χώρων, που αναιδώς τολμούν να δίνουν μαθήματα δημόσιου και ιδιωτικού ήθους...

Ευτυχώς, αποφύγαμε την περιπέτεια του δημοψηφίσματος, ένα ιδιοτελές τέχνασμα το οποίο προδήλως θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα. Το αποφύγαμε, καθώς δίπλα στον άφωνο λαό ξεσηκώθηκαν, για τους δικούς τους εθνικούς ή ιδιοτελείς λόγους, πολλοί βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Βεβαίως δεν είμαστε λίγοι όσοι προβληματιστήκαμε μήπως η πολιτική κρίση, την οποία επί δέκα ημέρες βιώσαμε, θα έπρεπε να μας παρακινήσει σε σκέψεις ηρωικής εξόδου από τη γερμανική κηδεμονία. Μια κηδεμονία που θύμιζε και θα εξακολουθήσει και στο μέλλον να θυμίζει μέρες Κατοχής, τις οποίες κι εγώ είχα βιώσει στα παιδικά μου χρόνια. Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε στη δύσκολη θέση, την οποία η λαϊκή σοφία προσδιορίζει με τα λιτά λόγια «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα»... Ομως, αφού προδήλως δεν υπάρχει περιθώριο νασυντροφιάσουμε με τις γειτονικές μας βαλκανικές χώρες και τη δική τους μιζέρια, θα πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε, προκειμένου να πετύχει τελικώς η προγραμματιζόμενη δεκαετής πειθαρχία στις εντολές και στην επιχώρια επίβλεψη της τρόικας.

Ισως αυτή η ταπεινωτική για τη φιλοτιμία μας περιπέτεια να μας φρονηματίσει, ώστε στο μέλλον να μην τρέχουμε πίσω από αναξιόπιστους λαοπλάνους της κληρονομικής φεουδαρχικής κομματοκρατίας. Η ευθύνη τώρα είναι όλη δική μας, ενώπιον του αυτοσεβασμού μας και ενώπιον των παιδιών μας. Οχι με λόγια. Αλλά με τη σταθερή απαίτηση για νέο Σύνταγμα, που αν δεν εξαφανίσει, τουλάχιστον να αποδυναμώσει την απεχθή πλουτοκρατική και κληρονομική οικογενειοκρατία, με την αντίστοιχη υποβάθμιση των πολιτών σε ικέτες των πολιτικών γραφείων για κάποιο βόλεμα των παιδιών τους, που τελικώς διαιωνίζει το διεφθαρμένο και εθνικώς ανίκανο πολιτικό κατεστημένο. Πιο συγκεκριμένα: καμαρώνω, σχεδόν σε καθημερινή βάση, τις φρόνιμες και τεκμηριωμένες παρεμβάσεις νέων και διαπρεπών πανεπιστημιακών συναδέλφων.

Οταν θα λήξει η θητεία της παρούσας μεταβατικής πολυκομματικής κυβέρνησης, θα ήταν ευλογία για τον τόπο μας αν ο διαπρεπής τεχνοκράτης και ακαδημαϊκός πρωθυπουργός, μας κ. Παπαδήμος, θα καλούσε αυτούς τους άξιους νέους συναδέλφους μου να τον βοηθήσουν για τη ριζική ανανέωση του πολιτικού τοπίου της δύστυχης πατρίδας μας. Και «εκάς οι νεκροί» του παλαιοκομματισμού!..

www.kostasbeys.gr

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

Οι γιατροί της Αθήνας, καλούν όλο τον επιστημονικό κόσμο της χώρας και του απόδημου Ελληνισμού, τους επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων και υποειδικοτήτων αλλά και καθηγητές που δεν υπηρέτησαν, δεν στήριξαν και δεν υπηρετούν τα φαύλα πολιτικά καθεστώτα, σε μια μεγάλη πορεία και συμπαράταξη σ' ένα πανελλήνιο επιστημονικό μέτωπο. 

Σ' ένα επιστημονικό μέτωπο που θα μπορέσει ο Έλληνας ν' ακουμπήσει, ν' αναπνεύσει και να στηριχτεί για να κατορθώσει να σταθεί περήφανος, να βαδίσει στους δρόμους της ανεξαρτησίας και της οικονομικής αυτοδυναμίας με στόχο την αυτάρκεια.

Στους δρόμους της Λευτεριάς και του Ανθρωπισμού.

Σ' ένα επιστημονικό μέτωπο που θα ακυρώσει μ' επιχειρήματα και θα αναιρέσει την σισύφεια καταδίκη που μας έχουν επιβάλει οι δοσίλογες κυβερνήσεις.

Σ΄ένα επιστημονικό μέτωπο, που θα λευτερώσει τον Λαό απ' τα δεσμά των διεφθαρμένων κομμάτων και των ολιγαρχικών συνταγμάτων τους.

Για ν' απαλλαγεί επιτέλους ο πολύπαθος Λαός μας, απ' τις παράνομες κυβερνήσεις, που διαδέχονται ή μια την άλλη και συναγωνίζονται στο δοσιλογισμό και στην προδοσία.

Να γλυτώσει τους Έλληνες, που ρίπτονται καθημερινά και χωρίς έλεος στο εταιρικό Κολοσσιαίο των Βρυξελλών, στο αλληλέγγυο αυτό σφαγείο της ιδιόμορφης και ιδιότυπης αυτής δικτατορίας για να κατασπαράσσονται από τα παγκοσμιοποιημένα και αιμοδίαιτα θηρία, όρνεα και γύπες της ΟΝΕ. Εκεί όπου καθημερινά η χαρά του ενού γίνεται χάρος τ' αλλουνού.

Η πρωτοβουλία αυτή των γιατρών γίνεται επειδή οι γιατροί βρίσκονται πιο κοντά στον άνθρωπο, εισπράττουν καθημερινά όλα τα βιώματα του, τις αρρώστιες του, τα βάσανά του. Αφουγκράζονται καλύτερα από όλους τους σωματικούς και ψυχικούς πόνους του, τις δυσκολίες του, την αγωνία και την οδύνη όλης της κοινωνίας.

Ψηλαφούν καλύτερα από όλους τον οικονομικό σφυγμό της κάθε οικογένειας και συμπάσχουν στον πόνο και την αγωνία της αρρώστιας, της ανασφάλειας της επιβίωσης και στο φόβο του επικειμένου θανάτου.

