Share |

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

ΓΙΩΡΓΟΣ. Ι. ΤΣΙΑΝΤΗΣ. Δεκάξι χρόνια: ΣΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ / Δοκίμιο οριακής οντολογίας.

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΑΝΤΗΣ (1968-2010).

Μακριά έφυγες μα δίπλα μου σε νοιώθω 

σαν αεράκι απόμακρο που πηγαινοφέρνει την κουρτίνα

σα φωνή ασίγαστη του όντος που φουσκώνει το ιστίο μεσοπέλαγα

ανοίγοντας 

τους πόθους και τους στοχασμούς σου στο ταξίδι

ενώ παίζει με τα κύματα η μουσική 

(ο Σαββόπουλος κι ο Ντύλαν).


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ


ΒΙΒΛΙΟΑΝΑΦΟΡΑ  ΑΠΌ ΤΟΝ  ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ 

Δημήτρη Σ. Πατέλη: 

Φιλοσοφικοί στοχασμοί για την σύγχρονη τεχνολογία.  Αναφορά στο βιβλίο του Γιώργου Ι. Τσιαντή  Φιλοσοφία & Τεχνολογία. Δοκίμιο οριακής οντολογίας. (Εκδοτικός  όμιλος ΙΩΝ. Εκδόσεις ΕΛΛΗΝ. Αθήνα 2004).  Δημοσιεύθηκε στο: ΟΥΤΟΠΙΑ, Νο 72, Νοέμ.-Δεκ. 2006, σελ.177-182.





ΣΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Γιατί τόσος κόσμος σήμερα στον Αγιώργη;  Γιατί πάνω απ’ τα μονοπάτια του χωριού τόσα λευκά περιστέρια;
Γυρεύουν Εσένα,  Γιώργο! Για να σου δώσουν, ξανά όπως και πριν,  ακέρια την αγάπη μας. Και για να μας στείλεις ξανά  το μήνυμά σου!
        Με τη σκέψη τώρα σε γυρεύω!
Δεν μπορώ να σ’ αγγίξω, δεν μπορώ να σε δω κατά πρόσωπο να χαμογελάς, πέμποντας γύρω σου παντού πνοή ζωής και πνεύμα ρωμαλέο κι’ ασυμβίβαστο, ικανό για να βγάλει τα όντα απ’ την αφάνεια και να τα φανερώσει πάνω στη σκηνή. Όχι μονάχα τον αφανισμένο άνθρωπο, αλλά και κάθε πλάσμα ζωντανό, όπως εκείνο το γατάκι που ανέφερες στην εφημερίδα του Συλλόγου, παραθέτοντας πλάι στην φωτογραφία του δυο αποσπάσματα απ’ τον Ηράκλειτο: «εδιζησάμην εμεωυτόν» (αναζήτησα τον εαυτό μου) (απ.101) και «ψυχής πείρατα ιών ουκ αν εξεύροιο, πάσαν επιπορευόμενος οδόν˙ ούτω βαθύν λόγον έχει» (τα πέρατα της ψυχής προχωρώντας δεν θα τα βρεις, όποιον δρόμο κι αν διαλέξεις˙ τόσο  βαθύ λόγον έχει) (απ.45). Τέτοια ήταν η πνευματική σου δύναμη, οξυδέρκεια  και ευαισθησία! Να φέρεις ξανά στο προσκήνιο «τα πιο πολλά από τα θεία πράγματα [που] μας ξεφεύγουν από απιστία (απιστίη διαφυγγάνει μη γιγνώσκεσθαι, Ηράκλειτος, απ.11)
       Πού είσαι  Γιώργο? Ρίζωσες βαθειά μέσα στα σπλάχνα της Χελιδόνας. Ρίζωσες βαθειά μεσ’ την καρδιά μας, απ’ όπου δεν μπορεί να σ’ αποσπάσει κανείς. Αμετακίνητη, ακέραιη η παρουσία σου όπως το Παρμενίδειο Είναι, που φέγγει  ως ήλιος –χωρίς να βυθίζεται ποτέ- πίσω απ’ το ηλιοβασίλεμα και το σκοτάδι της νύχτας, όπως εκείνης της 15ης του Νοέμβρη που διάβηκες τα σύνορα του χρόνου. Φέγγεις τώρα πάνω απ’ το σύνορο  ζωής και  θανάτου,  ευγενικά πάντα χαμογελώντας στη ζωή,  όπως   στο πανηγύρι τ’ Αγιανού Αύγουστο μήνα. 
         Πού είσαι  Γιώργο? Ήρθαν οι χωριανοί που αγάπησες, οι φίλοι σου  κι οι συγγενείς για να σε τιμήσουν. Ήρθαν οι αρχές του νομού. Ήρθαν οι συνάδελφοί σου καθηγητές απ’ το Πανεπιστήμιο, ήρθαν  οι φοιτητές σου για ν’ ακούσουν το τελευταίο σου ύψιστο μάθημα.
         Πού είσαι Γιώργο;  
Ποιος να παρηγορήσει τώρα τη μάννα σου και τον πατέρα σου που σε λάτρεψαν, που σ’ είχαν- ως τον μικρότερο-  τον πιο ακριβό και χαϊδεμένο;  Ποιος να παρηγορήσει τώρα τον κυρ-Γιάννη και την Ευαγγελία που σε μεγάλωσαν και σε σπούδασαν διαθέτοντας ό,τι είχαν για ν’ αποκτήσεις τα εφόδια που ήθελες ώστε να πορεύεσαι τίμια, δημιουργικά και άξια στη ζωή! Στο πρόσωπό σου έβλεπαν την πραγμάτωση  των κρυφών ονείρων της  ζωής τους. Στις στερήσεις τους να σε σπουδάσουν έβλεπαν τη συμβολή τους στην πρόοδο και την παιδεία αυτού του τόπου- στην οποία  ο δάσκαλος πατέρας σου κι’ ο αείμνηστος παππούς σου αφιέρωσαν τη ζωή τους. Στο πρόσωπό σου ολόκληρη η οικογένεια καμάρωνε τον αγώνα σου για την αλήθεια, χωρίς την οποία δεν μπορεί να ευδοκιμήσει και ν’ ανθίσει η κοινωνική ζωή. Αλλά και οι χωριανοί μας έβλεπαν στο πρόσωπό σου μια ζωντανή στιγμή απ’ τα ευγενικά όνειρα της γενιάς του πολέμου και της μετανάστευσης, η οποία στερήθηκε τις μορφωτικές ευκαιρίες  χωρίς όμως να στερηθεί ποτέ τη διάθεση να αγωνίζεται για την  πρόοδο του τόπου και την καλύτερη τύχη των νεότερων γενεών.