Η κατακόρυφη αύξηση των καρδιοαγγειακών και νευροψυχιατρικών νοσημάτων, οι αυτοκτονίες, τα εγκεφαλικά και τα εμφράγματα, έχουν πάρει πλέον μορφή επιδημίας όπως επιβεβαιώνεται από τους Έλληνες γιατρούς αλλά και από τα ξένα Πανεπιστήμια όπως της Δρέσδης και του Κέμπριτζ.

Επιπλέον 1800 λόγιοι και καθηγητές στην Γαλλία με άρθρο στην Liberation τον Φεβρουάριο του 2012 τόνισαν, πώς "υπάρχει σχέδιο προγραμματισμένης εξόντωσης των ευπαθών ομάδων του πληθυσμού στην Ελλάδα για οικονομικούς λόγους".

Εκ παραλλήλου η εξαθλίωση των υποδομών της υγείας συνεχίζεται όπως και η δράση της κυβέρνησης να στήνει συνέδρια μ' επιστρατευμένους επίορκους επιστήμονες που συμφωνούν και υπερθεματίζουν. Υπερθεματίζουν και αποδέχονται την μείωση των δαπανών για την υγεία προκειμένου να πληρώνονται πρώτα οι δανειστές, κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου επειδή έτσι έχουν συμφωνήσει, υπογράψει και δεσμευθεί οι κυβερνήσεις μας με τα ανομολόγητα και προδοτικά μνημόνια τους.

Ο εξευτελισμός και η υποτίμηση των γιατρών που αγνοούνται παντελώς καθ' ον χρόνο δίνουν καθημερινά τις μάχες για να σώσουν τις ζωές των απλών ανθρώπων, συνεχίζεται και έχει περάσει κάθε φραγμό και κάθε όριο.

Το ιατρικό σώμα βρίσκεται σε θερμοκρασία βρασμού.

Η στέρηση των απαραίτητων αγαθών και υπηρεσιών για τη βιολογική ύπαρξη και υπόσταση του Λαού είναι γεγονός.

Ένα γεγονός που καθόρισαν με βάρβαρο και εγκληματικό σκεπτικό οι κυβερνώντες όταν κλέψανε τις συντάξεις και κατέβασαν τον μισθό του έντιμου εργαζόμενου πιο κάτω από τα κατώτερα επίπεδα της στοιχειώδους συντήρησης του ανθρώπου.

Κατ' αυτόν τον τρόπο, το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού διαβιεί σε άθλιες συνθήκες. Υποσιτισμός, ανεπαρκής θέρμανση, πίεση από κόκκινα δάνεια και έκτακτες φορολογίες κτίζουν για τον Έλληνα ένα περιβάλλον Νοσηρότητας και επομένως Θνητότητας.

Η έλλειψη φαρμάκων, ιατρικών αναλώσιμων, κυρίως για χειρουργεία, η απουσία πλέον οποιασδήποτε πρόληψης αυξάνει περαιτέρω την νοσηρότητα, την θνητότητα, αλλά και την μεταδοτικότητα ιογενών και μικροβιακών νοσημάτων με αποτέλεσμα να απειλείται το σύνολο του πληθυσμού στη χώρα μας.

Οι Έλληνες γιατροί κάτω από αυτές τις αντίξοες εργασιακές συνθήκες, χωρίς τις απαραίτητες υποδομές έρευνας και μετεκπαίδευσης, χωρίς νοσηλευτική και γραμματειακή υποστήριξη, είναι υποχρεωμένοι ν'

αγωνίζονται νύχτα και μέρα για να προλάβουν θανάτους να θεραπεύσουν απελπισμένους ανθρώπους, ανθρώπους σε ψυχική και οργανική κατάρρευση.

Βοηθούν όσο μπορούν τους άπορους, τους άστεγους, τους άνεργους, που έχουν περάσει πλέον το 1.500.000. Δίνουν όλες τις μάχες καθημερινά παρόλο που συκοφαντούνται και υβρίζονται από τους εγκάθετους της κομματικής νομενκλατούρας, παρόλο που έχουν εξαντληθεί και οικονομικά και ηθικά. Δίνουν την ύστατη μάχη, με δυνάμεις περιορισμένες, εξαντλημένοι και ζητώντας βοήθεια από θεούς κι ανθρώπους. Δίνουν την ύστατη μάχη προκειμένου να μην καταντήσει η χώρα μας, σαν τις χώρες της "πολιτισμένης Δύσης". Εκεί που οι ανασφάλιστοι πεθαίνουν στους δρόμους και στις γέφυρες. Εκεί που οι γιατροί και το κράτος δεν συγκινούνται και δεν νοιάζονται.

Γι αυτό στέλνουν σ' όλη την χώρα και τον απόδημο Ελληνισμό κήρυκες και καλούν σε συστράτευση σ' ένα κοινό μέτωπο όλους τους επιστήμονες όλων των σχολών.

Μηχανικούς, γεωπόνους, νομικούς, καθηγητές, δάσκαλους, οικονομολόγους, όλους...

Να σπεύσουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και σαν μια γροθιά Λευτεριάς, Δίκιου κι Ανθρωπισμού, να διατυπώσουν άρτιες και επιστημονικά ολοκληρωμένες προτάσεις για ν' αποκτήσει η χώρα οικονομική αυτοδυναμία και αυτάρκεια σ' όλα τα αγαθά και σ' όλες τις υπηρεσίες.

Για να γκρεμιστούν τα οχυρά της ανεργίας και της ομηρίας. Τα οχυρά που παράγουν τη νοσηρότητα κι επομένως τη θνητότητα.

Για να εξυγιανθεί η Χώρα, να σταθεί όρθια και να βαδίσει τον δρόμο των ονείρων που πρέπει επιτέλους να πάρουν εκδίκηση.

Το Πανεπιστημονικό αυτό Μέτωπο θα δώσει με κάθε λεπτομέρεια όλους τους τρόπους και την επιστημονική τεκμηρίωση για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και την έξοδό της από την πολύπλευρη κρίση.

Θα καταγγείλει και θα καταδικάσει όλους τους ανήθικους συναδέλφους που στήριξαν και στηρίζουν αυτήν την άθλια εγκληματική και απάνθρωπη τυραννία που εφαρμόζεται.