     Έφυγες Γιώργο. Και ποιός θα  παρηγορήσει τώρα τα πολυαγαπημένα σου αδέλφια: το Νίκο, τη Ντίνα, και το Βασίλη, που σ’ είχαν τον πιο  αγαπημένο και δεν σου χάλαγαν χατίρι? 
      Πού είσαι Γιώργο?   Έμεινε στη μέση η κουβέντα  που είχαμε αρχίσει πριν από χρόνια. Ούτε Χάιντεγκερ, ούτε Χάμπερμας, ούτε Πλάτωνας, ούτε Ηράκλειτος, ούτε Παρμενίδης μιλάνε τώρα πια, αφού λείπεις εσύ που τους έφερνες κοντά μας και τους έκανες να  μας μιλούν. Τώρα στο Είναι αναπαύεσαι. Το θεϊκό Είναι τώρα σ’ έχει κι’ αυτό μας ενώνει μαζί σου:  το Είναι  που μόχθησες μια ζωή με τη σκέψη σου για να το βγάλεις απ’ την αφάνεια-   απ’ τα φαινόμενα του χρόνου, απ’ τον δυισμό υποκειμένου-αντικειμένου,   απ’ το διαμελισμό της ορθολογικής  γνώσης, κι από την έκλειψη του Λόγου που το κρατά κρυμμένο. Το Είναι που μόχθησες για να το βγάλεις απ’ την εξορία- απ’ την απόσταση όπου το έστειλαν οι άγριοι καιροί-  και να το φέρεις ξανά  στη στάση την πρέπουσα:  σε ό,τι απαυγαύζει  κι αποκαλύπτεται με το «αείζωον πυρ» (απ.52)  που «μεταβάλλον αναπαύεται» του Ηράκλειτου (απ.50), καθώς και με το «αγέννητον εόν και ανώλεθρόν έστιν» (απ.8) του Παρμενίδη. Κι ακόμη, σε ό,τι απαυγάζει και σημαίνεται (πέρα απ’ τον θετικισμό και τον άνευ ορίων  ιστορικισμό και μεταμοντερνισμό) με αυτό που εσύ ονόμασες «οριακή οντολογία», υπονοώντας μια αλ-ήθεια  συμπαντική,  κοινωνική και υπαρξιακή συνάμα, εκπηγάζουσα πρωτογενώς από το γεγονός του όντος.
        Σ΄ έζησα Γιώργο τόσο κοντά μου! Κι η  παρουσία σου όπου βρισκόσουν αποτελούσε πηγή ευφροσύνης, πηγή νοήματος ζωής, πηγή ήθους, πηγή πνευματικότητας και πλήρωση παρουσίας. Χάρις στα μοναδικά σου χαρίσματα και στη φωτοανιχνεύτρα φύση της προσωπικότητάς σου, όπου επάνω της έλαμπαν η ευγένεια, η ομορφιά κι η χάρη,  μας έπαιρνε η ώρα συζητώντας- κάποτε μέχρι αργά τη νύχτα- γύρω απ’ το τραπέζι, όπου ο  Αγιάννης μας πρόσφερνε με το τιμημένο χέρι της μάνας σου κόκκινο κρασί. 
     Δεν  πιστεύω Γιώργο πως είσαι μακριά και δεν μας ακούς. Δεν πιστεύω πως δεν μας βλέπεις και δεν νοιάζεσαι για μας: για τους γονείς σου και τ’ αδέλφια, σου, για τους χωριανούς, τους φίλους και τους συγγενείς μας.  Δεν πιστεύω πως έχεις πάψει να ρωτάς για τη Χελιδόνα, το δρόμο, τα καλντερίμια, το μύλο, το διάσελο, τον καταρράκτη, το πλατάνι,  τον πολιτιστικό  σύλλογο του χωριού, τα  έργα που πρέπει να γίνουν. Δεν πιστεύω πως έπαψες να νοιάζεσαι για τα κοινωνικά προβλήματα και για τον ερχομό της άνοιξης στην προδομένη-υποθηκευμένη πατρίδα μας και στο δοκιμαζόμενο λαό της. Δεν πιστεύω πώς έπαψες να ενδιαφέρεσαι για τη φιλοσοφία, τους συναδέλφους σου και τους φοιτητές σου, αλλά και  για το Πανεπιστήμιο που ήθελες να ιδρυθεί στην Ευρυτανία, όπου ήκμασαν –με κέντρα τον Προυσό και τ’ Άγραφα κατά τα τετρακόσια χρόνια της τούρκικης σκλαβιάς- οι Σχολές των Ελληνικών Γραμμάτων, που κράτησαν όρθιο το γένος: τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.