Θα καταγγελθεί η εκβιαστική και απαράδεκτη ρήση και πολιτική ότι δεν υπάρχει άλλη λύση παρά η υποταγή, τα μνημόνια, η φτώχεια ή δυστυχία και ο ζυγός της σκλαβιάς και της κατοχής.

Θα καταγγελθεί η καλλιέργεια των αδιέξοδων που προκαλεί την απελπισία που βιώνουμε.

Θα καταγγείλει τη στοχευμένη και την ενορχηστρωμένη ενοχοποίηση του Λαού από την ανίερη συμμαχία των ένοχων πολιτικών, μερίδας πανεπιστημιακών και των ΜΜΕ, προκειμένου να δεχτεί ο Λαός να πληρώσει τις ληστείες και την λεηλασία των πολιτικών και όλων των συνεργατών τους.

Θα καταγγείλει την σοβαρή βλάβη, που έχει προκαλέσει η ενοχοποίηση στην ψυχική κυρίως υγεία αλλά και στην αύξηση των καρδιοαγγειακών νοσημάτων και στην πρόκληση των χιλιάδων αυτοκτονιών. Μια ανησυχητική και ταυτόχρονα θλιβερή κατάσταση που βιώνουμε για πρώτη φορά στη χώρα μας. Μια κατάσταση για την οποία πρέπει τώρα να επέμβει η Δικαιοσύνη.

Το Πανεπιστημονικό Μέτωπο των Ελλήνων της χώρας και του απόδημου Ελληνισμού οχυρώνεται πίσω από το κάστρο των Ελληνικών αξιών, το κάστρο που κτίστηκε λίγο - λίγο από τους προγόνους μας, με τα καλύτερα υλικά της Ελληνικής φύσης.

Κτίζει τις δικές του Θερμοπύλες και τα δικά του κάστρα με τα υλικά της κρήνης του ήθους, των αξιών, της επιστήμης, της δημοκρατίας και του πολιτισμού. Κτίζει τα δικά του κάστρα ενεργοποιώντας τα διδάγματα και τα νάματα της αληθινής ιστορίας μας, που ήταν πολύ προσεκτικά και μεθοδικά θαμμένα κάτω από τόνους βρόμικων σκουπιδιών, που έριξαν κάποιοι επίορκοι καθηγητές και ιστορικοί πληρωμένοι από τις εκάστοτε εξουσίες για να συγκαλύψουν τα στυγερά εγκλήματά τους.

Ενεργοποιώντας την ιστορία μας που χωρίς έλεος λεηλατήθηκε και παραποιήθηκε εσκεμμένα για να μπορούν οι μνηστήρες της εξουσίας να κλωνοποιούνται και να κυβερνούν διαβουκολώντας το Λαό μας με την αισχρή προπαγάνδα των ΜΜΕ και με τον Ακαδημαϊκό μανδύα συγκεκριμένων καθηγητών, ερευνητών και αναλυτών.

Με μια τέτοια λογική και με τέτοιο σχεδιασμό και φιλοσοφία και τέτοια εργαλεία που διαθέτει στο οπλοστάσιο του, το Πανεπιστημονικό Μέτωπο έρχεται ν' αναμετρηθεί με τις δυνάμεις του σκότους, της αδικίας και της διαπλοκής. Με όλα αυτά που φτιάχνονται οι Άνθρωποι κατακτώντας τις ανθρώπινες ποιότητες, αφήνοντας για πάντα πίσω τους την ζωώδη μας πρωταρχή την ζούγκλα των άλογων ενστίκτων του ρινικού εγκεφάλου.

Το Πανεπιστημονικό Μέτωπο έχει ήδη τις δικές του σύγχρονες πολεμίστρες με υλικά παλαιά αλλά και υλικά της σύγχρονης διανόησης και αποκτά τέτοια θωράκιση που δεν θα μπορεί κανείς να το διασπάσει, ούτε να το αλώσει, ούτε να το κατακτήσει, ούτε να το κυριεύσει.

Και μέσα σ' αυτό τ' απόρθητο κάστρο το Πανεπιστημονικό Μέτωπο καλεί τον Λαό να συσπειρωθεί δίπλα του, να συμπαραταχτεί και όλοι ενωμένοι να δώσουμε την τελική νικηφόρα μάχη για την απελευθέρωση της πατρίδας μας.

Για να φύγει από πάνω μας το απειλητικό νέφος της πείνας και της αρρώστιας, της εξαθλίωσης, της κατάθλιψης, της θλίψης και της καταστροφής.

Για να διεκδικήσουμε άμεσα τον πλούτο που μας έκλεψαν, τον πλούτο που κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες γενιές.

Για να διώξουμε όλοι μαζί τους πιο άθλιους οχτρούς, που μπήκαν ποτέ στην πόλη μας, που μας διαφεντεύουν, μας απειλούν, μας εκβιάζουν, μας εκφοβίζουν, μας υποτιμούν, μας προσβάλλουν και μας αρρωσταίνουν. Μας λεηλατούν το πνεύμα και την ψυχή μας.

Για ν' αποκτήσει η χώρα μας παιδεία, δημοκρατία, ήθος, αξιοπρέπεια και αξιοκρατία.

Για να λάμψει ξανά ο Ήλιος της Δικαιοσύνης.

Για να φωτίσει, να ζεστάνει τις καρδιές και ν' ανακτήσουμε τον Πολιτισμό της Λευτεριάς και τ' Ανθρωπισμού που 'δω γεννήθηκε...

Το Πανεπιστημονικό Μέτωπο θα 'χει για τείχη Ελληνικές ασπίδες και δόρατα.

Μ' Ελληνικό χρώμα και μέταλλο.

Μ' Ελληνική στόχευση και αποτελεσματικότητα.

Ασπίδες και δόρατα που θα προστατεύουν όλο το Λαό μας με την πυγμή και τη δύναμη του δίκιου ενάντια στο δίκιο της πυγμής, που προσπαθούν να επιβάλλουν.

Οι παράλογες λογικές της βαρβαρότητας, της τρομοκρατίας, του εκφοβισμού και του εκβιασμού με τις τακτικές του οικονομικού και ψυχολογικού πολέμου, που έχουν στόχο τη Νοσηρότητα και την υποταγή του Λαού ΔΕΝ θα επιτραπούν.

Το Πανεπιστημονικό Μέτωπο της χώρας και του απόδημου Ελληνισμού είναι η φυσική συγκολλητική ουσία που ενώνει επιτέλους όλους τους Έλληνες, όλο τον Λαό σ' ένα πανίσχυρο αρραγές και αδιάσπαστο πολιτικό μέτωπο.

Η συνοχή του είναι οι δυνάμεις του δίκιου, της επιστημονικής γνώσης και της ιστορικής αλήθειας.

Δυνάμεις που έχουν αποβάλλει το "εγώ" κι έχουν υιοθετήσει το"εμείς"
για να κτίσουν το Πολιτισμό με Πολίτες - Οπλίτες, με Λεύτερα πολιτικά όντα. Πολίτες - Μαχητές, που όταν εμφανίζονται, διαλύονται αυτομάτως τα τέρατα και ο εφιαλτικός τους κόσμος.

Μαχητές που γεννούν την αυτοπεποίθηση και την αποφασιστικότητα, που χρειάζεται για το θρίαμβο πάνω στις δυνάμεις του σκότους, της αδικίας και του εγκλήματος.

Η εποχή διαχωρισμού των ρηγμάτων και της διάσπασης του Λαού σε δεξιούς, αριστερούς και κεντρώους με στόχο να ριζώνουν, να βλαστάνουν και ν' ανθίζουν τα μεγαλοσυμφέροντα των εταιριών και των μονοπωλίων μαζί με το πολιτικό τους προσωπικό, έχει πια τελειώσει.

Έχει τελειώσει και έχει δύσει για πάντα αυτή η γκρίζα εποχή της δυτικής σκλαβιάς, που κρατάει σχεδόν 200 χρόνια.

Το μεγάλο μέτωπο που δημιουργήθηκε και μεγαλώνει θα το προστατεύει η Ελληνική επιστημονική ασπίδα που θέλει τους Έλληνες περήφανους να περπατούν και να συνεργάζονται χωρίς δεσμεύσεις και περιορισμούς σ'
ανατολή και δύση.

Να' ναι άνθρωποι και όχι υπάνθρωποι.

Να' ναι δυνατοί, υπεύθυνοι, περήφανοι και όχι ασθενείς, ανεύθυνοι κι υποτακτικοί.

Να' ναι αυτάρκεις, ανεξάρτητοι και λεύτεροι και όχι ετεροδίαιτοι, ετερόκίνητοι και ναιναιδιστές.

Η επιστήμη έχει χρέος να αποκαλύψει, να καταγγείλει, να προστατέψει, να προτείνει και να ενώσει τον Ελληνισμό.
Οι λειτουργοί της επιστήμης που αποδέχονται το περιεχόμενο και τους σκοπούς αυτού του καλέσματος των γιατρών της Αθήνας, βάζοντας εδώ την ΥΠΟΓΡΑΦΗ τους, θα πυκνώσουν και θα δυναμώσουν τις γραμμές του μετώπου. 

Για το Πανεπιστημονικό Μέτωπο

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ 
Ιατρός Καρδιολόγος

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ

http://ellinikoskoinotismos.blogspot.gr/2015/12/blog-post_24.html?spref=fb

Θανάσης Βακαλιός: ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑ-ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑ - ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ

                                       

   Προεισαγωγικά:   επέλεξα να μιλήσω κυρίως  για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, για το πανεπιστήμιο και τη σχέση του με την αγορά. Ωστόσο ενδιάμεσα και προς το τέλος της ομιλίας μου θα προβώ σε μερικές επισημάνσεις σχετικά με το συνολικό πρόβλημα του εκπαιδευτικού μας  συστήματος. Ο προβληματισμός τον οποίο  θα αναπτύξω  εντάσσεται  οργανικά στο πλαίσιο της σχέσης ανάπτυξης και παιδείας, με αναφορά και στο πρόβλημα της οικονομικής κρίσης.

                                                     *   *  *

Οικονομολόγοι, κοινωνιολόγοι και πολιτικοί συμφωνούν ότι η αντιμετώπιση  της οικονομικής κρίσης και των προβλημάτων που αυτή δημιουργεί  συναρτάται με το πρόβλημα της ανάπτυξης. Και δεν υπάρχει κανείς που να μην αναγνωρίζει τον αποφασιστικό ρόλο της παιδείας (και της έρευνας) στην  ανάπτυξη,. Οι διαφορές αφορούν στο μοντέλο ανάπτυξης και στο ρόλο της αγοράς σ αυτή τη διαδικασία. Οι διαφορές εμφανίζονται ιδιαίτερα οξυμένες αναφορικά με τη σχέση παιδείας και αγοράς, με   το ερώτημα αν αυτές οι δυο έννοιες και `αυτές οι δυο πραγματικότητες  αμοιβαία αναιρεί η μία την άλλη.

Σε μια σοβαρή προσπάθεια ερευνητικής προσέγγισης του θέματος θα πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς την αγορά. Πρόκειται για θεωρητικό ερώτημα, με συγκεκριμένη κοινωνική και πολιτική αναφορά, το οποίο δεν έχει τη σημασία την οποία είχε παλιότερα, όταν η ιστορική διαδικασία μετάβασης σε μια κοινωνία που υπερβαίνει τον καπιταλισμό (σοσιαλισμός - κομμουνισμός) αγνοούνταν ο συντελεστής αγορά. Σήμερα ούτε οι ορθόδοξοι μαρξιστές το υποστηρίζουν αυτό. Οι σημερινοί μαρξιστές μιλούν μόνον για ελεγχόμενη αγορά.

Εμάς εδώ μας ενδιαφέρει το γεγονός ότι στη νεοφιλελεύθερη αντίληψη η παιδεία χάνει την αυτονομία της. Προσαρμόζεται στις ανάγκες και τους νόμους της αγοράς. Όχι κάποιας απρόσωπης αγοράς, αλλά μιας αγοράς στην οποία παρεμβαίνει άμεσα το προσωποποιημένο ατομικό  και  συλλογικό κεφάλαιο, που λειτουργεί σύμφωνα με τους νόμους του κεφαλαιοκρατικού κέρδους και του ανταγωνισμού. Έτσι, το πρόβλημα της ανάπτυξης κάθε χώρας (του κόσμου) εμφανίζεται ως μέρος του ανταγωνισμού του προσωποποιημένου ατομικού και συλλογικού κεφαλαίου. Και αυτό το φαινόμενο έχει την ιστορία του.