    Παρόν είσαι Γιώργο!  Το φιλοσοφικό σου έργο, οι έρευνες, τα βιβλία, τα άρθρα, οι ομιλίες σου στα συνέδρια, οι διδακτικές σου σημειώσεις και τα χειρόγραφά σου μένουν εδώ για να συνομιλούμε μαζί σου, αλλά και για να συνομιλούν οι γενιές που έρχονται με  το σπινθηροβόλο πνεύμα σου και να βρίσκουν πρότυπα σε ήθος, αξίες, πνευματικότητα  και κοινωνική ευαισθησία.
     Νωρίς έφυγες, την ώρα που βρισκόσουν στο απόγειο της πνευματικής σου πορείας. Ωστόσο, η παρουσία σου έριξε σπόρους κι άφησε φύτρα χρυσά στην ελληνική γη και στις ψυχές μας.
Άκου Γιώργο πως σ’ αποχαιρέτησαν  τα "Ευρυτανικά νέα΄΄   (419/24-11-10) ευθύς σαν έμαθαν την αναχώρησή  σου: «Μια μεγάλη απώλεια για τα ευρυτανικά γράμματα. Η ευρυτανική γη δέχθηκε στα σπλάχνα της ένα από τα πολλά υποσχόμενα πνευματικά τέκνα της».
Άκου Γιώργο με τι λόγια σ’ αποχαιρετούν, αλλά και σε κρατούν πάντα  κοντά μας, οι φοιτητές σου απ’ το Ελεύθερο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο:
Φοιτητής από το Βόλο:
«Ήταν από τους λίγους καλούς γνώστες της αρχαιοελληνικής Φιλοσοφίας. Με την πνευματική οξυδέρκειά του και τη μεθοδικότητα του κατάφερνε μέσα στις λίγες ώρες να μας περάσει τα εργαλεία της φιλοσοφικής σκέψης.
Καλό ταξίδι Γιώργο … μας άφησες νωρίς, αλλά το ανήσυχο, υπερβατικό και αλτρουιστικό σου πνεύμα είναι ζωντανό για πάντα. Είσαι στις καρδιές μας …. Χάϊντεγκεριανέ δάσκαλε και φιλόσοφε της ηλεκτρονικής Δημοκρατίας! ».
Φοιτητής απ’ την Αθήνα:
«Είμαι συγκλονισμένος.... Ήταν καθηγητής μου πρόπερσι, και μας μιλούσε συχνά στο φιλοσοφικό καφενείο, στο Dasein, στα Εξάρχεια...Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω… ακόμα δεν μπορώ να δεχτώ ότι έφυγε από κοντά μας.
Κρίμα, για εμάς χάσαμε έναν πραγματικό δάσκαλο, έναν άνθρωπο που συνέβαλε και θα συνέβαλε στην περαιτέρω ανάπτυξη της φιλοσοφίας.  Αυτός, είμαι σίγουρος ότι θα είχε κάτι Χαϊντεγκεριανό να μας πει εξηγώντας την απρόσμενη φυγή, το θάνατό του…».
Φοιτήτρια:
«Είμαι συγκλονισμένη... Ήταν ο καλύτερος καθηγητής που έχω γνωρίσει... Απίστευτο πάθος για τη φιλοσοφία, εξαιρετική μεταδοτικότητα... Αισθάνομαι πολύ τυχερή που τον γνώρισα και είχα την τιμή να τον έχω δάσκαλό μου…».
     Έτσι έλαμψες Γιώργο. Έτσι λάμπεις και τώρα που η παρουσία σου δεν μας γίνεται πια αισθητή με τα μάτια του σώματος, αλλά της ψυχής μας.  Στις χορδές της κιθάρας σου σιωπούν τώρα ο Ντύλαν κι  ο Σαββόπουλος.  Τώρα είσαι ένα με το Είναι, με τη Φύση τη θεϊκή. Η παρουσία σου συνεχίζεται πλέον μέσα από το άνθισμα στις ψυχές μας των στοχασμών, των αξιών και των ονείρων σου. Συνεχίζεται με τη μελέτη και την έρευνα του έργου σου που ήδη  συντελείται στον κόσμο της φιλοσοφίας, της παιδείας και του πολιτισμού. Συνεχίζεται με την άνοιξη που  θα ρθει για να μας βρει μαζί στην αγαπημένη σου Χελιδόνα την ώρα της Ανάστασης! 
                                                            Χελιδόνα  15 Δεκεμβρίου 2010,                                 
                                                                    ΚΩΣΤΑΣ Ν. ΤΣΙΑΝΤΗΣ