Από τη βιομηχανική επανάσταση και μετά είχε δρομολογηθεί μια διαδικασία κατάργησης της αυτονομίας της παιδείας η οποία σήμερα τείνει να ολοκληρωθεί. Καταργήθηκε ή καταργείται στις μέρες μας η μεγάλη παράδοση του πανεπιστημίου που είχε ως μοντέλο το universitas (βλέπε το πανεπιστήμιο της Μπολόνια και το πανεπιστήμιο του Παρισιού) της προβιομηχανικής εποχής, με την απόλυτα διακριτή αυτονομία και ανεξαρτησία του.[1]

Τώρα το πανεπιστήμιο μετατρέπεται σε πνευματικό ίδρυμα το οποίο λειτουργεί με τους νόμους της αγοράς ως μια επιχειρηματική μονάδα του οικονομικού συστήματος. Αυτό επιχειρείται σε συνδυασμό με την προσπάθεια δημιουργίας των όρων λειτουργίας του ως μηχανισμού έκφρασης και παραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας της σύγχρονης αστικής τάξης, του κεφαλαίου, χάνοντας την αυτονομία του, ως χώρος έκφρασης της «κριτικής σκέψης σε όλες τις μορφές και τις τονικότητές της... ως πεδίο επιστημονικής και φιλοσοφικής γνώσης το οποίο είναι διακριτό προς τους θεσμούς και τις διαδικασίες των ίδιων των πολιτικών αποφάσεων».[2]

Παρόλα αυτά, ο χώρος της παιδείας μπορεί με τη συνειδητή συντονισμένη παρέμβαση των λειτουργών της (εκπαιδευτικών και μαθητών - σπουδαστών) να αποκτήσει έναν αξιόλογο βαθμό αυτονομίας. Μπορεί η συνειδητή παρέμβαση αυτού του υποκειμενικού παράγοντα να επηρεάσει το περιεχόμενο της παιδείας, να εισάγει ιδέες και αξίες μιας άλλης ιδεολογίας, επηρεάζοντας έτσι την κοινωνική λειτουργία του. Στην προσπάθειά τους αυτή οφείλουν οι δυνάμεις αυτές να λάβουν υπόψη το γεγονός της ένταξης και της εθνικής παιδείας στο ευρύτερο διεθνές πλαίσιο ιδεολογικής χειραγώγησης λαών και ανθρώπων, που υπηρετεί τις επιδιώξεις και τις ανάγκες του κεφαλαίου.

Αυτό δε σημαίνει ότι ο εθνικός χώρος δεν είναι το κύριο πλαίσιο αναφοράς για την παιδεία. Μ’ αυτή την έννοια μπορεί να πει κανείς ότι η παιδεία είναι εθνική υπόθεση - με δεδομένη σε κάθε περίπτωση την αναφορά στη σύνδεσή της με τις διεθνείς και τις παγκόσμιες εξελίξεις, με καθοριστικό συντελεστή σ αυτές την κυριαρχία του κεφαλαίου στον κόσμο.

     Αυτή η ιστορική αλήθεια μας φέρνει ενώπιον του κρίσιμου ερωτήματος για το ρόλο της παιδείας απέναντι στο πρόβλημα του μέλλοντος της χώρας, έχοντας κατά νου ότι στην εποχή μας, το μέλλον κάθε χώρας είναι συνυφασμένο με το μέλλον της καπιταλιστικά παγκοσμιοποιημένης ανθρωπότητας, τουλάχιστον για το ορατό μέλλον..

Μέσα από αυτή την οπτική θα πρέπει να δει κανείς το διπλό ρόλο της παιδείας α) ως αναγκαίου και κρίσιμου, έως αποφασιστικού, συντελεστή (μαζί με την έρευνα) της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας και β) ως βασικού, έως αποφασιστικού συντελεστή μορφωτικής αναβάθμισης της κοινωνίας και αναμόρφωσης της εθνικής πολιτιστικής της ταυτότητας.

Σε μια προσπάθεια να προσδιοριστεί το περιεχόμενο και ο ρόλος της παιδείας (της εκπαίδευσης) στην κάλυψη αυτού του διπλού ρόλου της, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η οικονομική ανάπτυξη αποτελεί αναγκαίο όρο «κανονικής» λειτουργίας της σύγχρονα οργανωμένης κοινωνίας ως πολιτισμικής οντότητας, με τα διακριτά εθνικά χαρακτηριστικά της, στα πλαίσια ενός παγκοσμιοποιημένου πολυπολιτισμικού κόσμου η οικονομία του οποίου  λειτουργεί σύμφωνα με τους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η δυσκολία συνδυασμού αυτών των συντελεστών στην εκπόνηση και στην εφαρμογή μιας αριστερής εκπαιδευτικής πολιτικής (και είναι αυτό που εδώ μας ενδιαφέρει) έχει να κάνει με τον ιστορικό ρόλο της Αριστεράς. Η Αριστερά υπάρχει για να δρομολογήσει και να ηγηθεί την ιστορική διαδικασία σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Αυτός είναι ο ιστορικός λόγος ύπαρξής της ως μιας πολιτικά οργανωμένης δύναμης, με μια κουλτούρα σκέψης που εκφράζει και υπηρετεί αυτόν τον ιστορικό της ρόλο.

Θεωρητικά και πρακτικά η δυσκολία αυτού του κοινωνικό - ιστορικού εγχειρήματος εμφανίζεται επαυξημένη για την Αριστερά που έχει επιλέξει τον κοινοβουλευτικό δημοκρατικό δρόμο μετάβασης στο σοσιαλισμό. Αυτή η Αριστερά θα πρέπει να διαχειριστεί πολιτικά μια ιστορική διαδικασία με πολλές φάσεις. που ­­– στην καλύτερη μάλλον περίπτωση – κάθε μια από αυτές μπορεί να καλύψει μια γενιά.

Στο πρώτο στάδιο αυτής της διαδικασίας η εκπαιδευτική της πολιτική αναπόφευκτα θα πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες της οικονομίας που λειτουργεί με τους νόμους και τους όρους του καπιταλισμού, με τους όρους της αγοράς. Σ’ αυτό το πρώτο στάδιο οι ανάγκες της εμπορευματοποιημένης παραγωγής, οι ανάγκες της οικονομίας της αγοράς καθορίζουν σε αποφασιστικό βαθμό το πρώτο σκέλος του δίπολου που οφείλει να υπηρετεί η «αριστερή» εκπαιδευτική πολιτική, η ίδια η παιδεία - εκπαίδευση, η οποία οφείλει να καταρτίζει ανθρώπους που μπορούν να ανταποκριθούν σ’ αυτές τις ανάγκες. Την καλή (παραγωγικά λειτουργική) κατάρτιση τη ζητούν και οι άνθρωποι που επιλέγουν να φοιτήσουν στις ανώτερες βαθμίδες της εκπαίδευσης για λόγους που έχουν να κάνουν όχι μόνο με την εξασφάλιση των όρων μιας οικονομικά αξιοπρεπούς ζωής, αλλά ακόμα και για λόγους κοινωνικής καταξίωσης, που συνδέονται και με τα όνειρά τους για τη ζωή και για την κοινωνική τους αναγνωρισιμότητα. Παιδεία που δεν παρέχει αυτή τη γνώση είναι μια παιδεία η οποία αδυνατεί να λειτουργήσει κοινωνικά.

Αυτό αφορά το πρώτο σκέλος λειτουργίας της παιδείας , δηλαδή την κάλυψη των αναγκών της παραγωγής, των αναγκών της οικονομίας και της κοινωνίας σε εργατικό δυναμικό. Δεν αφορά τη λειτουργία της ως φορέα και πυλώνα πολιτισμού. Το σκέλος αυτό λειτουργίας της έχει περιθώρια σχετικής αυτονομίας, που η αριστερή εκπαιδευτική πολιτική μπορεί να διευρύνει, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα αναγκών με προοδευτικό πρόσημο.

Η αριστερή εκπαιδευτική πολιτική και η ίδια η εκπαίδευση μπορεί να εκφράσει και να καλύψει ένα μεγάλο φάσμα αναγκών που έχουν να κάνουν με την πολιτιστική αναβάθμιση του λαού, της κοινωνίας. Από αυτή την άποψη ο τομέας των ανθρωπιστικών σπουδών μπορεί να διεκδικήσει μεγάλα περιθώρια αυτονομίας. Ωστόσο, η ανάπτυξη αυτού του σκέλους δεν μπορεί να είναι αδιάφορη με το ρόλο της παιδείας  ως αποφασιστικού συντελεστή στην κάλυψη των αναγκών της οικονομίας και της κοινωνίας σε  ειδικευμένο και καλά καταρτισμένο  εργατικό δυναμικό.    Θα πρέπει να υπάρξει ένας συνδυασμός των δυο ρόλων της εκπαίδευσης. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο εφόσον στη βάση μιας δημιουργικής συνεργασίας των δυο πόλων είναι μια στρατηγική της κοινωνικής προόδου. Η εφαρμογή μιας τέτοιας στρατηγικής από τη «φύση» της περικλείνει το στοιχείο υπέρβασης της αστικής εκπαιδευτικής πολιτικής, μαζί και του χαρακτήρα της αναπτυξιακής της πολιτικής. Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι η σύγχρονη αστική τάξη έχει πάψει πλέον να είναι συντελεστής κοινωνικής προόδου.[3].

Βέβαια, κοινωνική πρόοδος χωρίς οικονομική ανάπτυξη είναι αδύνατη και αδιανόητη. Μιλούμε για την ανάπτυξη μιας οικονομίας (και μιας παραγωγής) που λειτουργεί με τους νόμους και τους όρους της αγοράς. Επομένως και μιας εκπαίδευσης (και έρευνας) που εκφράζει αυτές τις ανάγκες και ανταποκρίνεται σ’ αυτές τις ανάγκες. Καταρτίζει ανθρώπους που μπορούν να εργαστούν με τους νόμους και τους κανόνες της εμπορευματικής παραγωγής, με τους νόμους και τους κανόνες της οικονομίας της αγοράς. Η άποψη ότι στον καπιταλισμό μπορεί να υπάρξει μια «οικονομία των αναγκών» στην οποία υποτάσσεται η αγορά, είναι ανυπόστατη. Στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν κοινωνικές ανάγκες που να μην επηρεάζονται, άμεσα ή έμμεσα, περισσότερο ή λιγότερο, από την οικονομία της αγοράς. Και δεν μπορεί να υπάρξει εκπαίδευση που να μπορεί να λειτουργήσει ως μία αυτόνομη δομή ανεξάρτητη από την οικονομία της αγοράς. Δεν μιλώ εδώ για την ύπαρξη παραγωγικών νησίδων (συναιτερισμοί κλπ) που μπορούν να λειτουργήσουν παράλληλα με το σύστημα της οικονομίας της αγοράς. με τους δικούς τους νόμους και κανόνες και με ισχυρό το στοιχείο της αυτοαναφοράς. Ούτε μιλώ για τη λεγόμενη «Κοινωνική Οικονομία» ή «Κοινωνική, Αλληλέγγυα και Συνεταιριστική Οικονομία», που αποτελεί αντικείμενο διαλόγου μεταξύ ερευνητών. Όμως, ακόμα και αυτό το υποτιθέμενο οικονομικό μοντέλο δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την αγορά. 

Συνοψίζοντας: Στον καπιταλισμό η Αριστερά «οφείλει» να κυβερνά με δεδομένη την οικονομία της αγοράς, τηρώντας τους νόμους και τους κανόνες της, εφαρμόζοντας τη δική της πολιτική: ανατροπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, ανάπτυξη ενός νομικού και θεσμικού συστήματος κεντρικού ελέγχου λειτουργίας της αγοράς και δραστικός περιορισμός της εξουσίας του κεφαλαίου. Δημιουργεί τις πολιτικές, νομικές και θεσμικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή μιας αναπτυξιακής στρατηγικής που στοχεύει και υπηρετεί τη συνολική προσπάθεια προοδευτικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, που εμπεριέχει στοιχεία υπέρβασης του καπιταλισμού. Αυτό είναι δυνατό με τη συνειδητή και στοχευμένη αξιοποίηση της επιστήμης σε όλους τους τομείς λειτουργίας της κοινωνίας. Για το σκοπό αυτό απαιτείται η ριζική μεταρρύθμιση της παιδείας- εκπαίδευσης, η ανάπτυξη του δημιουργικού και κριτικού πνεύματος, η προσφορά γνώσης που καθιστά το λαό δημιουργικό διαχειριστή των υποθέσεών του, των υποθέσεων της κοινωνίας, σε μια δημοκρατική προοδευτική αντίληψη.

Όμως, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η ανάπτυξη και η αξιοποίηση της επιστήμης και γενικότερα της γνώσης την οποία παρέχει η εκπαίδευση - παιδεία μπορεί να επιτευχθεί και σε μια αντίληψη που ανταποκρίνεται στις ανάγκες αποτελεσματικής λειτουργίας της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας της αγοράς – λειτουργίας και αναπαραγωγής της εξουσίας του κεφαλαίου. Ήδη, από τη δεκαετία του 1960 λαμβάνεται σοβαρά σε όλες της τεχνολογικά αναπτυγμένες χώρες η «θεωρία του ανθρώπινου κεφαλαίου», που βασίστηκε στο βιβλίο του Shultz The economic value of education[4] με το οποίο υποστήριξε ότι η επένδυση στον άνθρωπο για την ανάπτυξη των γνώσεών του, των διανοητικών  εργασιακών του ικανοτήτων είναι αποδοτική επένδυση. Τώρα προβάλλεται το επινοημένο μοντέλο της «Κοινωνίας της Γνώσης» το οποίο έχει βρει απήχηση ακόμα και στο χώρο της αριστεράς. Υποστηρίζεται ότι η ανθρωπότητα έχει ήδη περάσει ή περνά σε μια καινούργια φάση της ιστορίας της, ότι αυτό μπορεί να συμβεί (ή συμβαίνει) χωρίς να απαιτείται η υπέρβαση του καπιταλισμού, με τη μετάβαση στη λεγόμενη «άυλη παραγωγή». . Όμως αυτό θα μπορούσε να είναι θέμα μιας άλλης ομιλίας.

Έτσι, παραμένοντας στα δικά μας, τα σημερινά, θέλω να τονίσω την ανάγκη συνολικής αντιμετώπισης του προβλήματος εκσυγχρονισμού, αναβάθμισης και ανάπτυξης του εκπαιδευτικού μας συστήματος,. Και, βέβαια, αυτό δεν είναι δυνατό χωρίς τη δημιουργία της αναγκαίας πολιτιστικής υποδομής μέσα, γύρω και έξω από την εκπαίδευση (στην ευρύτερη κοινωνία) που να στηρίζει ένα τέτοιο εγχείρημα:

§       Έρευνα στην εκπαίδευση και για την εκπαίδευση. Προβολή των ποιοτικών παραμέτρων έναντι των ποσοτικών στο εκπαιδευτικό και το παιδαγωγικό έργο, λειτουργική δημοκρατία που να αναβαθμίζει και να καθιστά αποδοτικό το συνολικό έργο του σχολείου, ουσιαστική σχέση με το περιβάλλον και τον κόσμο.

§       Χρησιμοποίηση των ΜΜΕ σε ευρεία έκταση και σε βάθος: συνεργασία του σχολείου με προγράμματα (επιστημονικά, εκπαιδευτικά - παιδείας) της Τηλεόρασης, του Ραδιοφώνου και γενικότερα των ΜΜΕ. Και βέβαια τώρα πλέον, όλο και περισσότερο, την ουσιαστική αξιοποίηση του Ιντερνετ, με τις πολλαπλές εκφράσεις και δυνατότητές.

§       Περιοδικά για όλες τις ηλικίες, τα επαγγέλματα και τις μορφωτικές ανάγκες των ανθρώπων και κυρίως επιστημονικά περιοδικά για τη δημιουργία δικής μας επιστημονικής κοινής γνώμης σε πολλά επίπεδα, όχι μόνο στο επίπεδο των ειδικών που και αυτό δεν υπάρχει.

§       Πολιτική βιβλίου και βιβλιοθήκης και πολιτική καλλιτεχνικής ψυχαγωγίας που να στηρίζεται και να υποβοηθά το έργο του σχολείου: θέατρα, σχολές μουσικής, χορού, κινηματογράφος. Ανάπτυξη του σχολικού αθλητισμού με τη δημιουργία και ανάπτυξη των αναγκαίων υποδομών.

§       Αξιοποίηση των πνευματικών κέντρων, των περιφερειακών Πανεπιστημίων για την αναβάθμιση της μορφωτικής και της πολιτιστικής στάθμης της υπαίθρου και των σχολείων της υπαίθρου, κλπ.

Για να κατανοηθεί η σημασία μιας τέτοιας πνευματικής – πολιτιστικής υποδομής θα πρέπει να γίνει κατανοητός ο ρόλος του συνειδησιακού παράγοντα στην εποχή μας. Να γίνει κατανοητό ότι χωρίς τη σταθερή και σωστά αρθρωμένη παρέμβαση του συνειδησιακού παράγοντα δεν μπορεί να γίνει λόγος για ανάπτυξη, με την έννοια της κοινωνικής προόδου, δηλαδή για τη μετάβαση σε ριζικά καλύτερες συνθήκες ζωής για τους λαούς, για τους ανθρώπους. Ο ρόλος του συνειδησιακού παράγοντα είναι περισσότερο αυξημένος στις χώρες που η βιομηχανική τους υποδομή και το σύστημα των οικονομικο-κοινωνικών σχέσεων, η τεχνική κουλτούρα, η κουλτούρα εργασίας και ο τρόπος ζωής των ανθρώπων δεν περικλείνουν κατ’ ανάγκη το κίνητρο της ανάπτυξης, της αλλαγής. Αυτό αφορά τη χώρα μας, σε μεγάλο βαθμό.

Η συνειδητή παρέμβαση της οργανωμένης κοινωνίας στην πορεία των γεγονότων προϋποθέτει τη γνώση της κοινωνικής πραγματικότητας στο σύνολό της, στη δομή της και σε όλες τις πτυχές της που επηρεάζουν τη συμπεριφορά των ατόμων και των ομάδων ατόμων. Όμως θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε. Γνωρίζουμε αρκετά, σε όλο της το βάθος και τις μορφές έκφρασης την ελληνική πραγματικότητα που θέλουμε να αλλάξουμε;

Είναι διάχυτη η άποψη στους κύκλους των επιστημόνων που διερευνούν την ελληνική πραγματικότητα ότι οι γνώσεις μας γι’ αυτή παρουσιάζουν μεγάλες ελλείψεις, μεγάλα κενά. Αυτό αφορά περισσότερο τα φαινόμενα και τις συσχετίσεις με τις οποίες ασχολείται η εκπαιδευτική και παιδαγωγική  κοινωνιολογική και η ψυχολογική έρευνα., που στη χώρα μας είναι ασήμαντη και κυρίως ασυντόνιστη. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει, λοιπόν, είναι, θα μπορούσε να πει κανείς, η διερεύνηση του ελληνικού χώρου, με το ερώτημα ποιοι είμαστε, που βρισκόμαστε, ποια η θέση μας στο σημερινό κόσμο. Χρέος μας είναι η ανάδειξη όλων των πτυχών της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας.

Αυτό δεν έχει γίνει ως τώρα συντονισμένα ούτε και τώρα γίνεται, παρά μόνο αποσπασματικά από ευκαιριακές ομάδες εργασίας ή από μεμονωμένους ερευνητές σε τελείως ατομική βάση. Αυτό οφείλεται:

  α) στο γεγονός ότι δεν υπάρχει σαφής αντίληψη για τη σημασία μιας τέτοιας συντονισμένης και σταθερής ερευνητικής δραστηριότητας ως προϋπόθεση για τη σύγχρονη οργάνωση της ελληνικής κοινωνίας, σε συνάρτηση με το πρόβλημα της ανάπτυξης που είναι το σημαντικότερο για την ύπαρξή μας ως ζωντανού κυττάρου στο σύγχρονο κόσμο,

β) δεν υπάρχει πολιτική βούληση σχετικά με αυτή την πρόταση. Οι δαπάνες για την έρευνα εξακολουθούν να βρίσκονται σε απαράδεκτα χαμηλό επίπεδο, καθώς επίσης και οι δαπάνες για την παιδεία. Ακόμα υστερούμε και στην ορθολογική αξιοποίηση αυτής της δαπάνης,

γ) εξάλλου, στο μεγαλύτερό τους βαθμό, μένουν ανεκμετάλλευτες από την πολιτεία έρευνες και μελέτες που αναφέρονται στην ελληνική κοινωνία και παιδεία. Αυτό έχει να κάνει και με το γεγονός ότι στη χώρα μας υπάρχει έλλειψη ενδιαφέροντος για συλλογική έρευνα με θεωρητικό πρόσημο, που βασίζεται στην ανάλυση πραγματικών δεδομένων, πραγματικών κοινωνικών καταστάσεων και κοινωνικών αναγκών, προσεγγιζόμενες μέσα από τη δυναμική τους.

Εκτιμώ  ότι η αποσπασματικότητα και η ρηχότητα που χαρακτηρίζει τις προσεγγίσεις και την αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών μας θεμάτων, έχουν σχέση:  α) με τη μη κατανόηση της αλήθειας, σε όλο  το βάθος και την έκτασή της, ότι το εκπαιδευτικό μας πρόβλημα συναρτάται με το αναπτυξιακό πρόβλημα της χώρας, η οποία, κατά τη γνώμη μου, έχει ανάγκη από ένα μοντέλο συνολικής ανάπτυξης,  β) με τον  εμπειρισμό και τη ρητορική προσέγγιση των προβλημάτων, γ)  με την έλλειψη συντονισμού των ενεργειών σε σταθερή βάση, δ) με την έλλειψη σταθερής αποτελεσματικής διαχείρισης του χρόνου, με την έλλειψη κουλτούρας προγραμματισμού. Αυτό, κατά τη γνώμη μου,  είναι τα αδύνατα σημεία της πέραν του ΚΚΕ αριστεράς. Και το σημαντικότερο, την έλλειψη κοινού ιδεολογικού πλαισίου, την έλλειψη σαφούς ιδεολογικού στίγματος. Μιλώ εδώ ειδικά για το ΣΥΡΙΖΑ.

Κλείνοντας την ομιλία μου θα πρέπει να πω ότι,  από έλλειψη χρόνου, δεν είχα τη δυνατότητα να αναπτύξω ως αυτόνομο θέμα τη σχέση αγοράς και παιδείας στον καπιταλισμό. Αυτή η προσέγγιση  για την εκπαιδευτική φιλοσοφία της αριστεράς έχει ιδιαίτερη σημασία. Η αναφορά στη λογική της καπιταλιστικής αγοράς επιτρέπει την  ανάδειξη και ανάπτυξη του ιδεολογικά κρίσιμου  θέματος του φαινόμενου της αλλοτρίωσης. Πρόκειται για θέμα  το οποίο χρήζει  μιας σχετικά αυτόνομης προσέγγισης  με αναφορά και στη νέα πραγματικότητα που δημιουργείται με την ανάπτυξη της λεγόμενης «άυλης παραγωγής», αλλά και των αναγκών της καταναλωτικής κοινωνίας, ως δομικού στοιχείου της σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς

                                                                           ΤΕΛΟΣ

[1] Για τις διαδικασίες και τους τρόπους άλωσης του universitas, αλλά και για τις αντιδράσεις σ αυτή την εξέλιξη, βλέπε τη σημαντική μελέτη του καθηγητή Σπύρου Ράση, με τον τίτλο «Τα πανεπιστήμια χθες και σήμερα», εκδόσεις Παπαζήσης, 2004.

[2] Κώστας Σταμάτης, Δέκα θέσεις για καλή ανώτατη παιδεία. Παιδεία και Κοινωνία, ένθετο της εφημερίδας Αυγή, 24.7.2011.

[3] Βλέπε στο βιβλίο μου Είναι καπιταλισμός συμβατός με την ηθική;, το κεφάλαιο με τον τίτλο Κεφάλαιο και κοινωνική πρόοδος, Εκδόσεις Νήσος και Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, 2014.

[4] Shultz Th. W., The economic value of education. Columbia University Press, 1964. Μια σύντομη περιεκτική παρουσίαση των πλεονεκτημάτων για την παραγωγή από την εφαρμογή της, αλλά και την κριτική της υπάρχει στο βιβλίο μου Θέματα κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης, εκδόσεις Παρατηρητής (τώρα Επίκεντρο) Πρώτος τόμος, σελ 18-20. Για το ρόλο της επιστήμης και της παιδείας, σε σχέση με την παραγωγή και την οικονομική ανάπτυξη, βλέπε όλο το δεύτερο και το τρίτο κεφάλαιο αυτού του βιβλίου.

Rethinking the Polis Implications of Heidegger’s questioning the political Stuart Elden Department of Politics and International Studies

https://progressivegeographies.files.wordpress.com/2012/04/rethinking-the-polis.pdf